All DarK and TwistY Inside

Ένα ποστ για τον έρωτα vol.2

2012-02-14T00:14:00.001+02:00

Σα να μην πέρασε μια μέρα.

Ξέρω, είναι η μέρα που δηλώνουμε απερίφραστα και κατηγορηματικά την απέχθεια ή έστω τη συγκαταβατική ανοχή μας για την κόκκινη λαίλαπα αρκουδακίων, αντικειμένων σε σχήμα καρδιάς, λουλουδιών κλπ, που έρχεται να μας ψυχαναγκάσει να ανταλλάξουμε κακόγουστα δώρα και ζουζουνιές με το έτερον ήμισυ, ή, αν είμαστε μόνοι, να πέσουμε σε κατατονία απ'την υπερέκθεση στον έρωτα που πλανάται τριγύρω. Δεν ήταν πάντα έτσι τα πράγματα όμως. Μεγαλώσαμε αγαπώντας τα γενέθλιά μας, τις γιορτές μας, την 14η του Φλεβάρη, την ημέρα της μητέρας, τα χριστούγεννα. Υπήρξε μια εποχή που ανυπομονούσαμε να έρθουν αυτές οι μέρες, τις γιορτάζαμε, φτιάχναμε ή αγοράζαμε δώρα-όχι ακριβά, σαχλαμαρίτσες απ'το κοντινότερο βιβλιοπωλείο, και χαιρόμασταν. Και μετά ήρθε η εφηβεία, όπου άρχισε η αμφισβήτηση, η οποία τα επόμενα χρόνια μετατράπηκε σε πλήρη απαξίωση αυτών των ημερών. Το βασικό επιχείρημα είναι ότι δε χρειαζόμαστε μια μέρα να μας θυμίσει την αγάπη/τον έρωτα/τη μητέρα μας. Ένα ακόμα σύνηθες επιχείρημα είναι ότι αυτές οι μέρες σε ψυχαναγκάζουν να νιώσεις καλά και να τις περνάς με συγκεκριμένο τρόπο, αλλιώς είσαι επιεικώς λούζερ (με αυτό αγανακτεί κι η υποφαινόμενη). Η λίστα συνεχίζεται με λόγους όπως: δεν πιστεύω στις χριστιανικές γιορτές, δε μ'αρέσει να κάνω/μου κάνουν δώρα προγραμματισμένα κι αναγκαστικά, δεν έχω γκόμενο και του αγίου βαλεντίνου κλαίω μόνη μου στο ντουζ και πάει λέγοντας.

Εγώ πάντως αυτήν τη μέρα κάθε χρόνο, συνήθως σκέφτομαι άλλα. Τι ωραία που ήταν όταν ήμασταν μικρά και μας άρεσε ένα αγόρι, και τον κοιτάγαμε από μακριά και δεν κινδυνεύαμε να μας πουν stalkers- ήμασταν απλά cute. Βάζαμε τις φίλες μας να δουν αν μας κοιτάει κι αυτός, κι εκείνες πάντα μας διαβεβαίωναν ότι έχει στραβωθεί να μας θαυμάζει, ακόμα κι αν ο τύπος ήταν ένα χιλιόμετρο μακριά με γυαλιά ηλίου και καπέλο. Κάναμε όνειρα ότι θα μας ζητήσει να τα φτιάξουμε, και θα μας φιλήσει ενώ στο background θα παίζει μουσική όπως στις ταινίες. Και δε χρειαζόταν τίποτα άλλο για να μας κάνει ευτυχισμένες. Ίσως και μια καρτούλα του αγίου βαλεντίνου. Γιατί βρες μου εσύ καλύτερη αφορμή από την 14η του Φλεβάρη για να σου δείξει ένα ντροπαλό αγοράκι έκτης δημοτικού ότι του αρέσεις.

Πότε έγιναν τα πράγματα τόσο περίπλοκα; Γιατί τα κάναμε τόσο δύσκολα; Θέλω να πω, τ'ότι δε χρειαζόμαστε πια αφορμή για να πούμε στον άλλον ότι μας αρέσει, δε θα έπρεπε να λειτουργεί υπέρ μας; Πότε φτάσαμε στο άλλο άκρο, πότε πάψαμε να απολαμβάνουμε την αναμονή για το πρώτο φιλί και την ικανότητα να το ονειρευόμαστε; Γιατί ορμάμε σε όλα με τόση βιάση που συχνά καταντά πεζότητα; Και κυρίως, αν μπορούσαμε να έχουμε μέρος αυτής της αθωότητας πίσω, δε θα το επιδιώκαμε; Βάζοντας για παράδειγμα τα δυνατά μας να ζωγραφίσουμε μια όμορφη κάρτα, απλώνοντας τους μαρκαδόρους μας στο χαλί και ξαπλώνοντας εκεί, προσπαθώντας για ώρα, ανυπομονώντας να δούμε την έκπληξη και τη χαρά στο βλέμμα του αγαπημένου μας. Προσωπικά, επιλέγω να είναι όλα τα παραπάνω αυτή η γιορτή για μένα· μια μαγική μέρα όπου είναι απόλυτα πιθανό να εμφανιστεί στα σκαλάκια μου ο άντρας των ονείρων μου, που μέχρι χτες θα ορκιζόμουν ότι δεν ξέρει καν πως υπάρχω, με μια κάρτα, ανακουφισμένος που επιτέλους μπορεί να μου εκφράσει την ανιδιοτελή αγάπη του. Αυτό ήταν πάντα για μένα η μέρα του αγίου βαλεντίνου, κι επιτέλους μπορώ να το ομολογήσω χωρίς ντροπή, γιατί, ας το παραδεχτούμε, δε σας ξέρω και συνεπώς δε σας ντρέπομαι. Και μπορεί στο τέλος της ημέρας να απογοητεύομαι κάθε φορά, αλλά ξέρεις κάτι; Είναι τόσο ωραία να είναι όλα πιθανά μέχρι τις 23:59.

Ίσως τα παιδιά ξέρουνε όντως κάτι παραπάνω. Ίσως μερικές φορές να χρειάζεται να βάζουμε στο off τον σκεπτικισμό μας και να αντλούμε χαρά απ' όπου μπορούμε- κι είναι τόσο λίγες οι αφορμές σήμερα για να διασκεδάσει κανείς. Και ναι, η χαρά κρύβεται στα πιο απλά πράγματα. Στα βασικά. Δε μπορείς να πεις ότι δε μας προειδοποίησαν· το είπαν όλοι οι καταραμένοι ποιητές. Απλά τώρα πρέπει να το δούμε και μόνοι μας. Ας μην γκρινιάζουμε ασούμε ότι δε μας αρέσει να αγοράζουμε δώρα επί τούτου παρά μονάχα αυθόρμητα, (ποια είναι η τελευταία φορά που πήρες δώρο σε κάποιον επειδή απλά είδες κάτι και τον σκέφτηκες;) και να βρούμε το χρόνο να του δώσουμε κάτι απλό. Η ζωή κυλά τόσο γρήγορα και χαοτικά, που δε βλέπω τίποτα κακό στο να ορίζουμε μερικές μέρες το χρόνο ως στάσεις για να πάρουμε ανάσα και να θυμηθούμε να δείξουμε την αγάπη μας. Σε έναν ιδανικό κόσμο αυτό θα γινόταν κάθε μέρα, αλλά επειδή αυτό είναι ουτοπία, ας κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε με τούτον εδώ τον κόσμο. Είναι στο χέρι μας να χειριστούμε την όποια γιορτή όπως ακριβώς μας ταιριάζει, να αντλήσουμε ό,τι μας χρειάζεται και να αδράξουμε την αφορμή για να περάσουμε καλά, χωρίς να μας χρησιμοποιήσει ο καταναλωτισμός της. Όπως ακριβώς κάναμε τόσο αβίαστα, όταν ήμασταν παιδιά. Back to basics λοιπόν.

Έτσι, πριν βιαστείς να σνομπάρεις την ημέρα του αγίου βαλεντίνου, σκέψου το ενδεχόμενο να έφτιαχνες μια καρτούλα στο κορίτσι ή στο αγόρι που σ'αρέσει. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα μικρό κομμάτι χαρτόνι και μαρκαδόρους από το κοντινότερο βιβλιοπωλείο. Κι αν είσαι τυχερός, δε θα χρειαστεί τίποτ'άλλο· θα κερδίσεις ένα κινηματογραφικό φιλί με μουσική στο background. Μπορεί και όχι, αλλά ξέρεις κάτι; Το να φτιάχνεις κάρτες γι' άλλους; Πολύ καλύτερο απ'το να γκρινιάζεις μόνος σου.

Σαν σε μπολυγουντιανό παραμύθι

2012-02-02T21:54:00.000+02:00

...Η Τζώρτζια ξαναφεύγει για την Ινδία. Εγκαταλείπει ένα αθώο ζωντανό, τον Πέπε, μερικές χιλιάδες φίλους, διαδικτυακούς και μη, ένα πρωτόγνωρο κρύο και την ασφάλεια του σπιτιού της. Πάει για να συνεχίσει τη μάχη της, με χαμόγελο και θετική σκέψη, όπως πάντα. Όλοι οι υπόλοιποι μένουμε πίσω· να ελπίζουμε και να αγωνιούμε.

Εντάξει, αν αυτό δεν είναι μπολυγουντιανό παραμύθι, τότε τι. Η πριγκίπισσα, η μακρινή μαγική χώρα, η μάχη, το κοινό σε αγωνία. Τι στο καλό όμως, στο 2012 βρισκόμαστε. Ας το κάνουμε λίγο ιντερακτιβ το στόρυ. Ας πούμε, το κοινό σε αυτό το παραμύθι να έχει το δικαίωμα να βοηθήσει την πριγκίπισσα. Αρχικά ρίχνοντας μια ματιά εδώ (στήλη δεξιά) και κατόπιν, δίνοντας από μια ευχή.

Έτσι θα έπρεπε να λειτουργούν όλα τα παραμύθια.

Άγραφο Χαρτί

2012-01-23T23:35:00.001+02:00

Ειλικρινά τώρα, αν η ζωή είναι το δώρο του θεού στον άνθρωπο, θέλω να επιστρέψω για αλλαγή το δικό μου παρακαλώ. Αν το σώμα και οι ψυχές μας λειτουργούσαν με εγγύηση, τη δική μου την έχω κάψει προ πολλού. Έχω μια μικρή -ντάξει, τιτανοτεράστια- ροπή να μπλέκω σε κάθε πιθανό και απίθανο ατύχημα, κι έτσι έχω να μετράω ένα σπασμένο πόδι, κάτι εκατοντάδες ράμματα, μια ουλή από έγκαυμα β' βαθμού από σύρσιμο στην άσφαλτο (αουτς), δυο θήκες σε σπασμένα δόντια, ένα μάτι που βλέπει ακόμα θολά λόγω μόλυνσης, και τα λοιπά, και τα λοιπά. Με δυο λόγια, είμαι ελαττωματική. Αν ήμουν αντικείμενο θα με κάναμε αντικατάσταση και θα με πουλάγαμε για ανταλλακτικά.

Κι όπως όλοι οι άνθρωποι, έχω και τις από μέσα ουλές μου· προσωπικές αποτυχίες, σχέσεις που δεν ευδοκίμησαν, όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν, απογοητεύσεις και λάθη. Συχνά αποφεύγω να κοιτάω για ώρα παλιές φωτογραφίες, γιατί αναπόφευκτα η σκέψη μου τρέχει στην τότε εποχή· που ήμουν καλά, που δεν είχε συμβεί ακόμα το χ ή το ψ γεγονός. Και συνήθως τα καταφέρνω, αλλά η φίλη μου η Αφροδίτη που σπουδάζει μαιευτική, έχει βαλθεί να μας κατακλύζει με φωτογραφίες όπως η άνωθεν, (το εικονιζόμενο μωρό κατά τη γνώμη μου μοιάζει με τον 50αρη Ιάπωνα που έπαιζε στο Kill Bill τον Χατόρι Χάντζο) και δε μ' αφήνει να βουτηχτώ στην καταπραϋντική μου άρνηση.

Παρόλο που προφανώς το μητρικό μου ένστικτο κοιμάται πιο βαθιά κι από αρκούδα τον χειμώνα, δε μπορώ να εμποδίσω τις σκέψεις μου να πάρουν ένα συγκεκριμένο μονοπάτι βλέποντας αυτές τις εικόνες. Υπήρξαμε όλοι τόσο μικροί. Τόσο αψεγάδιαστοι, ανέγγιχτοι από τον ανεμοστρόβιλο της ζωής, ανεπηρέαστοι. Άγραφο χαρτί. Καινούριοι κι αστραφτεροί. Του κουτιού. Και μετά μεσολάβησε κάτι αδιευκρίνιστο, η ζωή με μια λέξη, και μας χάρισε μια ντουζίνα ουλές, μέσα μας και έξω μας, και έτσι πάψαμε να είμαστε άγραφα χαρτιά. Γίναμε ένα τσούρμο κιτρινισμένες και πυκνογραμμένες κόλλες Α4 με πολλές μουτζούρες επάνω. Ή κάτι λιγότερο ντραμακουινίστικο, αλλά you get my point.

Κι έτσι αναρωτιέμαι: δεν υπάρχει τρόπος να ζητήσουμε τα λεφτά μας πίσω; Να παραταθεί η εγγύηση, να μας "φτιάξουν" πάλι; Να μας επιδιορθώσει ένα αόρατο χέρι και να ξεκινήσουμε από την αρχή, χωρίς βεβαρημένο ιστορικό λαθών και ουλών;

Και αυτή είναι η γνωστή καμπή στις σκέψεις μου που με φέρνει αντιμέτωπη με το ενοχλητικό αγγελάκι που τρέφεται αναπαράγοντας κλισέ και εν προκειμένω μου ψιθυρίζει αυτά που οι σαπουνόπερες πουλάνε από καταβολής κόσμου: οι πληγές μας είναι τα παράσημά μας, τα λάθη μας μας έκαναν αυτό που είμαστε τώρα, μάθε να τα αγαπάς, να είσαι περήφανος μπλα μπλα μπλα και ZzzzZ ύπνος. Τα γνωρίζω όλα αυτά, αλλά μέχρι να γίνει της μόδας το eye patch του πειρατή στο μάτι, θα ήθελα να μη μου είχε συμβεί *και* αυτό το ατύχημα, αν δε σας πειράζει. Κι αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Γενικά η ζωή επιμένει να μας διδάσκει μαθήματα που δεν έχουμε καμιά επιθυμία να μάθουμε, και συχνά με μια σκληρότητα που είναι περιττή. Δε σου αφήνει περιθώρια ούτε να προετοιμαστείς, ούτε να αμυνθείς όπως θα ήθελες, ούτε καν να κάνεις ένα διάλειμμα για να βρεις την ανάσα σου.

Ίσως όμως εκεί να είναι το μυστικό· ίσως είναι μαγκιά να παίρνεις μέρος σ' αυτόν τον ανεμοστρόβιλο και να συνεχίζεις, έστω και μετρώντας πληγές. Όχι για να λες περήφανος ότι κέρδισες αλλά να, μόνο έτσι ξέρεις ότι ζεις, ότι εξελίσσεσαι, ότι αντέχεις. Θέλω να πω, είναι λογικό να ξεκινάμε ως άγραφα χαρτιά· χρειαζόμαστε χώρο για όλες αυτές τις μουτζούρες που μας επιφυλάσσει η ζωή. Αλλά το να μεγαλώσουμε και να παραμείνουμε άγραφα χαρτιά, θα ήταν περίεργο, αμήχανο, άσκοπο. Εντελώς αδιάφορο. Είναι αλήθεια ότι η γοητεία κρύβεται στα μικρά μας ελαττώματα και είναι σίγουρα αυτά που μας καθιστούν οικείους και αξιαγάπητους στους δικούς μας ανθρώπους. Άλλωστε αν ψάξεις καλά, ανάμεσα στις μουτζούρες σου, θα βρεις αστραφτερούς ήλιους και χαμογελαστές φάτσες. Ποιος θα προτιμούσε ένα λευκό χαρτί από αυτό;

Οι άλλοι

2011-12-11T20:23:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα πολύ μακρινό βασίλειο, ζούσε μια καλή αλλά δυστυχισμένη βασίλισσα. Είχε χάσει τον βασιλιά της πολύ νέα, είχε πολλά οικονομικά προβλήματα και επιπλέον είχε να αντιμετωπίσει τις κοροϊδίες και τους εμπαιγμούς του κόσμου για την εξωτερική της εμφάνιση· είχε μερικά κιλάκια παραπάνω, δεν ήταν και το πρώτο μπόι κι η μύτη της ήταν κάπως στραβή. Ήταν πολύ αυστηροί με αυτά τα θέματα στα μακρινά βασίλεια γενικότερα. Αν δεν είχες άσπρο δέρμα σαν το χιόνι, μαλλί μαύρο σαν τον έβενο και χείλη κόκκινα σαν το αίμα, ούτε λίγο ούτε πολύ σε θεωρούσαν για τα μπάζα.

Μια μέρα, γνώρισε έναν πολύ καλό βασιλιά, χήρος κι αυτός, με μια κόρη, κι αποφάσισαν να παντρευτούν. Η βασίλισσα ήταν πολύ χαρούμενη και πολύ ερωτευμένη, και καθόλου δεν την ένοιαζε που η κόρη του νέου της συζύγου τη μισούσε. Είχε αποφασίσει να της φερθεί με τον καλύτερο τρόπο· ειδικότερα δε, αφού έμαθε ότι η μικρή έπασχε από μια σπάνια αρρώστια που έκανε το δέρμα της να φαίνεται αφύσικα χλωμό. Σα να μην έφτανε αυτό, ήταν υπερβολικά ψηλή -σχεδόν δυο μέτρα- πράγμα που της δυσκόλευε τη ζωή σε πολλά επίπεδα. Δυστυχώς, πολύ σύντομα ήταν γραφτό η βασίλισσα να ξαναμείνει χήρα. Ωστόσο δεν το έβαλε κάτω. Σκοπός της ζωής της τώρα ήταν η μικρή, η οποία είχε τόσα πολλά θέματα στα οποία χρειαζόταν βοήθεια! Είχε μαζέψει μέσα της τόση οργή και κόμπλεξ, κι η καλή βασίλισσα έκανε ό,τι μπορούσε για να την κάνει να αισθανθεί καλύτερα. Συχνά στεκόταν μπροστά από έναν καθρέφτη και προσποιούταν ότι άνοιγε διάλογο: -καθρέφτη καθρεφτάκι μου, ποια είναι η πιο όμορφη σε όλο το βασίλειο; ρώταγε τάχα τον καθρέφτη κι απαντούσε η ίδια στην ερώτηση της, με αλλαγμένη φωνή: -μα η Χιονάτη φυσικά. Έβλεπε την ικανοποίηση στο βλέμμα της μικρής και αυτό της έφτιαχνε τη διάθεση. Αστεία πράγματα. Λες και θα μπορούσε ποτέ να μιλήσει ένας καθρέφτης.

Τα χρόνια πέρασαν κι η Χιονάτη γινόταν όλο και πιο δύστροπη. Μάλωνε συνέχεια με τη μητριά της, έκλεινε πόρτες δυνατά, φώναζε και δεν παρέλειπε να της υπενθυμίζει ποια ήταν η πιο όμορφη σε όλο το βασίλειο, όπως το μαρτύρησε κάποτε ο καθρέφτης. Μια μέρα, η Χιονάτη αποφάσισε να πάει να ζήσει μόνη της. Έκανε για ώρες βόλτες στο δάσος ώσπου συνάντησε ένα όμορφο σπιτάκι. Κακομαθημένη καθώς ήταν, μπήκε χωρίς να χτυπήσει, έφαγε το φαγητό των ιδιοκτητών που έλειπαν και κοιμήθηκε σε ένα από τα κρεβάτια τους. Όταν εκείνοι επέστρεψαν-επτά άντρες, λίγο κοντούληδες, νάνοι σε σχέση με την αλόγα την Χιονάτη, την καλοδέχτηκαν. Χρειάζονταν άλλωστε λίγη βοήθεια με το σπίτι, κι έτσι έκαναν μια συμφωνία· μπορούσε να μείνει, αν αναλάμβανε κάποιες δουλειές. Εκείνη δέχτηκε γιατί χαλβάδιαζε τον γκρινιάρη, έναν σκοτεινό τύπο που είχε άποψη για τα πάντα και ποτέ δεν έλεγε καλή κουβέντα για τίποτα. Επειδή κι ο ίδιος τη ζαχάρωνε, δεν άργησαν να κάνουν σχέση.

Οι μέρες περνούσαν κι η βασίλισσα ανησυχούσε που η Χιονάτη δεν έδινε σημεία ζωής. Αποφάσισε να ψάξει να τη βρει, με κίνδυνο τη ζωή της. Ως ένδειξη καλής θέλησης, πήρε μαζί της ένα καλάθι με φρούτα. Είχε ακούσει ότι η Χιονάτη συζούσε τώρα με κάποιον και δεν ήθελε να πάει με άδεια χέρια πρώτη μέρα στο σπίτι τους. Βρήκε το μικρό σπιτάκι εύκολα, χτύπησε την πόρτα και της άνοιξε ένας κοντός με ξινισμένο ύφος. Του εξήγησε ποια είναι, κι εκείνος φώναξε προς τα μέσα: μωρή Χιονάαατ! μια άσχημη γριά με στραβή μύτη σε ζητάει. Μα καλά, εσείς την κακομάθατε έτσι; κοντεύει να μου φάει ό,τι οικονομίες είχα σε φορέματα και λούσα. Η Χιονάτη που είχε πλησιάσει εντωμεταξύ και τον είχε ακούσει, έξαλλη έγινε. Άρχισαν να μαλώνουν. Κατά τη διάρκεια του καβγά, η Χιονάτη βούτηξε ένα μήλο και το δάγκωσε αφηρημένα, αμέσως όμως έφτυσε δυνατά το κομμάτι που είχε κόψει. "Mα τι κάνεις, θες να με σκοτώσεις;" είπε στη μητριά της, ντράμα κουίν όπως ήταν πάντα. "αυτό το μήλο έχει χώματα πάνω του" η βασίλισσα σάστισε "μήπως να το έπλενες πρώτα;" ρώτησε διστακτικά. Η Χιονάτη δεν άκουγε λέξη. Την πέταξε έξω, αυτήν και τα φρούτα της.

Αργότερα έμαθε πως η Χιονάτη είχε πιει πάρα πολύ εκείνη τη νύχτα -ποτέ δεν είχε όρια με το αλκοόλ αυτό το κορίτσι- και την είχε πάρει ο ύπνος στο δάσος. Εκεί τη βρήκε ένας πρίγκιπας που έτυχε να περνάει, τη συνέφερε με πολύ προσπάθεια και τελικά παντρεύτηκαν. Η φήμη στο βασίλειο ήταν ότι του είχε κάνει τα γλυκά μάτια α. επειδή ο κοντός γκρινιάρης την είχε τζάσει και β. αυτήν τη φορά ήθελε έναν πλούσιο γαμπρό. Η βασίλισσα, από τη μεριά της, χαιρόταν πολύ για εκείνη, παρά τις ανόητες φήμες που είχε διαδώσει η Χιονάτη· είχε πέσει σε κώμα λέει, από δηλητηριασμένο μήλο που της έδωσε η μητριά της. Δεν ήθελε να απαντήσει στις φήμες, επειδή μετά η Χιονάτη θα έπρεπε να δικαιολογήσει το γιατί είχε πέσει ξερή στο δάσος. Παιδιά, σκέφτηκε καλοσυνάτα η βασίλισσα. Σκαρφίζονται ένα σωρό τέτοιες ανοησίες. Ποιος θα την πάρει σοβαρά, αναρωτήθηκε, και κυρίως, ποιος θα τα θυμάται όλα αυτά σε μερικά χρόνια;

*Πριν βγάλεις συμπεράσματα, άκου και τις δυο πλευρές, και όταν νιώθεις αδικημένος κι ότι πονάς, θυμήσου ότι σε μια ιστορία υπάρχουν πολλές εκδοχές. Είσαι σίγουρος ότι αυτό που έζησες συνέβη ακριβώς έτσι όπως το θυμάσαι;

Τουίτερ ρε μουνιά*

2011-11-29T00:10:00.001+02:00

Το αγαπώ το τουίτερ. Αλήθεια το αγαπώ, απ'όσα σόσιαλ μίντια έχω γραφτεί, είναι αυτό που με εκφράζει περισσότερο αυτήν την εποχή. Μου αρέσει η λογική του, το στήσιμό του, ο κόσμος του. Με ενθουσιάζει που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα, μέσα στο ταιμλαιν των τελευταίων 5 λεπτών μπορώ να ενημερωθώ, να γελάσω, να προβληματιστώ. Δεν ανεβάζουμε τραγούδια και δεκάδες φωτογραφικά άλμπουμς από τις διακοπές μας στη Μαγούλα Αττικής μέχρι το φτέρνισμα του γατιού μας. Μετά από την επιφανειακή και ματαιόδοξη βαβούρα του φέισμπουκ, το τουίτερ ήρθε σαν καθησυχαστικό βάλσαμο. Σχεδόν.

Σαν ομάδα, είμαστε αρκετά ομοιογενής. Άνθρωποι με συχνά παρόμοιες σπουδές, κοινωνικό υπόβαθρο, με ακόμα περισσότερα κοινά στην κουλτούρα και το γούστο. Έτσι, θα δεις στο ταιμλαιν σου να παρελαύνουν απόψεις για ταινίες, εκπομπές, μουσικά ακούσματα, επιλογές για διακοπές, μαγαζιά για να πιεις το ποτό σου, απόψεις που συγκλίνουν υπερβολικά πολύ. Κι όταν ξεπεράσεις τον αρχικό ενθουσιασμό, ότι υπάρχει τόσος κόσμος επιτέλους να συζητήσεις πόσο αδικημένος χαρακτήρας είναι η Μέρεντιθ Γκρέι στο Γκρεις Ανάτομι, αρχίζεις να παρατηρείς ότι έχεις ίσως υπερβολικά πολλά κοινά σημεία με το ταιμλαιν σου· κι αυτό δεν συμβαίνει πάντα ως εκ θαύματος. Αρχίζεις να παρατηρείς ότι το ταιμλαιν, δεν αγαπά μόνο να συζητά αυτά που απολαμβάνει. Ακόμα περισσότερο, αγαπά να κράζει καθετί που δεν του αρέσει. Μερικές φορές έχει πλάκα, άλλες πάλι το πράγμα ξεφεύγει και κανιβαλίζουμε τα πάντα, με κοινό χιούμορ, σαρκασμό και στερεότυπα. Ως αποτέλεσμα του ομαδικού αυτού πεσίματος σε ο,τιδήποτε μη αρεστό, έρχεται η δυστοκία πολλών χρηστών να εκφραστούν θετικά για το εν λόγω θέμα.

Έτσι στο τουίτερ δε θα τολμούσα πχ να πω ότι μου αρέσει ο Χατζηγιάννης -κάποιος θα βρισκόταν να αναφέρει ότι είναι "η ντροπή της gay κοινότητας" και θα μου σπαγε τα νεύρα. Ούτε ότι μου αρέσει ο Θεοδωράκης -επιφανειακός-, ο Λαζόπουλος -λαϊκιστής-, οι Ράδιο Αρβύλα -παρωχημένοι με κρύο χιούμορ-, η Κοκκίνου -λαϊκιά τραγουδιάρα που έχει το θράσος να μας μαγαρίζει το τουίτερ με την παρουσία της-, οι Πυξ Λαξ -γελοίοι ακαταλαβίστικοι στίχοι- και τα λοιπά, και τα λοιπά. Η πλάκα είναι ότι όχι μόνο δε μου αρέσει κανένας από τους παραπάνω, συμφωνώ και με την κοινή θεώρηση στα περισσότερα. Αλλά διάολε, θα ήθελα να ξέρω ότι θα μπορούσα να εκφραστώ θετικά χωρίς να με τρολλάρουν με ασυναρτησίες και νταβατζιλίκια στα γούστα μου. Όχι, δε με απασχολεί η γνώμη άγνωστών μου ανθρώπων· το θέτω πραγματικά με επαγγελματικό ενδιαφέρον όλο αυτό.

Σε ένα μάθημα ψυχολογίας στο πανεπιστήμιο, είχαμε μιλήσει για το φαινόμενο groupthink: αναφερόταν σε κοινωνικές ομάδες με υψηλή συνοχή και ομοιογένεια, απομονωμένες από πηγές πληροφόρησης, έλλειψη αξιολόγησης των πληροφοριών, υψηλό άγχος και μεροληπτική ηγεσία. Οι ομάδες αυτές πιστεύουν ότι είναι άτρωτες, λειτουργούν με στερεότυπα, τα μέλη αυτολογοκρίνονται, ασκείται πίεση στους διαφωνούντες και δημιουργείται μια ψευδαίσθηση ομοφωνίας. Όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι ομάδες να λαμβάνουν καταστροφικές αποφάσεις, προερχόμενες από την συλλογική πόλωση. Αν εσύ που με διαβάζεις, και είσαι συστηματικός χρήστης τουίτερ, δεν έχεις καταλάβει ακόμα που το πάω, θέλω το ταιμλαιν σου, άσε σε σχόλιο το μέιλ σου.

Ξέρω ότι όλα αυτά θα ακούγονται τρελά σε έναν μη χρήστη του τουίτερ, ακόμα και σε μη σκληροπυρηνικούς χρήστες. Και ξέρω ότι φαίνεται υπερανάλυση του θέματος, αλλά είναι σκόρπιες σκέψεις των τελευταίων δυο χρόνων που ήθελα να βάλω σε σειρά. Αναρωτιέμαι γιατί κάναμε το μέσο έτσι και αν υπάρχει λύση. Στο groupthink ως κυριότερο μέτρο πρόληψης προτείνεται η αμερόληπτη ηγεσία. Στο τουίτερ όμως δεν έχουμε ηγέτες. Ή ίσως στα μάτια μερικών, κυρίως νέων χρηστών, να λειτουργούν ηγετικά κάποια ακάουντς με πάρα πολλούς φόλλοουερς, που εφαρμόζουν στο έπακρο όλα τα σχετικά στερεότυπα. Βλέπω ένα σωρό συμπαθέστατα -κατά τ'άλλα- παιδιά να παλεύουν με λογοπαίγνια και τυποποιημένο χιούμορ τόσο πολύ που σχεδόν τους λυπάμαι. Θέλω να τους πάρω στην άκρη και να τους πω ότι όσο τέλεια και να αντιγράψεις το στυλ κάποιου, πάντα αυτός θα'ναι το αυθεντικό πράμα κι εσύ η απομίμηση. Δεν έχεις λόγο να το κάνεις αυτό. Μείνε ο εαυτός σου, δεν είσαι μποτ να κάνεις μόνο αψεγάδιαστα, έξυπνα και αστεία τουίτς. Απενοχοποίησε τη σαχλαμάρα σου, γράψ'την να την βγάλεις από μέσα σου. Και θα ρθει κι η εξυπνάδα.

Πολλοί έχουν παρομοιάσει το τουίτερ με σχολείο-με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη. Σκέψου το τουίτερ σαν ένα κλασσικό αμερικάνικο λύκειο, με όλα τα στερεότυπα που βλέπουμε στα χαζοχαρούμενα teen movies. Απ'όλα έχει ο μπαχτσές: τα δημοφιλή παιδιά, τα wannabe δημοφιλή παιδιά, τους loners, τον όχλο που απλά παρακολουθεί τα τεκταινόμενα. Προσωπικά με κατατάσσω στην κατηγορία του περίεργου κοριτσιού με τα μαύρα στο πίσω μέρος της τάξης, αυτή που τρώει τα μαλλιά της ξερωγω ή κάτι εξίσου ευτράπελο, και περήφανα δηλώνω, περνάω καλά. Εσύ;

* (αν δεν έχεις τουίτερ να σε ενημερώσω ότι αυτή η έκφραση είναι αστεία και έξυπνη και ψαγμένη)

Please, Please, Please, Let Me Get What I Want This Time

2011-11-27T01:18:00.000+02:00

Όταν ήμουν μικρή, θέλησα να κάνω ένα πείραμα με το βίντεο που είχαμε. Μου φαινόταν μαγικό το πώς αυτό το μαύρο κουτί κρατούσε μέσα του τόσους ανθρώπους, και με το πάτημα μερικών κουμπιών αυτοί κι οι ιστορίες τους ζωντάνευαν στην οθόνη της τηλεόρασης για μας. Το σχέδιο ήταν να ζωντανέψουν οι κούκλες μου, αλλά μιας και ήταν προφανές ότι δε θα χωρούσαν στην υποδοχή της βιντεοκασέτας, συμβιβάστηκα με ένα πράσινο γοβάκι της μπιμπιμπό. Το έριξα μέσα στο βίντεο και περίμενα. Πίστευα ειλικρινά ότι από στιγμή σε στιγμή στην οθόνη θα έβλεπα ένα μεγαλοπρεπές παραμύθι γύρω απ'το χαμένο γοβάκι. Όταν βαρέθηκα να περιμένω, απλά βρήκα άλλο παιχνίδι, και λίγες μέρες μετά που όλοι στο σπίτι αναρωτιόνταν γιατί δε δουλεύει το βίντεο, θεώρησα τα δύο γεγονότα ασύνδετα. Ακόμα κι όταν ο τεχνικός που φωνάξαμε έβγαλε το γοβάκι με θριαμβευτικό ύφος και τα βλέμματα όλων στράφηκαν πάνω μου, τους τα ανταπέδωσα με απάθεια. Εξακολουθούσα να πιστεύω ότι ήταν θέμα χρόνου να δουλέψει το σχέδιο μου.

Κι ύστερα μεγάλωσα, κι έμαθα πώς λειτουργεί το βίντεο. Δηλαδή, δεν έμαθα ακριβώς, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρη ότι στην όλη διαδικασία δεν εμπλέκονται μαγικά (μαλακία, ναι). Και τίποτα δεν ήταν πια απλό. Έμαθα ότι το να σε ρωτάνε τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις και να απαντάς από μια ατέρμονη λίστα επιλογών, είναι απλά ένα σκληρό παιχνίδι των μεγάλων. Στην πραγματικότητα, αν συνυπολογίσεις το περίπλοκο και σε πολλά σημείο αδιέξοδο σύστημα των πανελληνίων, την παραπαιδεία, τον φόβο της ανεργίας που θερίζει και τα λοιπά και τα λοιπά, οι επιλογές σου είναι πολύ λίγες, και το πιο πιθανό είναι να βρεθείς να κάνεις κάτι που δεν αγαπάς και τόσο.

Έμαθα επίσης ότι δε θα έρθει κανένας πρίγκιπας με άσπρο άλογο να σε πάρει και να χαθείτε στο ηλιοβασίλεμα. Αυτό, σε αρχική φάση, δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί ούτε κι εσύ είσαι ο ορισμός της ηλίθιας που ξημεροβραδιάζεται στο παράθυρο ενός πύργου και θυσιάζει την κουπ της για να σκαρφαλώσει ο κάθε τυχάρπαστος που δεν έχει τη στοιχειώδη νοημοσύνη να χρησιμοποιήσει μια σκάλα. Άσε που ο ρόλος της αθώας κορασίδας είναι κάπως περιοριστικός· δεν επιτρέπει να σιχτιρίζεις, να είσαι ατσούμπαλη, να βγάλεις ένα σπυράκι σε μέγεθος πλανήτη. Και έτσι συμβιβάζεσαι, αλλά επειδή όλοι σου λένε ότι οι σχέσεις είναι δύσκολες, κι επειδή τρως και συ τα χαστούκια σου, συμβιβάζεσαι ακόμα περισσότερο, σε καταστάσεις που ταιριάζουν μόνο σε σίριαλ του Παπακαλιάτη κι όχι στις ζωές των κανονικών ανθρώπων.

Όσο περνάει ο καιρός, μαθαίνω όλο και περισσότερα· ότι δεν είναι εύκολο να κάνω τον γύρο του κόσμου γιατί χρειάζονται πολλά λεφτά και δεν έχω και τον χρόνο. Ότι αφού ζω στην Ελλάδα της κρίσης και της εν δυνάμει χρεωκοπίας πρέπει να είμαι ρεαλίστρια και να μην περιμένω καριέρα, αντίθετα να πανηγυρίζω με τους μισθούς πείνας και τις τριτοκοσμικές εργασιακές συνθήκες. Μαθαίνω ότι η μοναξιά είναι δύσκολη, συχνά αβάσταχτη, οπότε πρέπει να προσαρμόσω τα κριτήριά μου για να μην πάθω κατάθλιψη. Και να εκτεθώ, και να δείξω ευελιξία, και να παρακάμψω τη φρίκη μου σε πρακτικές που κορόιδευα, και να καταπιώ τα μεγάλα λόγια που κάποτε ξεστόμιζα.

Μάθαμε να συμβιβαζόμαστε με ό,τι η μοίρα αποφασίζει να μας σερβίρει, και να κάνουμε πρακτικές ευχές, πολλές φορές για να ζητήσουμε μοναχά δύναμη να αντιμετωπίσουμε όσα συμβαίνουν, λες και έχουμε πάρει απόφαση ότι τίποτα δε θα μας χαριστεί, ότι όλα πρέπει να τα σώσουμε μόνοι μας. Απλά για μία φορά, μόνο μία, θα θελα να δικαιούμουν κάτι σαν βέτο σε όλους αυτούς τους συμβιβασμούς. Να είχα το δικαίωμα να πω ότι το χ γεγονός μου είναι αδύνατον να το δεχτώ, και να ήταν πρόβλημα του σύμπαντος το πώς θα το διαχειριστεί. Θα ήθελα το δικαίωμα σε μια ευχή, χωρίς να πρέπει να νοιαστώ για την παντελή έλλειψη ρεαλισμού που την χαρακτηρίζει, χωρίς να πρέπει να ψάξω να βρω χίλια δυο τερτίπια για να την πραγματοποιήσω μόνη μου, και χωρίς στο τέλος να πρέπει να αρκεστώ σε κάτι που θυμίζει αμυδρά το αρχικό μου όνειρο.

Θα ήθελα για μια φορά να ήταν τα πράγματα τόσο απλά και παραμυθένια όπως τα φαντάστηκα εκείνο το απόγευμα που αποφάσισα να πειραματιστώ με το βίντεό μας. Να είχα ξανά απόλυτη πίστη και ανόθευτη ελπίδα ότι αυτό που θέλω θα το αποκτήσω, απλά και αθόρυβα. Θα ήθελα για μια φορά να κοιμηθεί ο θεός, η τύχη, η μοίρα ή όποιος άλλος μας χλευάζει, ή ακόμα καλύτερα, σε μια σπάνια εκδήλωση φιλευσπλαχνίας, να με αφήσει να αποκτήσω αυτό που θέλω χωρίς να μου το απομυθοποιήσει. Να με αφήσει να ζήσω το παραμύθι. Κι ας πληρώσω το τίμημα μετά, αν πρέπει. Αλλά να μου χαρίσει πρώτα μερικές στιγμές στον παράδεισο.

Μεγαλώνοντας στην εποχή των social media

2011-09-23T12:40:00.000+03:00

Πώς είναι άραγε να μεγαλώνεις στην εποχή της άνθησης των σόσιαλ μίντια; Φαντάζομαι ότι καταρχάς έχεις λίγο πιο εύκολη ζωή. Κάθε φορά που χάνεις κάποιο μάθημα, οι φίλοι σου μπορούν να σου πουν ό,τι χρειάζεσαι άμεσα, κι όχι να τους ψάχνεις στο σταθερό σε "κατάλληλη" ώρα. Ως έφηβη, αντί να φουσκώνεις τους λογαριασμούς του σταθερού, μιλώντας με τις φίλες σου ώρες, κάνεις τσατ και γλιτώνεις τον μπαμπά σου από κάμποσα παραλίγο εγκεφαλικά. Έχεις περισσότερες φωτογραφίες για να θυμάσαι-ακόμα κι αν δεν έχεις φωτογραφική μηχανή, με τα smartphones παρασύρεσαι. Έχεις στο πλευρό σου το τιτανοτεράστιο εργαλείο google σαν μαθητής. Γενικά, είμαι της άποψης ότι είναι καλύτερο να ζει κανείς σε όσο πιο εξελιγμένο κόσμο γίνεται, κι ας υπάρχουν και τα όποια αρνητικά. Είχα διαβάσει κάπου, "το πορτοκάλι της προόδου πρέπει να το τρώμε με την φλούδα".

Όλα τα παραπάνω τα πιστεύω, αλλά να. Ώρες ώρες μου λείπει η γραφομηχανή μου-olympia, πολύ καλό μοντέλο. Μου λείπει που χτύπαγε το σταθερό και για λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι να ακούσω ποιον ζητούσαν, φτερούγιζε η καρδιά μου-ήλπιζα, επί ματαίω, ότι αυτός που μου άρεσε είχε βρει με μαγικό τρόπο το τηλέφωνό μου και έπαιρνε για να μου μιλήσει (φευ, αυτό δεν συνέβη ποτέ, την κατάρα του Τουταγχαμόν σου εύχομαι χόλιγουντ που μου φούσκωσες τα μυαλά). Μου αρέσει που οι μαθητικές μου φωτογραφίες είναι αυτό ακριβώς: μαθητικές. Είμαι σε όλες ατσούμπαλη, ντυμένη σαν κορίτσι κι όχι σαν γυναίκα, με μαλλί μονίμως φριζαρισμένο, καθώς αγνοούσα τις ευεργετικές ιδιότητες του πιστολακίου. Κοιτάω αμήχανα τον φακό και συνήθως προσπαθώ να περάσω απαρατήρητη-μισώ να βγαίνω φωτογραφίες. Με τρομάζει η ιδέα πως σαν έφηβη θα αναγκαζόμουν να μπω σε έναν αέναο διαγωνισμό πόζας με έπαθλο τα περισσότερα likes.

Αγαπούσα τις ώρες που πέρναγα διαβάζοντας με το στέρεο να παίζει μουσική 60's. Και που και που σταμάταγα και χάζευα στο κενό-στο κενό είναι καλύτερα απ'ό,τι σε μια οθόνη κινητού. Και μετά έβλεπα σαπουνόπερες, και διάβαζα Καρυωτάκη καίγοντας τον εγκέφαλό μου απ'τα 13, και ξαπλώναμε σε μια κουρελού στην ταράτσα με τις φίλες μου, με τ'απομεινάρια μιας καμμένης πίτσας δίπλα μας-την άλλη μέρα στο σχολείο θα λέγαμε ότι είχαμε μαγειρέψει συγκλονιστικό δείπνο. Είναι πιο εύκολο να υπερθεματίσεις όταν έχεις χρόνο να επεξεργαστείς την ιστορία σου απ'το να φωτογραφήσεις απλά την πίτσα και να ποστάρεις την φωτογραφία στο twitter. Αγαπώ τις βόλτες που έκανα με το ποδήλατο, το κρυφτό στην γειτονιά, τα θεατρικά που ανεβάζαμε στο μπαλκόνι μου, τις ώρες που περίμενα υπομονετικά μήπως βάλει στο ράδιο το it must have been love για να το γράψω στην άδεια κασέτα που είχα σε ετοιμότητα.

Φυσικά και όλα αυτά τα κάνουν ακόμα τα παιδιά. Αλλά ξέρω ότι δεν θα τα είχα ζήσει με τον ίδιο τρόπο αν στην ζωή μου υπήρχε ένας υπολογιστής και τρία-τέσσερα σόσιαλ μίντια να με απασχολούν. Θα είχα διαθέσει χρόνο για την online πραγματικότητα, χρόνο που τώρα έχω να θυμάμαι σε ταράτσες και πυτζάμα πάρτυ και σε βόλτες. Και θα είχα κάνει πράγματα για το θεαθήναι, για να τα φωτογραφίσω και να ενισχύσω την ψηφιακή μου περσόνα. Και μπορεί να έχω υποπέσει σε αυτά και άλλα τόσα αμαρτήματα σήμερα, αλλά είναι διαφορετικό για ένα παιδί. Θα θυμάμαι πάντα την 15χρονη φίλη ξαδέρφης μου, που είχε ανεβάσει στο facebook φωτογραφία συμμαθήτριας της με κάποια κιλάκια παραπάνω, από κάτω να οργιάζουν τα υβριστικά σχόλια, τα tags όπως "κήτος", "φάλαινα" κλπ να πάνε και να'ρχονται κι εγώ να παρακολουθώ κυριολεκτικά με την καρδιά μου σφιγμένη γι' αυτό το κοριτσάκι. Γιατί φαντάσου πώς είναι σε αυτήν την ηλικία να σε βάλουν σ' έναν διαδικτυακό κύκλο άτομα για την επιδοκιμασία και την αποδοχή των οποίων θα έφτανες στα άκρα, και να δείχνουν και να γελάνε. Και τον εξευτελισμό σου, να τον κάνουν διαθέσιμο σε κάθε ενδιαφερόμενο του συγκεκριμένου μέσου.

Εννοείται πως αυτά πάντα συνέβαιναν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ναι, αλλά εδώ μιλάμε για δημόσια έκθεση, κι όχι στα στενά πλαίσια του σχολείου-ίσως και για ποινικά κολάσιμες πράξεις. Προφανώς και αυτά μπορεί να συμβούν ανά πάσα ώρα στον οποιοδήποτε χρήστη οποιασδήποτε ηλικίας-όμως άλλες ψυχικές επιπτώσεις θα έχει σε μένα-που ακόμα και τώρα, στα 26 μου, σε περιστατικά cyber bullying έχω αναστατωθεί υπέρμετρα, και άλλες σε ένα παιδάκι που διαμορφώνει χαρακτήρα και αυτοπεποίθηση. Επαναλαμβάνω, δεν δαιμονοποιώ το μέσο, το αγαπώ. Ούτε πιστεύω ότι μπορεί κάποιος γονιός να απαγορεύσει στο παιδί του σήμερα να το χρησιμοποιεί: εκτός του ότι είναι πανεύκολο να το κάνει κρυφά, είναι λάθος -κατ'εμέ πάντα- να στερείς από το παιδί σου κάτι που όλοι οι υπόλοιποι συμμαθητές του απολαμβάνουν, γιατί και πάλι πρόβλημα του δημιουργείς.

Οπότε τι λύση μένει;

Να λες στα παιδιά (σου ή και σκέτο) ότι υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα απ' το να αποσπάσουν 120 likes στην φωτογραφία στον καθρέφτη της τουαλέτας, με πόζα σουφρωμένα χειλάκια. Να αγαπούν το διάβασμα. Να ακούνε ωραία μουσική και να απολαμβάνουν βραδιές με τους φίλους τους, χωρίς απαραίτητα την χρήση φωτογραφικής μηχανής. Να κρατάνε πράγματα για τον εαυτό τους, καθώς η προσωπική ζωή είναι ιερή, και τα αγόρια παρακαλώ να ψάχνετε τα τηλέφωνα ατσούμπαλων μελαχρινών κοριτσιών που κατά βάθος όμως είναι πολύ καλοί άνθρωποι και θα σας κάνουν να γελάσετε, αν τους δώσετε μια ευκαιρία.

Και μια μέρα να τις ξαφνιάσετε, ζητώντας να βγείτε. Όχι με μήνυμα στο facebook ή dm στο twitter. Με κανονική κλήση, αμήχανες σιωπές και πεταλούδες να πετάνε σαν τρελές στα στομάχια σας. Και κάτι ακόμα: ενθάρρυνε τα παιδιά, να συνεννοούνται στο chat για τα υπόλοιπα-είναι τόσο βολικό. Γιατί, αν θα πρέπει οπωσδήποτε να καταπιούμε το πορτοκάλι της προόδου με την φλούδα, ας μη γκρινιάζουμε μόνο για αυτήν. Ας θυμόμαστε ότι μας χάρισαν ένα ολόκληρο πορτοκάλι.

Τζώρτζια

2011-08-18T00:50:00.000+03:00

"Το όνομά μου είναι Τζώρτζια", έγραψε περίπου ένα μήνα πριν στο μπλογκ της. Και συνέχισε ως εξής: Πριν από 4 χρόνια ήμουν μια δυναμική 35χρονη γυναίκα, με πτυχίο στην Ψυχολογία και μια δεκάχρονη καριέρα στα τραπεζικά, ζούσα με τον συντροφο μου με τον οποίο σχεδιάζαμε την κοινή μας ζωή, οικογένεια και μια νέα, δική μας επιχείρηση. (...)

Μέχρι που η ζωή μου ανατράπηκε.

Τα τελευταία 4 χρόνια δίνω μια ολοένα και πιο σκληρή μάχη. Μια μάχη στην οποία πρωταγωνιστούν γιατροί, διαγνώσεις, θεραπευτικές αγωγές, φάρμακα, συμπληρώματα, έλεγχοι, εξετάσεις, περισότερες εξετάσεις, άλλες διαγνώσεις, άλλα πρωτόκολα, παρακολουθώντας ανήμπορη την υγεία μου να φθίνει και το σώμα μου να ξεγλιστράει απ'τον έλεγχο μου.

Τελικά, επικράτησε η διάγνωση (από τέλος Αυγούστου 2010) σύμφωνα με την οποία πάσχω απo Χρόνια Νόσο Λάιμ (Μπορελλιωση) 3^ου Σταδίου. (...)

Εννοείται πως σταμάτησα να εργάζομαι. Στην πορεία η σχέση μου διαλύθηκε. Επέστρεψα στο σπίτι των γονιών μου. Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνικής μου ζωής συμβαίνει στο διαδίκτυο. Τ’όνομά μου εξακολουθεί να είναι Τζώρτζια. Είμαι όμως ακόμα η ίδια γυναίκα;"

Θέλω να πω πολλά πράγματα στην Τζώρτζια, κι όμως, μοιάζει σχεδόν αδύνατο να βρω τις σωστές λέξεις-είναι περίεργο, μιας και συνήθως πρέπει να με παρακαλέσουν για να σταματήσω να μιλάω. Να όμως που βρέθηκα να στέκομαι μπροστά από μια κενή οθόνη, πεπεισμένη ότι δεν υπάρχουν σωστά λόγια. Κατάφερες να με κάνεις να ΣΚΑΣΩ τελικά ρε συ Όντρεϊ.

Δεν θέλω να της μιλήσω για το πόσο θαυμάζω την δύναμη του χαρακτήρα της και την ευγενική της ψυχή, γιατί ξέρω ότι θα ακουστώ κλισέ, ότι είναι πράγματα που πιθανόν να έχει βαρεθεί να ακούει-ίσως να μην της κάνουν πια αίσθηση. Κι έτσι ψάχνω να βρω δυο λόγια που θα είναι αντάξια της περίστασης, αντάξια της ίδιας της Τζώρτζια, αλλά είναι αναπάντεχα δύσκολο. Νιώθω πολύ συναισθηματική απέναντί της, όπως και τόσοι άλλοι-νομίζω ότι υπάρχει κάτι στο βλέμμα της που σου προκαλεί την διάθεση να την προστατεύσεις. Αυτό όμως είναι πολύ γλυκερό για να της το πω, και δεν μπορώ και να το εξηγήσω σωστά, οπότε συνεχίζω να ψάχνω τις κατάλληλες λέξεις.

Σίγουρα δεν θέλω να της πω πόσο σπουδαίο πρότυπο είναι, γιατί, εκτός του ότι ακούγεται σαν το επιστέγασμα όλων των κλισέ του σύμπαντος, το θεωρώ αφόρητα εγωκεντρικό. Η μάχη της Τζώρτζια είναι ένας προσωπικός αγώνας και δεν είναι όμορφο να τον καπηλευόμαστε για να τονίσουμε το "μάθημα ζωής" που μας χάρισε η γνωριμία μαζί της (ιου, κλασσική κοινοτυπία). Ακόμα κι αν ισχύει, το πιο σημαντικό παραμένει εκείνη. Αλλά να ξέρεις Τζώρτζια, τα κλισέ έχουν κάποιο λόγο που γίνονται κλισέ. Πολλές φορές, ο κόσμος επιμένει να τα χρησιμοποιεί ξανά και ξανά γιατί κάποτε, πριν καούν στα χείλη ανθρώπων χωρίς φαντασία, εξέφραζαν μια αλήθεια με απλό και όμορφο τρόπο.

Η αγάπη, λένε, είναι ανιδιοτελής, αλλά αυτό δεν είναι ακριβές. Η ανιδιοτέλεια έγκειται στο ότι θέλεις ο άλλος να είναι ευτυχισμένος και θα έκανες ό,τι μπορούσες για να του το εξασφαλίσεις. Η αγάπη όμως είναι και εγωιστική, γιατί, να, εγώ σε θέλω στην ζωή μου για να απολαμβάνω την ζεστασιά που εκπέμπεις, την τρυφερότητα που χαρίζεις απλόχερα, την μεταδοτική σου ενέργεια και φυσικά την γενναιότητά σου. Είναι εγωιστικά όλα αυτά, θα ήθελα να είχα να σου προσφέρω περισσότερα απ'όσα παίρνω από σένα, όμως δεν έχω-συνεπώς περιορίζομαι στο να απολαμβάνω την παρέα της Τζώρτζια που γνώρισα.

Κι έτσι σκέφτομαι ότι τελικά δεν έχω να σου πω τα μεγάλα και όμορφα λόγια που θα ήθελα, τα λόγια που ίσως, παρ'ελπίδα, σου χάριζαν λίγο θάρρος παραπάνω, εφόδιο για το ταξίδι. Ίσως όμως αυτό να μην είναι απαραίτητα κακό. Ίσως δεν χρειάζεσαι παραπάνω θάρρος, παρά μονάχα μια υπενθύμιση.

Το όνομά σου είναι Τζώρτζια.

Είσαι μια από τις πιο δυνατές γυναίκες που ξέρω, είσαι μια μαχήτρια και είσαι αυτή που τύλιξε στο μικρό της δαχτυλάκι μερικές χιλιάδες κόσμο, αιχμαλωτίζοντας για πάντα την αγάπη τους. Όχι λόγω της νόσου, πολύ πριν απ'αυτό. Άλλωστε κανείς δεν σε λυπάται-ούτε καν λυπάται μαζί σου. Δε μας αφήνεις, γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι να ελπίζουμε, να κάνουμε σχέδια, να χαζεύουμε μπόλιγουντ και να μιλάμε για ταινίες/κουτάβια/κουτσομπολιά (έλα που δεν καταλαβαίνεις) και ένα σωρό άλλα πράγματα μαζί σου.

Πάνω απ'όλα, είσαι αυτή η Τζώρτζια, και διάολε, πρέπει να καμαρώνεις.

(Ένα ευχαριστώ στους φίλτατους @diakoptis @internetakias και @achi7 που με βοήθησαν να βρω το τραγούδι του βίντεο, και φυσικά στον @dimkord για την πολύτιμη βοήθειά του στην δημιουργία του βίντεο)

Λίγες ευχαριστίες

2011-08-12T21:06:00.002+03:00

Σ'ευχαριστώ που όταν ήμουν μικρή ερχόσουν να με σκεπάσεις και κοιμόμουν με μια αίσθηση ασφάλειας, και που ξύπναγες πριν απ'όλους για να πας να μου πάρεις μίλκο και ζεστό κουλούρι, και δεν μου φώναξες ποτέ που δεν έπινα το γάλα μου.
Σ'ευχαριστώ που όταν ερχόσουν να με πάρεις από το νηπιαγωγείο, με άφηνες να φάω μια σοκολάτα και να ανέβω στο κινούμενο αυτοκινητάκι εκεί στο περίπτερο.
Σ'ευχαριστώ που με πήγες πολύ μικρή σε θερινό σινεμά κι είδες μαζί μου την λαίδη και τον αλήτη, κι από τότε αγάπησα για πάντα να πηγαίνω σινεμά το καλοκαίρι.
Σ'ευχαριστώ που δε με μάλωνες σχεδόν ποτέ και μου έδειχνες εμπιστοσύνη και με άκουγες σοβαρά σα να ήμουν ενήλικη από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.
Σ'ευχαριστώ που μου έμαθες να κάνω τα μαθήματά μου μόνη μου.
Σ'ευχαριστώ που κάθε Κυριακή πρωί, μου έφερνες στο κρεβάτι γλυκό και εφημερίδα, από το δημοτικό κιόλας, και μου χάρισες αυτήν την όμορφη συνήθεια.
Σ'ευχαριστώ που ήσουν τόσο περήφανη για μένα και που όταν πήρα το πρώτο πτυχίο μου στα αγγλικά, το λόουερ, έλεγες σε όλους ότι ήταν με άριστα, κι ας σου φώναζα ότι κανείς δε νοιάζεται κι ότι το πτυχίο είναι ασήμαντο. Καταβάθος κορδωνόμουν από περηφάνια.
Σ'ευχαριστώ που δεν μου φώναξες ποτέ για έναν κακό βαθμό, και που δεχόσουν ότι δε θέλω να πάω σχολείο μερικές φορές, κι έτσι αντί να κρύβομαι σε παρκάκια και καφετέριες, καθόμουν σπίτι κι έβλεπα τον τιτανικό για χιλιοστή φορά.
Σ'ευχαριστώ που όταν είχα σπάσει το πόδι μου μικρή, και πέρασα ένα καλοκαίρι κλεισμένη στο σπίτι, έτρεχες κάθε δυο μέρες στο βιβλιοπωλείο να μου φέρνεις τα βιβλία που σου παράγγελνα για να μη βαριέμαι. Εκείνο το καλοκαίρι δώσατε ένα κάρο λεφτά για τα βιβλία μου, αλλά ποτέ δεν διαμαρτυρήθηκες.

Σ'ευχαριστώ που δεν μου χάλασες ποτέ χατίρι, και είχαμε διαγράψει ένα σωρό φαγητά από το σπίτι μας γιατί εμένα δεν μου άρεσαν, και έλεγες πάντα ναι όταν σου έλεγα να πάμε για σουβλάκι μετά τα αγγλικά.
Σ'ευχαριστώ που δέχτηκες τελικά να έχουμε το δικό μας σκυλάκι εδώ μέσα, κάτι που στην αρχή δεν ήθελες καθόλου, αλλά μετά κατέληξες να το αγαπάς, και μάντεψε τι, κι αυτό σ'αγαπούσε πιο πολύ από όλους μας-δεν είναι τυχαίο που ερχόταν να κρυφτεί μόνο στην δική σου αγκαλιά όταν φοβόταν.
Σ'ευχαριστώ που την πρώτη φορά που έφυγα για την Κομοτηνή για να σπουδάσω, κοίταγες από το παράθυρο μέχρι να εξαφανιστεί το αυτοκίνητο. Ήξερα ότι στεναχωριόσουν που η υγεία σου δεν σε άφηνε να έρθεις, στεναχωριόμουν κι εγώ μαζί σου. Και ήξερα σε κάθε μου ταξίδι για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ότι ήσουν πάντα στο παράθυρο και περίμενες να με δεις να εξαφανίζομαι. Συγνώμη που δεν γύρισα κι εγώ να σε κοιτάξω. Μου ήταν τόσο δύσκολο. Ελπίζω να το είχες καταλάβει και να μη με θεωρούσες απλά σκληρή.
Ευχαριστώ που ποτέ δεν με καταπίεσες, ήσουν μια σπάνια εξαίρεση στο κλασσικό μοτίβο της Ελληνίδας μάνας, δεν με ήλεγχες, δεν με πίεσες να μάθω να μαγειρεύω ή να κάνω δουλειές, δεν έψαχνες τα πράγματά μου και με την εμπιστοσύνη σου με έκανες να σκέφτομαι ότι δεν αξίζει να σε προδώσω και να παρεκτραπώ.
Σ'ευχαριστώ που όταν πόναγε η κοιλιά μου -ή όταν έκανα ότι πόναγε για να γλιτώσω το σχολείο- έκαιγες στο μάτι της κουζίνας ένα κομμάτι μπαμπάκι και έβαζες πάνω λίγο οινόπνευμα, και μετά το ακουμπούσες στην κοιλιά μου. Δεν έμαθα ποτέ αν αυτό το γιατροσόφι πιάνει, άλλα μου έδινε τόση ασφάλεια όταν ήμουν μικρή. Και ευχαριστώ για τα αμέτρητα χαμομήλια που μου έβραζες, αλλάζοντας τα σε 4 και 5 κούπες για να κρυώσουν πιο γρήγορα.
Σ'ευχαριστώ που ακόμα κι όταν είχες κομμένο πόδι και οι αρρώστιες σε είχαν ρημάξει, κάθε φορά που με άκουγες να βήχω πεταγόσουν και έβρισκες δύναμη να μου φωνάξεις να πάω σε γιατρό. Συγνώμη που δεν σε άκουσα, κι έχω ακόμα έναν μόνιμο βήχα.

Σ'ευχαριστώ που με έμαθες ότι η φαντασία μου ήταν καλό πράγμα, που στα 5 μου καθόσουν κι άκουγες να σου μιλάω για τον φανταστικό μου φίλο, τον Μπίμπη, και να σου χορεύω τους χορούς που υποτίθεται ότι μου μάθαινε αυτός, που μου πήρες φούστα λαμπάντα κι έκανα το κομμάτι μου, που με πίστευες ειλικρινά όταν έλεγα ότι θα γίνω συγγραφέας και που πολύ αργότερα, με σύστηνες με καμάρι στις γειτόνισσες που ερχόντουσαν να σε δουν, ως κοινωνική λειτουργό. Δεν σου είπα ποτέ ότι η σχολή μου δεν ήταν δα και κάτι το σπουδαίο, γιατί πλέον απολάμβανα την περήφανη χροιά της φωνής σου.
Σ'ευχαριστώ που με έκανες έτσι ώστε να σου μοιάσω εμφανισιακά, αλλά θα ήθελα να σου μοιάζω περισσότερο γιατί ήσουν πανέμορφη. Σ'ευχαριστώ που έχω τα μάτια σου, γιατί ήταν όντως ο καθρέφτης της πανέμορφης ψυχής σου. Σε ευχαριστώ για όλα και συγνώμη αν ακόμα δεν είμαι ο άνθρωπος που με προόριζες να γίνω.

Κριτική για το Harper's Island ή αλλιώς cliché me to death

2011-08-10T22:12:00.000+03:00

ΣΠΟΙΛΕΡ ΑΛΕΡΤ: στο παρακάτω κείμενο δεν ακολουθούν απλά μερικά σπόιλερς, πρακτικά αναβιώνω όλη τη σειρά. Διαβάζεις με δική σου ευθύνη.

Έχουμε και λέμε. Ένα νησί κοντά στο Σιάτλ, όπου 7 χρόνια πριν σημαδεύτηκε από των φόνο έξι ανθρώπων από έναν ψυχοπαθή δολοφόνο, τον οποίο τελικά σκότωσε (;) ο σερίφης. Ένα τσούρμο καλεσμένοι σε έναν γάμο που δεν θα γίνει ποτέ, επιβιβάζονται στο φέριμποτ του τρόμου. Και το δράμα ξεκινά.

1. Ρε άνθρωποι του θεού, έχουνε γίνει έξι φόνοι στο νησί, και τα έξι θύματα βρέθηκαν κρεμασμένα σε ένα δέντρο στο δάσος. Γιατί, γιατί, γιατί μου είστε όλη μέρα, και βασικά όλη νύχτα πέρα δώθε στο ίδιο δάσος; Κι όχι μόνο για βόλτα και για να ξεσκάσετε (γιατί τι να την κάνεις την παραλία όταν υπάρχει ένα σκοτεινό στοιχειωμένο δάσος;). Ο άλλος πέρασε από κει για να πάει για μπάνιο, η άλλη για να πάει στο ξενοδοχείο, ένας άλλος για να πάει για ποτό. Wtf? άλλους δρόμους δεν έχει;

2. Απ'τα πρώτα κιόλας επεισόδια, έχουμε μια ντουζίνα φόνους: έναν τον κόβουνε στην μέση, άλλη την καίνε ζωντανή και τα λοιπά. Αλλά ο γενναίος μεσήλικας σερίφης, με έναν μόνο βλαμμένο βοηθό που η μόνη του ατάκα σε όλη τη σειρά είναι "με έκανες βοηθό σου γιατί ήξερες τον πατέρα μου", δεν πτοείται. Όοοοχι, δεν θα φωνάξει βοήθεια, όχι, δεν θα καταφθάσει FBI, CIA, οι ρεπόρτερ του σταρ τσάνελ, κανας Πρετεντέρης να μας πείσει ότι οι φόνοι δεν οφείλονται στο μνημόνιο τέλοσπαντων. Όλα ο σεριφάκος. Ο οποίος ούτε καν αγχώνεται, φτάνουμε περίπου στους 10-15 φόνους για να ακούσουμε "ΜΑΛΛΟΝ κυκλοφορεί κάποιος δολοφόνος" (και πάλι οι άλλοι δεν χαμπαριάζουν, συνεχίζουν τις βόλτες στο δάσος). Χωρίς παρεξήγηση αλλά μου θυμίζει Θεσσαλονικείς φίλους μου. Ο κόσμος χάνεται κι αυτοί χαλαρώνουν. Πλήρης αναισθησία.

3. Εξαφανίζεται ο πάτερ του νησιού. Τι εξαφανίζεται δηλαδή, τον τρώει η μαρμάγκα τον δόλιο. Θεοσχωρέστον και τα σχετικά, αλλά δεν ασχολείται κανείς. Κανείς καλέ, σίριουσλι τώρα. Τρεις μέρες λείπει και ούτε μια αναφορά, και τελικά το ανακαλύπτουν τυχαία. Και ερωτώ τώρα εγώ: θα πέσει ή δεν θα πέσει φωτιά να τους κάψει; Δεν πάτησε κανείς στην εκκλησία τόσες μέρες δηλαδή; Καντηλάναφτρα δεν είχαν; Και δεν είναι μόνο ο τάπερ. Έχει ξεκληριστεί το μισό νησί, η λίστα των καλεσμένων στον γάμο έχει κοπεί στα δυο, αλλά προφανώς η οικογένεια θα έχει ήδη πάρει τα δώρα, γιατί δεν ασχολείται κανείς. Όλο βόλτες και βόλτες στο δάσος ξέρουνε να κάνουνε.

4. Μετά από 15 φόνους λοιπόν, σα να αρχίζουν να υποπτεύονται ότι κυκλοφορεί φονιάς (μιλάμε για σαΐνια). Και όχι μόνο συνεχίζουν τα σούρτα φέρτα στο δάσος, δεν σκέφτεται κανείς να πάρει το ρημαδο-φέριμποτ να πάει στο καλό. Τεσπα, σε μια τέτοια περαντζάδα, ένας από τους φίλους του γαμπρού αυτοπυροβολείται καταλάθος στο πόδι και πεθαίνει σχεδόν αμέσως. Πόσο γελοίος; Πόσο λούζερ; Θα τον θυμούνται για πάντα ως τον καραγκιόζη που γλίτωσε από τον δολοφόνο και του εκπυρσοκρότησε το όπλο. Τραγικός.

5. Ο βλαμμένος βοηθός σερίφη αποφασίζει να ανακουφίσει την κύστη του (σικ) στο δάσος. Δε λέω, βουκολικό. Βλέπει λοιπόν ένα ακουστικό και καταλαβαίνει ότι είναι του χαμένου τάπερ. Και τι κάνει ο βρωμιάρης; Το σηκώνει και πάει περιχαρής να το δείξει στον μεσήλικα γουοναμπι Θεσσαλονικιό σερίφη. Και τι κάνει αυτός; Το πιάνει με τη χερούκλα του κι αναφωνεί: "ααα του τάπερ θα'ναι". Και ερωτώ: εμείς που έχουμε δει ένα εκατομμύριο επεισόδια "Νόμος και τάξη", "CSI", "Monk" και τα λοιπά, πώς είναι δυνατόν να ανεχτούμε μια τέτοια αναλγησία; Που είναι οι ειδικοί πράκτορες να αποκλείσουν τον χώρο με κίτρινη ταινία, να πάρουν δείγματα από το έδαφος μουρμουρίζοντας περίλυποι "δυστυχώς έχει βρέξει και τα ίχνη μπορεί να έχουν αλλοιωθεί"; Που είναι το εργαστήριο να ψάξει για dna; Όλα εγώ πια;

6. Σκάει μύτη λοιπόν το παρατράγουδο ο δολοφόνος και αρχίζει και πυροβολεί ακατάπαυστα. "Α, δεν έχουμε τηλέφωνα, μαλακία, αποκλειστήκαμε" αναφωνεί μια αδιάφορη ηθοποιίσκα που δεν θυμάμαι καν τι ρόλο έπαιζε -και την σειρά την είδα χτες-. Χαλλοου γιου, μάι νέιμ ιζ Ντίντι. Ζω στο 2011, και περιέργως, το ίδιο κι εσύ. Θέτε να μου πείτε ότι σε ολάκερο νησί δεν μπορείτε να βρείτε ένα σταθερό/κινητό/ίντερνετ καφέ γεμάτο καφράκια που παίζουνε παιχνίδια, να ειδοποιήσετε τον Πρετεντέρη; Ή μήπως θα μου πεις ότι φοβάστε να βγείτε από το σπίτι; Γιατί μέχρι πριν ένα λεπτό σουλατσάρατε στο δάσος σα να μην υπάρχει αύριο (που για πολλούς από σας δεν υπήρξε δηλαδή μουαχαχα).

7. Αυτό είναι περισσότερο απορία: το νησί δεν το λες ερημικό, είχε σχολεία, μαγαζιά, ψαράδες, και αν και δε το λες κόμβο, την κινησούλα του την είχε. Το λοιπόν, που διάολο ήταν όλοι αυτοί το βράδυ που σφαγιάστηκε το μισό καστ μαζεμένο; Δεν σε ρωτάω καν για τους άλλους φόνους΄που διέπραττε το παρατράγουδο-περίπου τρεις την ημέρα σαν αντιβίωση. Ρωτάω για την τελευταία νύχτα στο νησί, που, όπως μου είπε και ένας χίψτερ φίλος μου, σφαγιάστηκαν μέχρι και τα έπιπλα. Και τρεεέχανε πάνω κάτω στο νησί, πάνω κάτω, μέσα στο δάσος (αλίμονο), στην παραλία, στην πόλη και δεν βγήκε ένας χριστιανός να δει τι συμβαίνει, να τους πει να σκάσουν στη τελική, είναι νύχτα και όσοι δεν παίζουν κυνηγητό με τον δολοφόνο-παρατράγουδο, θέλουν να κοιμηθούν. Τίποτα φίλε. Τους κάναν ένα νησί άνω κάτω κι οι άλλοι χαμπάρι.

Bonus: ειλικρινά, όλα τα παραπάνω θα ήμουν πρόθυμη να τα συγχωρήσω στους σεναριογράφους/σκηνοθέτες/παραγωγούς αν έκαναν καλύτερες επιλογές στο κάστινγκ. Μα σοβαρά τώρα, δεν ξέρουνε ότι στον ρόλο του κακού γκόμενου έπρεπε να βάλουν έναν μυστηριώδη μελαχρινό και στον ρόλο του καλού έναν ξανθό με λακκάκια και ψιλοχαζό χιούμορ; Να ερωτευτούμε κι εμείς τον καλό, καταβάθος να παραδεχόμαστε όμως ότι ο κακός είναι πιο γοητευτικός. Και η πρωταγωνίστρια να είναι μια γκόμενα όχι πάρα πολύ όμορφη, για να την κράζουμε με ευχαρίστηση αναρωτώμενες "μα τι της βρήκαν και οι δύο, πόσο φέϊκ πια", αλλά να έχει και έναν τύπο. Να έχεις λοιπόν κάποιον να ταυτιστείς, να του φωνάξεις "όχι στο δάσος Χένρι, γύρνα πίσω, θα φαρμακωθώ". Ε μα πια.

Που θα ήθελες να είσαι τώρα;

2011-08-07T23:34:00.000+03:00

Σαν παιδί με ανησυχητικά μεγάλη φαντασία, ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια ήταν να κάνω στους φίλους μου αυτή την ερώτηση, και να περνάμε ώρες αφηγούμενοι ο ένας στον άλλον τα πιο τρελά μας όνειρα. Ήταν από τα παιχνίδια που μου άρεσαν περισσότερο, κι αυτό γιατί δεν υπήρχε κανένας περιορισμός, το όριο ήταν ο ουρανός. Μπορούσες να σκαρφιστείς το πιο απίθανο, το πιο εξωπραγματικό σενάριο χωρίς να σε τσιγκλά η πεζή πραγματικότητα. Έτσι, πάντοτε διάλεγα ό,τι πιο ανορθόδοξο μπορούσα να σκεφτώ, και ένιωθα οίκτο για τις φίλες μου που οραματίζονταν όμορφα σπίτια πλάι στη θάλασσα και παραλίες και πολλά ρούχα και παπούτσια. Μου φαινόταν αδιανόητο πως, ενώ έχεις την ευκαιρία να στείλεις μια ευχή στο σύμπαν, εσύ επιλέγεις κάτι τόσο συντηρητικό, τόσο συνηθισμένο, που στην τελική μπορείς να αποκτήσεις και μόνος σου. Έτσι, όταν ερχόταν η σειρά μου, ονειρευόμουν μια ζωή σαν ψαράς σε δικό μου νησί, διακοπές στο Νεπάλ, δικό μου τζετ που θα πιλοτάριζα για να πάρω πρωινό στο Παρίσι, και λοιπά ευτράπελα. Δε νομίζω ότι πραγματικά τα ήθελα όλα αυτά, απλά με γοήτευε η δυνατότητα των εμπειριών που μπορεί να ζήσει κανείς και με άγχωνε ότι δεν θα έκανα ποτέ στη ζωή μου κάτι τόσο φοβερό. Μου φαινόταν θλιβερό που άνθρωποι ζούσαν και πέθαιναν χωρίς να ταξιδέψουν σε κάποιο από αυτά τα εξωτικά μέρη.

Στην εφηβεία, συνέχιζα να κάνω ανορθόδοξες ευχές: να κάνω τον γύρο της Ευρώπης με μια χάρλεϋ, να δώσω το πρώτο μου φιλί χορεύοντας στην βροχή για να είναι τέλειο και αξέχαστο (πολλές, πολλές σαπουνόπερες), να έχω μια τέλεια καριέρα. Στην συνέχεια, έπαιζα αυτό το παιχνίδι με τους ενήλικες πια φίλους μου. "Που θα ήθελες να είσαι τώρα;" ρώταγα, και μετά από τις αποκρίσεις για παραλίες και όμορφα μέρη, έδινα κι εγώ την δική μου απάντηση, που εδώ και χρόνια είναι ίδια: σε ένα κατάστρωμα ενός καραβιού, βράδυ, άγνωστη μεταξύ αγνώστων, με το κεφάλι μου να ακουμπά στα κάγκελα. Όχι γιατί είμαι τόσο ρομαντική, ούτε γιατί μου έλειπε να κάνω κάποιο ταξίδι. Νομίζω ότι με όσα μαθαίνεις μεγαλώνοντας, ερχόμενος σε επαφή με όσα συνιστούν την ενήλικη πραγματικότητά σου και χάνοντας σταδιακά την αθωότητα που σου επέτρεπε να ελπίζεις δίχως όρια, τα φοβάσαι πια τα όνειρα. Πώς να τολμήσεις να πεις ότι θέλεις να πιλοτάρεις ένα τζετ για να φας πρωινό στο Παρίσι; Ξέρεις πια υπερβολικά πολλά πράγματα για την πεζή πλευρά της ζωής, ότι χρειάζονται καιρός και λεφτά και διάθεση, όπως έλεγε κι ο Ρίτσος. Και φτάνεις να νιώθεις κορόιδο που δεν ευχήθηκες κι εσύ πολλά ρούχα και βραδιές στην παραλία, γιατί ίσως τότε το σύμπαν δεν θα σε είχε θεωρήσει προκλητική.

Ξέρω τώρα ότι δεν θα έχω ποτέ δικό μου νησί, ότι χρειάζομαι βολικά μέσα μεταφοράς κι όχι μια χάρλεϋ για να γυρίσω την Ευρώπη, έδωσα το πρώτο μου φιλί έξω από μια καφετέρια και δεν μου είχε αρέσει καθόλου (συγνώμη Θανάση), η τέλεια καριέρα με την σημερινή κατάσταση της χώρας φαντάζει σκληρό αστείο και εν πάση περιπτώσει, είδα κάθε μου τρελό -και μη- όνειρο να καταρρέει. Ακόμα και κανα δυο που πραγματοποιήθηκαν, ήταν, παραδόξως, άσχημα από κοντά. Πλέον εκτιμώ αφάνταστα τα όνειρα για όμορφες παραλίες και τεράστια σπίτια δίπλα στην θάλασσα, μα τα φοβάμαι ακόμα κι αυτά. Αυτά που περιφρονούσα ως λίγα. Θα ήθελα να μπορώ να ευχηθώ να ήμουν σε μια παραλία με εκείνον, να χαζεύαμε το κύμα και να πειράζαμε ο ένας τον άλλον. Μα φοβάμαι ότι αν στείλω κι αυτήν την ευχή στο σύμπαν, θα έχει την ίδια κατάληξη με τις άλλες.

Έτσι, συνήθισα να εύχομαι να μπορούσα απλά να πάρω ένα πλοίο και να εξαφανιστώ, σαν τους ηττημένους χαρακτήρες στα μυθιστορήματα, όπου ο πρωταγωνιστής μένει και κερδίζει τα πάντα, κι ο χαμένος φεύγει μακριά για να γλύψει τις πληγές του. Και όλα τα ενδεχόμενα μένουν ανοιχτά, ποιος ξέρει, μπορεί στο άγνωστο μέρος που θα πάει να γνωρίσει την ευτυχία και να γίνει πρωταγωνιστής στην δική του ιστορία. Μπορεί και όχι. Μπορεί να κουβαλά για πάντα μέσα του τον τόπο που ηττήθηκε. Αλλά όλα τα ενδεχόμενα μένουν ανοιχτά, διάολε, οπότε αξίζει τον κόπο να δοκιμάσεις.

Η Amy Winehouse, μικρή, δεν ήθελε να γίνει πρεζόνι

2011-07-24T13:59:00.000+03:00

Δε νομίζω ότι μπορεί να δηλώσει κανείς σοκαρισμένος για τον θάνατο της Amy Winehouse. Ούτε συντετριμμένος, ούτε καν ξαφνιασμένος. Η εξάρτησή της από τοξικές ουσίες ήταν γνωστή. Προσωπικά ωστόσο, δηλώνω όλα τα παραπάνω, όχι για την κατάληξή της, αλλά για το πώς μια μερίδα κόσμου στο τουίτερ, το μέσο από το οποίο πολλοί πληροφορηθήκαμε τα καθέκαστα, επέλεξε να διαχειριστεί αυτή τη πληροφορία. Με σοκάρει η έλλειψη ανοχής του κόσμου, η ετοιμότητα να βγάλουμε κακία και μιζέρια, η απόλυτη και αδιάλλακτη θέση πως "όταν γίνεσαι πρεζόνι, τα θέλει ο κώλος σου".

Φυσικά δεν είχα την απαίτηση να την λυπηθεί κανείς. Ούτε εγώ την λυπάμαι. Αλλά το να κάνουμε λογοπαίγνια για το ότι υπήρξε χρήστης πριν καν κρυώσει το σώμα της, μου φαίνεται ανατριχιαστικό, άρρωστο, καθόλου ανθρώπινο. Όπως και το να φωνάζουμε ότι πήρε αυτό που της άξιζε, δεδομένης της ζωής που έκανε. Ναι ξέρω, το γέλιο στις κηδείες χαλαρώνει την ένταση και απαλύνει τον φόβο του θανάτου. Όμως εδώ δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο, πρόκειται για ένα τσούρμο ανθρώπων που ανταγωνίζονται για την πιο έξυπνη και φαρμακερή ατάκα επί τούτου. Δεν έψαχναν διέξοδο στην ταραχή τους, έψαχναν επιβεβαίωση και μπράβο για το πόσο καλά τα λένε. Αγνοώντας ότι μιλάμε για έναν άνθρωπο που πέ-θα-νε. Όσο για το αν πήρε αυτό που της άξιζε, είναι τόσο παιδιάστικη, αφελής ως επικίνδυνη και επιφανειακή αυτή η άποψη, που δεν ξέρω από που να την πιάσω. Δηλαδή ειλικρινά τώρα, πιστεύει στ'αλήθεια ο κόσμος ότι κάποιος ξυπνάει και αποφασίζει ότι αυτό που του χρειάζεται είναι να γίνει πιώμα, να χαραμίσει τη ζωή του και τελικά να πεθάνει; Προφανώς και κάτι σε ωθεί να γίνεις τόσο αυτοκαταστροφικός, και αυτό το κάτι είναι συνήθως πολύ σκοτεινό και αβάσταχτο.

Η άλλη μπούρδα που κυκλοφόρησε, ότι δεν πρέπει να λυπόμαστε για την Amy Winehouse -το άθλιο πρεζόνι, μη ξεχνιόμαστε- μιας και σκοτώθηκαν τόσοι αθώοι στη Νορβηγία, με κάνει να αναρωτιέμαι για το πώς σκέφτονται μερικοί. Ότι τι; Έχουμε ένα συγκεκριμένο ποσοστό θλίψης να διαθέσουμε και ας μη το χαραμίσουμε στο πρεζόνι; Ή μήπως είναι ντροπή να λυπάσαι για κάποιον που αυτοκαταστράφηκε; Νταβατζιλίκι και στο ποιον θα λυπηθούμε; Το τουίτερ είναι βέβαια γεμάτο από υπερασπιστές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του δικαίου. Όσο όλα αυτά παραμένουν ελεύθερες ιδέες πάντα. Θα σκίσουμε τα ρούχα μας να διασφαλίσουμε ότι ένας χωρικός στο Νότιο Αζερμπαϊτζάν έχει δικαίωμα ψήφου, αλλά άμα δούμε στο ταιμλαιν άποψη αντίθετη με τη δική μας, θα φροντίσουμε να σιγήσει. Με ομαδικό πέσιμο, ειρωνείες και ό,τι άλλο χρειαστεί. Συνοπτικές διαδικασίες. Και φυσικά, θα εκφράσουμε με απόλυτη βεβαιότητα την σημαίνουσα άποψή μας, ότι ο απαίσχυντος υποστηρικτής της αντίθετης άποψης δεν ξέρει τι λέει. Δεν έχει σημασία που δεν ξέρουμε τίποτα γι'αυτόν. Σημασία έχει ότι τόλμησε να ξεφύγει από το πολύ μικρό κουτάκι που έχουμε κλείσει μέσα τον κόσμο όλο και τις θεωρίες μας γι'αυτόν.

Θυμάμαι τον καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο, υπεύθυνο της "Ιθάκης", που μας έκανε το μάθημα σχετικά με την κοινωνική εργασία με άτομα με εξάρτηση. Θυμάμαι ότι είχε υποδυθεί τον μανιακό, μες στο αμφιθέατρο, τρέχοντας πάνω κάτω, μιλώντας δυνατά, για να μας δείξει έμπρακτα τι πάει να πει μανία και πόσο άσχετη είναι με το θέμα εξάρτηση. "Η λέξη ναρκομανής είναι λάθος" μας είχε τονίσει στο τέλος, και μας είχε επισημάνει ότι ο σωστός όρος είναι "τοξικοεξαρτημένος". Σε ένα άλλο μάθημα μας είχε ζητήσει να σκεφτούμε κάποια πράγματα, χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε. Τα γράψαμε σε ένα φύλλο χαρτί, το διπλώσαμε και το αφήσαμε στην άκρη. Κάναμε το μάθημά μας κανονικά, για την εξάρτηση, το πώς προκύπτει, πώς εξελίσσεται και τα λοιπά, και προς το τέλος, μας ζήτησε να ξεδιπλώσουμε το κομμάτι χαρτί. "Ιδού οι δικές σας εξαρτήσεις", μας είχε πει, "κανείς άνθρωπος δεν ζει χωρίς καμία εξάρτηση. Το θέμα είναι το πόσο τις ελέγχεις". Είχε απόλυτο δίκιο φυσικά, και μας έκανε να νιώσουμε πιο ανθρώπινα για το όλο θέμα, να μην το βλέπουμε πια από τόση απόσταση. Τέλος, θυμάμαι τον αγώνα του να στηρίξει ένα θεραπευτικό κέντρο σαν την "Ιθάκη" σε μια συνοικία της Θεσσαλονίκης, αγώνα εναντίον των κατοίκων που δεν θέλανε τα πρεζόνια κοντά τους, και εναντίον των πολιτικών που δεν θέλανε να δυσαρεστήσουν τους πολίτες.

Φυσικά τίποτα απ'όλα αυτά δεν έχει σημασία για τον νταβατζή της σκέψης σου. Ποια εξάρτηση, αυτός είναι υπεράνω αδυναμιών. Δεν θα κατέληγε ποτέ σε μια τόσο εύκολη λύση, θα πολεμούσε. Και γιατί όχι "ναρκομανής"; Αφού έτσι κάνουν, σαν μανιακοί. Τι εννοείς η Ψυχιατρική έχει άλλη άποψη; Αυτό είναι το σωστό, γιατί ακούγεται πολύ περιγραφικό και δραματικό και τρομολάγνο. Ο Ευαγγελάτος θα δάκρυζε από περηφάνια. Και φυσικά, μακριά τα πρεζόνια από την γειτονιά μας. Ας τα εξορίσουμε, ή ακόμα καλύτερα, ας πεθάνουν. Πήγαιναν γυρεύοντας, τα είπαμε αυτά. Βέβαια, στην απίθανη περίπτωση που κάποιος δικός μας μπλέξει με τοξικές ουσίες (πες ότι του ρίχνουν κάτι στο ποτό ρε αδερφέ), θα κράζουμε το κράτος και τους υπευθύνους που δεν μας παρέχουν μια θεραπευτική κοινότητα κάπου κοντά.

Δεν λυπάμαι την Amy Winehouse. Λυπάμαι για αυτήν. Λυπάμαι για την ζωή που χάθηκε, για τα νιάτα που διακόπηκαν απότομα, για τους δικούς της που την κλαίνε και η ζωή τους από χτες δεν θα ξαναγίνει ποτέ η ίδια. Σκέφτομαι ότι υπήρξε κι αυτή παιδί που το ρωτούσαν "τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις", και σας ορκίζομαι, δεν έλεγε πρεζόνι. Οι επιλογές, όπως για όλους μας, ήταν ατελείωτες. Σκέφτομαι ότι υπήρξε και κείνη έφηβη, και έκανε όνειρα και σχέδια και είχε ελπίδες. Και τελικά υπήρξε μια νέα γυναίκα που έκανε μια λάθος επιλογή, προσπαθώντας να ξύσει την πληγή, να απαλύνει κάποιον πόνο. Δεν πείραξε και δεν ενόχλησε κανέναν, και το λάθος της το πλήρωσε με την ζωή της. Είναι αρκετή τιμωρία, δε νομίζετε; Οι ειρωνείες σα να περισσεύουν.

Έχεις το δικαίωμα να μην γελάσεις

2011-07-10T00:14:00.001+03:00

Αλλά θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου. Υπάρχει γενικά μια επικριτική διάθεση για όσους δηλώνουν μη ευτυχείς. Εκφράζεται άμεσα, με χαρακτηρισμούς όπως αχάριστος και μίζερος, ή έμμεσα, με στραβά βλέμματα και ψιθύρους. Είναι αυτή η λογική, ότι πρέπει να είσαι ευγνώμων ακόμα και για τον αέρα που αναπνέεις, και ότι δεν έχεις δικαίωμα να αισθάνεσαι απελπισμένος, είτε για όσα συμβαίνουν γύρω μας, είτε για προσωπικά σου θέματα. Τα επιχειρήματα αυτής της θεωρίας συνοψίζονται στο ότι αφού δεν είσαι ο μόνος με προβλήματα, και αφού κάποιοι άλλοι μπορούν και αισιοδοξούν, είσαι κατάπτυστος και ελαττωματικός που δεν μπορείς να μοιραστείς την οπτική τους. Έχω περάσει ώρες αντικρούοντας την άνωθεν θεωρία, η οποία κατά την γνώμη μου είναι επιφανειακή και κοινωνικά προσχηματική-ένας τρόπος να πείθουμε τους άλλους αλλά και τον εαυτό μας ότι πρέπει να διατηρούμε μια ψευτοχαρά στις συναναστροφές μας για να μην φέρνουμε σε δύσκολη θέση τους άλλους. Λες και η θλίψη είναι ντροπή και πρέπει να εξαλειφθεί γιατί χαλά την αισθητική του κόσμου.

Στην ζωή του κάθε ανθρώπου υπάρχουν 4-5 τομείς, ανάλογα με την πορεία των οποίων, καθορίζεται και το ποσοστό ευημερίας του. Η υγεία, φυσικά. Η αυτοπεποίθηση και η καλή σχέση με τον εαυτό του. Μία οικογένεια ως υπόβαθρο που λειτουργεί υποστηρικτικά. Μία καλή επαγγελματική αποκατάσταση, και ένα ικανοποιητικό οικονομικό επίπεδο. Αυτά κατά βάση, τα οποία είναι κοινά για όλους μας, και το μόνο που αλλάζει είναι ο τρόπος που τα ταξινομούμε. Όταν ένας από αυτούς τους τομείς πλήττεται, το άτομο συνήθως στρέφεται στους υπόλοιπους για να αντλήσει δύναμη και αντοχή και ελπίδα. Όταν πλήττεται και δεύτερος τομέας, τα πράγματα γίνονται κατάτι πιο δύσκολα. Όταν όμως είναι όλοι υπό διάλυση, που μπορεί κανείς να στραφεί; Η τελευταία μου θεωρία είναι σπίτι του. Στο κρεβάτι του. Μείνε εκεί και νιώσε απελπισία. Χωρίς να ενοχλείς κανέναν, με τον κίνδυνο να σε αποκαλέσουν μίζερο, χωρίς να σταματάς να κάνεις χιούμορ, μη πουν ότι έχεις και κατάθλιψη. Γιατί αν αναγνωρίζω ένα σημείο της θεωρίας που κατά τ'άλλα απολαμβάνω να αντικρούω, είναι ότι κανένας σε τούτη τη ζήση δεν αγάπησε τον πρήχτη.

Δεν θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία φορά στην δουλειά μου που δεν ανησυχούσα για το πόσο θα παραμείνω απλήρωτη, για τις παράλογες προθεσμίες που μας κυνηγούν και τα νταηλίκια των προϊσταμένων μας. Κάπου εκεί ωστόσο, θα τοποθετούσα και την τελευταία χρονική περίοδο που η υγεία μου ήταν εντελώς καλά, και δεν είχα εμφανίσει όσα έχω εμφανίσει από το άγχος. Ήταν τότε που έλεγα περήφανα ότι είχα να πάω χρόνια σε γιατρό. Δυσκολεύομαι ακόμα να προσδιορίσω και την χρονική περίοδο που κοιμόμουν χωρίς να ξυπνήσω δύο και τρεις φορές κατά την διάρκεια της νύχτας, τρομαγμένη από εφιάλτες. Στα όνειρά μου η μαμά μου είναι ακόμα ζωντανή, αλλά το υποσυνείδητό μου πάντα με τσιγκλάει και μου θυμίζει ότι αυτό δεν μπορεί να ισχύει. Και έτσι ξυπνάω. Τέλος, νομίζω ότι έχουν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που ήμουν περήφανη και σίγουρη και γεμάτη ελπίδα για τον εαυτό μου και το μέλλον μου.

Ξέρω πολύ καλά τι χρειάζομαι: ένας από όλους αυτούς τους βαρυσήμαντους τομείς να πάψει να καταρρέει και να φτιάξει κάπως. Για να βασιστώ πάνω του και να σώσω ό,τι μπορώ. Θέλω μια ώθηση για να ξεκινήσω να ελπίζω πάλι, ένα σημάδι ότι όλα θα πάνε καλά, έναν λόγο να συνεχίσω. Και εν τη απουσία όλων αυτών, θέλω να διατηρήσω το δικαίωμά μου να μείνω στο κρεβάτι μια ολόκληρη μέρα χωρίς να με κρίνει ή να μου δημιουργεί ψυχαναγκασμούς κανείς για το πώς να φερθώ, ειδικότερα δε, αφού εγώ δεν ενοχλώ κανέναν. So back the fuck off.

Ατελής Αγάπη

2011-07-02T15:33:00.001+03:00

Η φαντασίωση είναι απλή και κοινή για όλους μας. Χρειαζόμαστε τουλάχιστον έναν άνθρωπο στη ζωή μας να είναι εκεί για μας no matter what, να συγχωρεί τα λάθη μας, να μας υπερασπίζεται στους κακούς αυτού του κόσμου, να δείχνει υπομονή στις υπερβολές μας και να πιστεύει a priori ότι έχουμε δίκιο για όλα. Εν ολίγοις, απόλυτη και άνευ όρων αφοσίωση. Η απογοήτευση όταν διαπιστώνουμε ότι αυτό είναι ουτοπικό είναι αναπόφευκτη. Είναι δεδομένο ότι πάντα κάτι λείπει. Πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι μόνος, ότι δεν σε καταλαβαίνουν αρκετά. Ότι προδόθηκε η εμπιστοσύνη σου και η ελπίδα ότι αυτή τη φορά, η φαντασίωση θα έβγαινε αληθινή. Μερικές φορές συγχωρούμε, άλλες είναι αδύνατο. Κάποιες φορές πάλι, παγιδευόμαστε επ' άπειρον σε μια ενδιάμεση κατάσταση, όπου μας είναι αδύνατο να βγάλουμε κάποιον από την ζωή μας, αλλά και να ξεχάσουμε ότι μας έχει πληγώσει. Και συμβιβαζόμαστε, νιώθοντας μεν αγάπη, ζώντας όμως και με ένα μόνιμο αίσθημα θυμού, πικρίας και ματαίωσης.

Και γεμίζεις με παράπονα και απωθημένα και μνησικακίες, και γίνεσαι πιο σκληρός, ατσαλώνεσαι για να αντέξεις την απογοήτευση. Και αφήνεις ανθρώπους πίσω. Κάποιους που μπήκαν και βγήκαν απ'τη ζωή σου αθόρυβα, και χρόνια μετά τους θυμάσαι ξαφνικά με μια ασήμαντη αφορμή και αναρωτιέσαι πώς στο καλό γίνεται κάποτε να έπαιξαν τόσο καθοριστικό ρόλο στην ύπαρξή σου. Και άλλους, που ίσως η παρουσία τους στην ζωή σου να κράτησε όσο μια ανάσα-ή τουλάχιστον έτσι να σου φαίνεται τώρα πια, αλλά είναι σα να σε σφράγισαν, σα να σε σημάδεψαν με έναν μαγικό τρόπο που ποτέ δεν κατάλαβες, και τους σκέφτεσαι ακόμα. Θυμάσαι μάλιστα ασήμαντες λεπτομέρειες, πώς στράβωναν το στόμα τους για να χαμογελάσουν, πώς γινόταν η χροιά της φωνής τους όταν σου μιλούσαν γλυκά, μια λέξη, ένα άγγιγμα, τόσες αναμνήσεις. Είναι όλα εκεί. Κι όμως, οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν είναι, είτε γιατί τους έβγαλες εσύ από τη ζωή σου, είτε γιατί σε έβγαλαν εκείνοι από τη δική τους, είτε γιατί η ίδια η ζωή μπήκε ανάμεσά σας. Ή και ο θάνατος.

Με τον καιρό φτάνεις να καταλάβεις ότι, καθώς οι άνθρωποι είμαστε από την φύση μας ατελείς, και η αγάπη, ως ανθρώπινο συναίσθημα, δεν μπορεί παρά να είναι ατελής επίσης. Η μαμά σου, που δεν είχε πάντα τη δύναμη να σε υπερασπιστεί, ο μπαμπάς σου, που δε σου έκανε όλα τα χατίρια, οι φίλοι σου. Όλοι σ'αγαπούσαν. Κι ας ήταν ατελής η αγάπη τους. Αυτό που έπρεπε να κάνεις εσύ, ήταν να προσπαθήσεις να υπερβείς την ανθρώπινη φύση σου για μια στιγμή, και να αναγνωρίσεις την προσπάθειά τους και την αγάπη τους γι'αυτό που πραγματικά ήταν. Να δεχτείς πως έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν. Αυτό είναι το μόνο που μπορείς να ζητήσεις από οποιονδήποτε.

Γιατί αυτό που μετρά στην πραγματικότητα, είναι να έχεις στην ζωή σου κάποιον που θα σ'αγαπά, με τον δικό του τρόπο. Πρόθυμο να μείνει δίπλα σου μέχρι το τέλος- αφοσίωση στην πιο τέλεια μορφή της.

sense of loss by amaliak

Είπατε "ναι". Μην πείτε τίποτα άλλο.

2011-06-29T18:35:00.000+03:00

Ψηφίστηκε λοιπόν το μεσοπρόθεσμο. Εκατόν πενήντα πέντε, είπανε "ναι". Νέοι φόροι, απολύσεις, αποκρατικοποιήσεις, διαφαινόμενη επιβολή έκτακτης εισφοράς από τους πολίτες και άλλα μέτρα εξίσου αδιανόητα. Ένα χρόνο και κάτι μετά την επίσημη ημικατάρρευση της χώρας, παρά τα σκληρά μέτρα, τις θυσίες και τον πρωτοφανή εργασιακό/μισθολογικό μεσαίωνα που ζούμε, τίποτα δεν άλλαξε. Όχι απλά δεν πάμε προς το καλύτερο, αλλά βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ σε μια άβυσσο απ'όπου, απ'ότι φαίνεται, κανείς δεν θα μας σώσει. Και εδώ δεν ισχύει καν το "ο σώζων εαυτόν σωθήτω", εκτός αν μαζέψεις τα μπογαλάκια σου και την κάνεις απ'τη χώρα. Κάτι που για μερικούς δεν είναι καν επιλογή.

Υπάρχουν τόσες αναλύσεις, από τους υποστηρικτές του μνημονίου αλλά και τους κατακριτές του. Οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές. Γιατί είναι απαραίτητο ή γιατί θα μας οδηγήσει στην καταστροφή, αντίστοιχα. Ρίχνω μια ματιά στα πεταχτά αλλά συνήθως δεν αντέχω να φτάσω ως το τέλος. Όχι επειδή στρουθοκαμηλίζω, αλλά επειδή πληγώνομαι, θυμώνω, νιώθω ανήμπορη και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Δεν ένιωθα ποτέ άλλοτε ανήμπορη στη ζωή μου, όσες δυσκολίες και να αντιμετώπιζα, όσο και να απελπιζόμουν, βαθιά μέσα μου ήξερα ότι θα κάνω την λιγότερο δύσκολη επιλογή και θα πορευτώ. Εδώ δεν έχω καμία επιλογή, δεν μου έχουν αφήσει τίποτα να πορευτώ, έχουμε μια τέλεια συγκαλυμμένη χούντα. Όσο κι αν αρέσκονται οι ίδιοι οι πολιτικοί, ή και μερίδα του κόσμου να επιχειρηματολογούν με την καραμέλα ότι είναι εκλεγμένοι εκπρόσωποι του λαού, αγνοούν επιδεικτικά ότι πολλοί από μας δεν τους ψήφισαν. Εγώ δεν τους ψήφισα. Δεν τους εμπιστεύτηκα. Δεν υπήρξα ποτέ δημόσιος υπάλληλος, δεν έφαγα ποτέ ούτε ένα ευρώ δημοσίου χρήματος, πλήρωνα πάντα τους φόρους μου. Ο πατέρας μου, που δούλευε από 15 χρονών και τώρα του δίνουν μια σύνταξη κάτω από 700 ευρώ για να ζήσει. Ή η μαμά μου, που αν και νόμιμα ασφαλισμένη από τον μπαμπά μου, το ικα πέρυσι με νέα τότε ρύθμιση, αρνιόταν να συμβάλει στην αγορά εξαρτήματος για το τεχνητό της πόδι.

Δεν θέλω να ξέρω τι καλά είδαν όλοι όσοι ψήφισαν "ναι". Δεν θέλω καν να μάθω τι έχουν να αντιπροτείνουν όσοι είπαν όχι. Θέλω να μου δώσετε ένα κομμάτι αέρα να αναπνεύσω, μια άλλη επιλογή από το να μου επιβάλλετε ό,τι σας διατάξουν και σας οι από πάνω σας. Θέλω πίσω την αυτονομία μου, να μη μου καθορίζετε εσείς το βιοτικό μου επίπεδο. Στην απουσία όλων αυτών, θέλω τουλάχιστον να έχετε την ελάχιστη τσίπα να το βουλώσετε και να μην προσπαθείτε ούτε να με χειριστείτε όπως κάνατε 30 χρόνια πριν στις ευκολόπιστες γιαγιάδες, ούτε να βγείτε από πάνω εξηγώντας πως τα φάγαμε μαζί και πως τώρα εσείς θυσιάζεστε για το καλό της πατρίδας. Ενώ προφανώς οι υπόλοιποι είμαστε αδαείς, διεφθαρμένοι, ηλίθιοι προδότες. Απλά μη μιλάτε άλλο. Είπατε "ναι". Δεν θέλω να καταλάβω το γιατί. Δεν βρίσκομαι εδώ για να καταλάβω, μόνο για να σας πω "όχι" και να ΑΓΩΝΙΣΤΩ.

Η ιστορία που θα θυμάμαι πάντα

2011-06-25T15:47:00.001+03:00

Μόλις είχα ξεκινήσει να δουλεύω ως κοινωνική λειτουργός σε πρόγραμμα "βοήθεια στο σπίτι", σε μια κοινότητα στη βόρεια αττική. Κλειστή κοινωνία, φραγκάτοι όλοι, πράσινο, βίλες, λογική χωριού. Ένα πρωί, με ενημέρωσε η προϊσταμένη μου για τον κύριο Κώστα (ας τον πω έτσι εδώ), θείο συναδέρφου σε μεγάλη ανάγκη για τρόφιμα. Ζήτησα από τον συνάδερφο να πάμε μαζί στο σπίτι του θείου του. Αρνήθηκε να με συνοδεύσει, επειδή, όπως μου είπε, φοβόταν για την σωματική του ακεραιότητα, καθώς με τον κύριο Κώστα έμενε ο αδερφός του, που είχε νοσηλευθεί χρόνια σε ψυχιατρείο με διάγνωση σχιζοφρένειας. Επιπλέον, με ενημέρωσε ότι ο ψυχικά άρρωστος δεν άφηνε κανέναν να μπει να δει τον κύριο Κώστα, του οποίου η τύχη λίγο-πολύ αγνοείτο.

Σε μια από τις προσπάθειές μας με μια συνάδερφο να μπούμε στο σπίτι, κι αφού και πάλι δεν μας άνοιγε κανείς, μια γειτόνισσα μας φώναξε στο σπίτι της. Μας είπε μια διαφορετική εκδοχή της ίδιας ιστορίας. Ότι ο ανιψιός ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για τον θείο του, αντίθετα μάλιστα, τον άφηνε να πεθάνει με "αυτόν τον σχιζοφρενή", επίτηδες, μιας και περίμενε να τον κληρονομήσει. Ότι ο "σχιζοφρενής μπορεί να'ναι επικίνδυνος, αλλά δεν κλειδώνει την πόρτα, απλά παίρνει τους δρόμους όλη μέρα". Η κυρία αυτή είχε κλειδί, όπως και ο ανιψιός. Της ζήτησα να μας ανοίξει γιατί ήθελα επιτέλους να μιλήσω η ίδια στον κύριο Κώστα. Και μου άνοιξε, σιωπηλή. Συχνά την κακίζω μέσα μου γι'αυτήν της τη σιωπή, γιατί δεν με προειδοποίησε, αλλά απ'την άλλη δεν ξέρω πως θα μπορούσε να με προετοιμάσει για το τι θα έβλεπα.

Το πρώτο που προσέξαμε ήταν η μυρωδιά: ούρα, ακαθαρσίες, υγρασία, σάπιο δέρμα. Η συνάδερφος έκανε μεταβολή στο κατώφλι και έτρεξε στον δρόμο για να κάνει εμετό. Εγώ συνέχισα, γιατί σκεφτόμουν ότι αν έφευγα, μπορεί να μην έβρισκα τη δύναμη να ξαναμπώ. Και κάποια στιγμή θα έπρεπε να ξαναμπώ. Έκανα μερικά βήματα, κλωτσώντας τα άπειρα σκουπίδια που κάλυπταν κάθε εκατοστό του δαπέδου, σκουπίδια που μου έφταναν ως τον αστράγαλο. Δεν υπήρχαν έπιπλα, μόνο μαύροι τοίχοι από την υγρασία, ακαθαρσίες, σκουπίδια, και ένα στρώμα ρηγμένο στο πάτωμα. Και πάνω του κάτι που θύμιζε ανθρώπινη φιγούρα. Πλησίασα λίγο περισσότερο. Ο κύριος Κώστας, γυμνός, χωρίς κουβέρτες (και μιλάω για τον Φλεβάρη του 2008 με τα χιόνια), με ένα τσιγάρο που έκαιγε τα δάχτυλά του, μάτια κλειστά με πολλές κρούστες από τσίμπλες -πιθανολογώ ότι δεν μπορούσε καν να τα ανοίξει-, με τα δυο του πόδια γεμάτα πληγές να σαπίζουν, με γκρίζα μούσια και μαλλιά, σκεβρωμένος. Τον ρώτησα πώς αισθάνεται, αν πονάει. Μου είπε όχι. Του είπα ότι είμαι εκεί για να τον βοηθήσω και νομίζω μου είπε ευχαριστώ. Δεν μιλούσε καθαρά. Του είπα ότι θα ξαναπάω και έφυγα όσο πιο ψύχραιμα μπορούσα, γιατί η μυρωδιά είχε γίνει πια αβάσταχτη. Την επόμενη μέρα, φώναξα το 166 και άφησα μήνυμα στον ανιψιό. Αν δεν ερχόταν να μας ανοίξει, θα άκουγε από τον εισαγγελέα. Με μάλωσε που ανακάτεψα εισαγγελέα "με τον καημένο φιλήσυχο θείο του που το μόνο που μας ζήτησε είναι λίγα τρόφιμα, αλλά είμαι καινούρια και ξένη εγώ, θα μιλήσει με την προϊσταμένη μου". Του είπα όσα είχα δει και μάθει και σε μισή ώρα είχε στείλει την αρραβωνιαστικιά του για να συνοδέψει τον κύριο Κώστα στο νοσοκομείο. Οι τραυματιοφορείς μπήκαν με τις μάσκες τους, και ξαναβγήκαν σε δευτερόλεπτα για να κάνουν εμετό. Η γειτονιά μας παρακολουθούσε σιωπηλή να συζητάμε πώς θα αντέξουν τη μυρωδιά στο ασθενοφόρο κατά τη διάρκεια της μεταφοράς του ανθρώπου.

Οι μέρες περνούσαν και είχα πια κατασταλάξει για το τι είχε συμβεί πραγματικά: όλα τα παραπάνω, ήταν γνωστά χρόνια στην κοινότητα. Απλά κανείς, για λόγους πολιτικούς και κοινωνικούς, δεν ήθελε να τραβήξει το σκοινί-μεγάλο σόι ο κύριος Κώστας, πολλές οι ψήφοι. Βρήκαν λοιπόν το 22χρονο να βγάλει το φίδι απ'τη τρύπα. Περιέργως δεν με πειράζει. Ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει. Απ'ό,τι έμαθα στη συνέχεια, ο ανιψιός έλεγε δεξιά κι αριστερά ότι όταν πεθάνει ο θείος του θα πουλήσει το σπίτι και θα λύσει το πρόβλημα της ζωής του. Λίγες μέρες μετά, πήγα στο νοσοκομείο να δω τον κύριο Κώστα. Ήταν σε ένα δωμάτιο μόνος του, γιατί ακόμα μύριζε απίστευτα άσχημα. Το πρώτο που είδα ήταν δύο τεράστια, πανέμορφα καταγάλανα μάτια που με κοιτούσαν με απίστευτη ένταση. Το δεύτερο ότι του είχαν κόψει ήδη το ένα πόδι, και απ'ό,τι μάθαινα, θα έπρεπε να του κόψουν και το άλλο. Είχε περάσει εγκεφαλικά, είχε διαβήτη, πίεση, τα πόδια είχαν πάθει γάγγραινα και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Ένιωσα κάτι να συνθλίβεται στο στήθος μου με την εγκατάλειψη που έβλεπα στο δωμάτιο. Δεν είχε καν ένα μπουκαλάκι νερό δίπλα του. Σκέφτηκα ότι θα ήταν φριχτό να κοιτάζει όλη τη μέρα τους γκρίζους τοίχους και να σκέφτεται, και σημείωσα νοερά να του φέρουμε έστω ένα ραδιοφωνάκι. Τον ρώτησα αν πονάει, μου είπε πάλι όχι. Του είπα -αμήχανα και γελοιωδώς αλλά όσο έβλεπα το κομμένο πόδι του τα λόγια σκάλωναν στον λαιμό μου- ότι τώρα όλα θα πάνε καλά, ότι τα χειρότερα πέρασαν. Μου είπε απλά "ναι", αλλά όπως με κοίταζε, είμαι σίγουρη ότι ήθελε να μου πει περισσότερα. Νομίζω διέκρινα και μια υποψία χαμόγελου, ή ίσως απλά με τον καιρό επέλεξα να το θυμάμαι έτσι, για να κατευνάσω τις τύψεις μου. Αμέσως μετά έφυγα, υποσχόμενη ότι θα ξαναπάω, ξέροντας ότι δεν θα το έκανα. Στο μυαλό μου είχε καρφωθεί η εικόνα του κομμένου του ποδιού. Είχα αγνοήσει ακόμα και την μυρωδιά.

Μέσα στο αμάξι πια, είδαμε από μακριά έναν γεράκο να ανεβαίνει με δυσκολία την ανηφόρα προς την είσοδο του νοσοκομείου, κρατώντας κάτι μπισκότα. "Ο αδερφός του" μου είπε η συνάδερφος -εγώ δεν τον είχα δει ποτέ. Είχε βρει τρόπο, είχε πάρει τρία και τέσσερα λεωφορεία κι ερχόταν να τον δει. Και προφανώς όχι για πρώτη φορά. Και τότε μου λύθηκε κι η τελευταία αμφιβολία: είχα στα χέρια μου μια υπόθεση εγκληματικής αμέλειας από τον ανιψιό αλλά και όλη τη κοινότητα, που άφησε αυτόν τον άνθρωπο, κυριολεκτικά, να σαπίσει. Για ένα σπίτι ο ανιψιός, για το πολιτικό κόστος και το κοινωνικό φαίνεσθαι οι άλλοι, απαξίωσαν τις ζωές και των δύο αυτών ανθρώπων. Γιατί φυσικά ουδέποτε είχε κλειδώσει κανείς την πόρτα του σπιτιού. Ο ψυχικά άρρωστος αδερφός του κυρίου Κώστα έλειπε όλη μέρα, όπως έμαθα μετά, από ψιθύρους στην κοινότητα, γιατί δούλευε μεροκάματο σε οικοδομές, για να έχουν χρήματα, μιας και την σύνταξη του κυρίου Κώστα την διαχειριζόταν ο ανιψιός του. Δύο εβδομάδες μετά άλλαξα δουλειά, και την πρώτη κιόλας μέρα που είχα φύγει, με ενημέρωσαν ότι ο κύριος Κώστας τελικά πέθανε. Δεν άντεξε η καρδιά του, κυρίως μετά το κόψιμο του ποδιού. Ο αδερφός του δεν έμαθα ποτέ τι απέγινε.

Θα αναρωτιέμαι πάντα αν έκανα καλά και τον έβγαλα από το σπίτι του. Θεωρητικά η απάντηση είναι θετική, όμως ξέρω ότι όσο δεν είχε συναίσθηση του τι γινόταν, ήταν μακάριος, ενώ εξαιτίας της επιμονής μου, τις τελευταίες εβδομάδες της ζωής του θα πρέπει να υπέφερε πολύ. Όχι μόνο σωματικά, αλλά κυρίως συναισθηματικά. Αν είχε ανακτήσει κάποια αντίληψη των πραγμάτων, θα πρέπει να ήταν κατατρομαγμένος. Και όλα αυτά για το τίποτα, μιας και τελικά πέθανε. Θα τον θυμάμαι για πάντα για πολλούς λόγους, εκτός από τις τύψεις μου. Για τα τεράστια γαλανά του μάτια, γεμάτα ζωντάνια, τόσο παράταιρα στο ρημαγμένο πρόσωπό του. Για τις κακές συγκυρίες που του κατέστρεψαν τη ζωή-δεν ήταν καλά καλά 60 ετών. Για το άδειο γκρίζο δωμάτιο. Για το κομμένο του πόδι, που δεν ήθελα να δω. Για το παιχνίδι της ζωής, να είναι τις ίδιες μέρες σε ένα άλλο νοσοκομείο η μητέρα μου, για να κάνει την ίδια επέμβαση, για άλλους λόγους. Και ενώ βασανιζόμουν από την σκέψη πώς θα αντέξω το θέαμα του κομμένου της ποδιού, η ζωή βρήκε τρόπο να με προετοιμάσει.

Πώς ξέρεις πότε να πεις, δεν πάει άλλο;

2011-06-18T16:37:00.000+03:00

Δεν μπορώ να πω ότι δεν με προειδοποιήσανε: οι γονείς, όταν έτρωγα πολύ παγωτό, ότι θα πονέσει η κοιλιά μου. Φίλοι, όταν έκανα πολλές κοπάνες, εκεί στην πρώτη λυκείου, ότι θα έχω πρόβλημα με τις απουσίες. Συμφοιτητές, ότι αν επιλέξω να μην εμφανιστώ σε δύο συνεχόμενες εξεταστικές, θα μαζευτούν πολλά χρωστούμενα μαθήματα και δεν θα μπορώ να τα διαχειριστώ. Ο φίλος μου, ότι τραβώντας από τα μαλλιά μια σχέση που μας έχει ξενερώσει, απλά παρατείνουμε το αναπόφευκτο. Κι όμως, σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά, έβαλα το κεφάλι κάτω και έκανα το δικό μου. Γιατί πίστευα ότι εγώ ξέρω καλύτερα; Γιατί ένιωθα πως δεν είχα άλλη επιλογή; Ίσως και γιατί νόμιζα ότι όσο στραβά και να πάνε τα πράγματα, στο τέλος θα το σώσω. Με κάποιο μαγικό τρόπο, με μια στρατηγική στραβοτιμονιά, θα ξεγελάσω τη μοίρα και δεν θα με τιμωρήσει που υπερέβαλα. Που δεν μπόρεσα να πω, δεν πάει άλλο.

Φυσικά, η μοίρα δεν μπορεί να κοιτάξει αλλού. Κι όχι γιατί θέλει να σε τιμωρήσει, εδώ που τα λέμε. Είναι επειδή πρέπει να επαναφέρει την ισορροπία του σύμπαντος, την οποία εσύ παραβίασες. Είναι γιατί πήγες να το παίξεις θεός και να πιέσεις ανθρώπους και καταστάσεις να επαναπροσδιοριστούν ώστε να ταιριάξουν με τις ανάγκες σου. Πίεσες και πίεσες κι όπου υπάρχει δράση υπάρχει και αντίδραση. Δεν μπορείς να αναγκάσεις το παγωτό να σου προσφέρει άπειρη παρηγοριά, είναι υποχρεωμένο κάποια στιγμή να πονέσει την κοιλιά σου. Και όσο αργείς να μάθεις, όσο κάνεις το ίδιο λάθος ξανά και ξανά, τόσο θα πονάς. Γιατί είναι παράλογο κάνοντας την ίδια πράξη, να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα. Είναι κάτι παραπάνω από παράλογο δηλαδή, είναι ο ορισμός που έδωσε ο Αϊνστάιν για την τρέλα. Θα έλεγε κανείς ότι οι άνθρωποι θα ακούγαμε αυτά που έχει να πει λίγο πιο προσεκτικά.

Ίσως όμως η όλη επαναφορά της ισορροπίας να μην είναι απαραίτητα κακή. Ίσως κανείς να ζυγίζει μέσα του το μέγεθος της παρηγοριάς που του δίνει το παγωτό, σε αντιδιαστολή με το μέγεθος του πόνου που θα του προκαλέσει μετέπειτα, και αποφασίζει συνειδητά και ώριμα ότι αξίζει τον κόπο. Ακόμα κι αν βαθιά μέσα μας, ελπίζουμε ότι έστω για μια φορά η μοίρα θα κάνει τα στραβά μάτια και θα μας αφήσει να χαρούμε τις υπερβολές μας χωρίς να χρειαστεί να μας επαναφέρει. Ότι ενάντια σε κάθε λογική και εμπειρία, για μια φορά μόνο, θα μπορέσουμε να κάνουμε το λάθος και δεν θα χρειαστεί να το μάθει κανείς, δεν θα υπάρξει καμιά επίπτωση.

Ίσως μερικές φορές να αξίζει τον κόπο να ζήσεις επικίνδυνα, και να υποστείς τις συνέπειες. Γιατί κάποια πράγματα πρέπει να τα δεις μόνος σου, αφού καμιά συμβουλή και νουθεσία δεν μπορεί να σε συγκρατήσει. Και ίσως, κάνοντας τα ίδια λάθη ξανά και ξανά, κάποια στιγμή μάθεις να ξεχωρίζεις πότε πρέπει να πεις ότι δεν πάει άλλο. Ίσως όμως, παρ' ελπίδα, η μοίρα εκτιμήσει την διάθεσή και την τόλμη σου να την προκαλέσεις, και ίσως ακόμα ακόμα και να σε ανταμείψει γι' αυτό. Όπως είπε κι ο Ελύτης "αρκετά λατρέψαμε τον κίνδυνο κι είναι καιρός να μας το ανταποδώσει".

Και μετά, σιωπή

2011-06-12T18:04:00.001+03:00

Γονείς. Είναι μέσα στις πρώτες σου αναμνήσεις. Σου γελάνε και σου κάνουν γκριμάτσες να γελάσεις και συ. Παίζουνε μαζί σου, φαίνονται τόσο νέοι, με τα τωρινά σου κριτήρια, κι όμως τότε φάνταζαν μεγάλοι, πολύ μεγάλοι, ήσουν μάλιστα σίγουρος ότι ήταν πάντοτε μεγάλοι, σα να'χαν γεννηθεί σε αυτήν την ηλικία, σα να μην υπήρξαν ποτέ κι εκείνοι παιδιά.

Πάντα σου έλεγαν κάτι, σε καθοδηγούσαν στα πρώτα σου βήματα, σου κράτησαν το χέρι την πρώτη μέρα στο σχολείο, σου τέντωσαν τον δείκτη για να σε στείλουν στο δωμάτιό σου όταν έκανες αταξίες. Φοβόσουν για το τι θα σου πουν για έναν κακό βαθμό στον έλεγχο, για μια ζημιά στο σπίτι, για την ζαβολιά σου να βλέπεις τηλεόραση παραπάνω απ' όσο εκείνοι επέτρεπαν. Χαιρόσουν καταβάθος να τους ακούς να καμαρώνουν για σένα, κι ας διαμαρτυρόσουν φωναχτά ότι σε κάνουν ρεζίλι. Τους φώναζες στην θάλασσα να δουν πώς κάνεις βουτιά χωρίς να κλείνεις τη μύτη σου με το χέρι, σου έλεγαν "μπράβο" και ψήλωνες δυο μέτρα από περηφάνια, ίσως γιατί ένα πρωτόγονο ένστικτο σε διαβεβαίωνε ότι το εννοούσαν, το εννοούσαν όπως δεν θα εννοήσει ποτέ ξανά κανείς μια επιδοκιμασία για σένα στην ζωή σου.

Πάντα σου έλεγαν κάτι, και πόσες φορές δεν ήθελες να πάψουν! Εκεί, στην εφηβεία, που ήταν όλο οδηγίες και απαγορεύσεις και πρέπει, ή μπορεί και να μην ήταν στ'αλήθεια, απλά εσένα να σου φαινόταν έτσι, γιατί ένιωθες ήδη μεγάλος από τα 14 χρόνια σου και απορούσες γιατί δεν σου φερόντουσαν αναλόγως. Πόρτες έκλειναν δυνατά, φωνές, κλάματα, παρακάλια σε μια ανώτερη δύναμη να γίνεις γρήγορα 18 και να φύγεις από κει μέσα. Και μετά, στα 18, πάλι σου μίλαγαν πολύ, σε συμβούλευαν τι να προσέξεις στην μακρινή πόλη που πας για να σπουδάσεις, πάλι οδηγίες, πάλι συμβουλές, λιγότερες φωνές, περισσότερη κατανόηση από σένα. Και ξαφνικά, ένα κρακ, τα πρώτα δάκρυα που σε αποχωρίζονται, έστω και προσωρινά, που όμως εσένα σε ταρακουνάνε, γιατί είναι οι γονείς σου διάολε, κάποτε ήταν υπεράνθρωποι στα μάτια σου, δεν αρρώσταιναν, δεν έκλαιγαν, δεν διαμαρτύρονταν, δεν είχαν ελαττώματα, ανάγκες, τρωτά σημεία.

Και τελικά αποκτούν τρωτά σημεία, και δεν είναι πια τα δυνατά όντα με τις υπερφυσικές δυνάμεις που θα σε προστατέψουν από τους πάντες και τα πάντα, δεν είναι αεικίνητοι και δραστήριοι, κουράζονται, μεγαλώνουν. Και μια μέρα τους βλέπεις κι αναρωτιέσαι πότε μεγάλωσαν τόσο, ειρωνικό, κι εκείνοι το ίδιο λένε για σένα, με νοσταλγία μεν, αλλά και καμάρι, ενώ εσύ το σκέφτεσαι με τρόμο. Αλλά να, κοιτάς παλιές φωτογραφίες, τότε που στα μάτια σου φάνταζαν ήδη ηλικιωμένοι ενώ δεν ήταν, και σκέφτεσαι, πόσο νέοι ήταν, πόσο δυνατοί, πόσο υπεράνθρωποι. Και αρρωσταίνουν, και δε λένε πια τόσα πολλά, μόνο να προσέχεις, πάντα να προσέχεις. Ο κύκλος της ζωής; Ναι, αλλά πολύ πιο σύντομος για μερικούς απ' όσο θα πρεπε, απ' όσο μας μάθανε, απ' όσο ελπίσαμε.

Και μετά σιωπή.
Θα προσέχω.

Ζήτημα Ιδιοσυγκρασίας, του Κώστα Ταχτσή

2011-06-10T02:04:00.001+03:00

Η κυρία Μίνα μπήκε στην τάξη κι αμέσως όλοι σηκώθηκαν όρθιοι. "Καθίστε κάτω" είπε η κυρία Μίνα, και κάθισαν πάλι στα θρανία τους. Αυτός καθόταν στο πρώτο θρανίο, γιατί ήταν κοντός.
Η κυρία Μίνα ακούμπησε την τσάντα της πάνω στην έδρα, μα δεν έβγαλε το παλτό της, ούτε τη γούνα της, γιατί έκανε πολύ κρύο. Η γούνα της ήταν αλεπού. Τα μάτια της κυρίας Μίνας έμοιαζαν πάρα πολύ με τα γυάλινα μάτια της αλεπούς, μόνο που ήταν πιο μεγάλα και γουρλωτά.
Ήταν κακιά γυναίκα. Δεν τον χώνευε. Ίσως επειδή είχε έρθει από άλλο σχολείο. Ή επειδή ήταν κοντός. Περισσότερο απ' όλους αγαπούσε το Μποζέλη, που'ταν το πιο ψηλό παιδί της τάξης. Κάθε φορά που τελείωνε η κιμωλία στη μέση του μαθήματος, εκείνον έστελνε στο γραφείο του διευθυντή να ζητήσει άλλη. Και προχτές που' χε πονοκέφαλο κι ήθελε να πάρει ασπιρίνη, το Μποζέλη έστειλε στην επιστάτρια να της φέρει νερό. (...)

"Κόψτε ένα φύλλο χαρτί από το τετράδιο της αριθμητικής και γράψτε πάνω δεξιά το όνομά σας. Καθαρά. Άκουσες Κελαϊδίτη;"
"Μάλιστα κυρία" είπε η Κελαϊδίτη. (...)
Η κυρία Μίνα έγραψε στον πίνακα έναν τριψήφιο αριθμό, πλάι ένα Χ, κι ύστερα άλλον έναν τριψήφιο αριθμό.
"Γράφετε λοιπόν, και να μην ακούσω τσιμουδιά. Όποιον πιάσω να κοιτάει το γραπτό του διπλανού του θα μηδενιστεί. (...) Όσοι τελειώνουν, να μου φέρνουν την κόλλα τους, και να βγαίνουν ήσυχα στην αυλή. Χωρίς φωνές, κι ενοχλούμε τις άλλες τάξεις. Αρχίστε λοιπόν. Αυτός που θα τελειώσει πρώτος, θα' ναι το καλύτερο παιδί της τάξης."

Παρ' όλη την παγωνιά που έκανε, ένιωσε ξαφνικά μια θέρμη να φουντώνει σε όλο του το κορμί. Έπιασε το μάγουλο του κι έκαιγε. Τώρα θα'δειχνε στη κυρία Μίνα ποιος ήταν το καλύτερο παιδί της τάξης. Η κυρία Μίνα δε θα στελνε πια μόνο το Μποζέλη στο γραφείο του διευθυντή να φέρει κιμωλία.
Γρήγορα.
Πρώτα τον πολλαπλασιαστέο.
Η ουρίτσα του 9 ήταν λίγο μακρουλή.
Πήρε τη γομολάστιχα, το σβησε, και το ξανάγραψε.
Τώρα τον πολλαπλασιαστή.
Τη γραμμή.
Όχι με το χέρι, θα γινόταν στραβή.
Άνοιξε γρήγορα τη σάκα του, κι έβγαλε το χάρακα. Τον έβαλε κάτω απ' τον πολλαπλασιαστή και τράβηξε μια όμορφη, ίσια γραμμή. Την πάτησε και δεύτερη φορά.
Η κυρία Μίνα διάβαζε την εφημερίδα της. Μα θα' χε και το νου της να μην αντιγράψουν.
Τραβήχτηκε λοιπόν στην άκρη του θρανίου, όχι τόσο για να μη βλέπει ο διπλανός του, μα για να μη φανταστεί κανείς, για να μην φανταστεί η κυρία Μίνα, πως είχε την παραμικρή πρόθεση να αντιγράψει αυτός από τον διπλανό του. Δεν είχε ανάγκη να αντιγράψει. Ήταν καλός στην αριθμητική.

(...)

Το μυαλό του δούλευε γρήγορα. Ένιωθε λιγάκι σα μεθυσμένος. Σα να μην είχε σώμα. Μόνο το κεφάλι του, και το χέρι του που'γραφε. Τελείωσε. Έριξε μια ματιά γύρω του. Οι άλλοι έγραφαν ακόμα. Σηκώθηκε και πήγε στην έδρα. Η κυρία Μίνα σταμάτησε το διάβασμα, και τον κοίταξε ξαφνιασμένη. Της φάνηκε βέβαια λίγο περίεργο που απ' όλη τη τάξη αυτός είχε τελειώσει πρώτος.
"Τελείωσες κιόλας;"
"Μάλιστα."
Η κυρία Μίνα έριξε μια ματιά και χαμογέλασε. Χαμογέλασε παράξενα.
"Καλά. Πήγαινε στην αυλή."
Βγήκε στην αυλή κι η παγωνιά τον χτύπησε κατάμουτρα. Ένιωσε σα να ξυπνούσε από ένα όνειρο.
"Εσύ τι κάνεις έξω;"
Για μια στιγμή τρόμαξε. Μα ήταν η επιστάτρια, κουκουλωμένη με ένα σάλι. Θα φαντάστηκε βέβαια πως είχε κάνει καμιά αταξία κι η κυρία Μίνα τον είχε βγάλει έξω για τιμωρία.
"Είχαμε πρόχειρο διαγώνισμα, και τελείωσα πρώτος" της είπε.

Η επιστάτρια τον κοίταξε με θαυμασμό. Ένιωσε το στήθος του να φουσκώνει από υπερηφάνεια. Ήθελε να τρέξει πάνω-κάτω, μα η αυλή ήταν έρημη, κι εξάλλου η κυρία Μίνα είχε πει όσοι τελειώνουν να κάνουν ήσυχα για να μην ενοχλούν τις άλλες τάξεις.
Πήγε στα αποχωρητήρια κι έκανε το νερό του. Τ'αποχωρητήρια ήταν αλλιώτικα στο διάλειμμα, κι αλλιώτικα όταν σήκωνες το χέρι σου στη μέση του μαθήματος κι έλεγες πως ήθελες να πας στο μέρος. Πώς να ήταν άραγε τα αποχωρητήρια των κοριτσιών; Ήταν ευκαιρία να μπει να δει. Αλλά συγκρατήθηκε. Μπορεί να τον έβλεπε η επιστάτρια και να το'λεγε στην κυρία Μίνα. Φαντάσου, το καλύτερο παιδί της τάξης να μπαίνει στ'αποχωρητήρια των κοριτσιών! Άσε που από στιγμή σε στιγμή θα άρχιζαν να βγαίνουν και τ'άλλα παιδιά έξω.

(...)

Πίσω του άκουσε έναν ήχο. Ήταν η Κεχαγιά. Γουρλωμάτα και ποζάτη. Από πίσω της ερχόταν κι ένα άλλο κορίτσι. Ο Μποζέλης δεν είχε τελειώσει ακόμα. Ήθελε να ρωτήσει τι γινόμενο είχαν βγάλει αλλά η Κεχαγιά και τ'άλλο κορίτσι του'χαν γυρίσει την πλάτη.
Ευτυχώς που εκείνη τη στιγμή έβγαινε κι ο Μποζέλης. Συγχρόνως χτύπησε το κουδούνι για διάλειμμα.
Πριν προλάβει να ρωτήσει εκείνος τον ρώτησε ο Μποζέλης, "τι γινόμενο έβγαλες εσύ;". Του είπε. Μέσες-άκρες. Γιατί δε θυμόταν και καλά.
"Πω πω!" φώναξε ο Μποζέλης.
Η Κεχαγιά γύρισε και κοίταξε με περιέργεια.
"Αυτός εδώ πολλαπλασίασε μόνο με το πρώτο ψηφίο!" είπε ο Μποζέλης στην Κεχαγιά.
"Άσε με ήσυχη σε παρακαλώ", είπε η Κεχαγιά. "Σου'χω πει ότι δεν σου μιλάω".
Την ίδια στιγμή όρμησαν έξω τα παιδιά της τετάρτης τάξης, και κάμποσα παιδιά από την δική τους τάξη, και δεν άκουσε τι είπε ο Μποζέλης. Τον είδε μόνο που σπρωξε την Κεχαγιά, παρά λίγο να την ρίξει κάτω, κι η Κεχαγιά έμπηξε τα κλάματα.
Αυτός δεν μπορούσε να κλάψει.
Ήθελε, μα δεν μπορούσε.

"Είδατε τι γρήγορα που τελείωσαν οι ζέστες;" είπε η κυρία Περεσιάδη στη γιαγιά. "Θα πάτε πουθενά φέτος;"
"Ήθελα να πάω στην Αιδηψό να κάνω μερικά μπάνια. Δυστυχώς, είναι η τρίτη χρονιά, ο εγγονός μου έμεινε μετεξεταστέος στα μαθηματικά, και πρέπει να κάτσουμε στην Αθήνα να προγυμναστεί."
"Α, τον καημένο" είπε η κυρία Περεσιάδη.
"Τι να κάνουμε" είπε η γιαγιά, "από μικρός που ήταν, και πήγαινε στο δημοτικό, δε τ' άρεσε καθόλου η αριθμητική. Έμοιασε σε μένα και στη μάνα του. Είναι, καταλαβαίνετε, ζήτημα ιδιοσυγκρασίας".

Το φορμάτ από την κόλαση

2011-05-29T15:55:00.002+03:00

Για άλλη μια φορά δικαιώθηκα. Όοοχι, γιατί όταν τα λέω εγώ, όταν γράφω για την γκαντεμιά και την σκληρή μοίρα που με κατατρέχουν σαν τους δαίμονες της Βίσση, είναι δεδομένο, με απόδοση 1,02 ρε παιδί μου, ότι θα πεταχτεί κάποιος εξυπνάκιας, ορθολογιστής, που πιθανότατα άνηκε στην θετική κατεύθυνση σαν μαθητής, και θα πει κάποιο ευφυολόγημα του στυλ "έλα μωρέ υπερβολές" ή ακόμα χειρότερα "έλα καλέ, στο μυαλό σου είναι όλα, το θέμα είναι πώς επιλέγεις εσύ να δεις τα πράγματα". Όταν ακούω κάτι τέτοιο, μου' ρχεται να μαζέψω όλη τη γκαντεμιά μου (δεν είναι και δύσκολο, με ακολουθεί σαν μαύρο συννεφάκι) και να πάω να εγκατασταθώ σπίτι του εκάστοτε εξυπνάκια. Να αρχίσουν να χαλάνε πρίζες, ηλεκτρικές συσκευές, να πέφτουνε σοβάδες και γενικά σε μία βδομάδα να καταρρεύσει το σύμπαν γύρω μας. Το τέλος του κόσμου γι'αυτόν, άλλη μια συνηθισμένη εβδομάδα για μένα. Και τότε με φαντάζομαι να γυρνάω με ύφος και να του λέω: "έλα ρε ξεκόλλα, μην υστεριάζεις, επέλεξε να δεις τα πράγματα θετικά". Τέλοσπαντων, τι έλεγα; Α, ναι, για το φορμάτ. Το λοιπόν, το λατρεμένο μου λάπτοπ, που είναι το πρώτο πράγμα που αγόρασα με τα πρώτα μου λεφτά, που σαν παιδί μου το έχω δηλαδή, τις τελευταίες εβδομάδες κάτι περίεργα μου κάνει. Όταν το ανοίγω βγάζει ένα κατεβατό ακαταλαβίστικων εντολών και αφού έχει ανοίξει πια, κολλάει συνεχώς, παγώνει και πρέπει να κάνω επανεκκίνηση για να ξαναλειτουργήσει. Και πάλι από την αρχή. Μετά από παρότρυνση ενός τουιτερο-φίλου μου, αποφασίζω να κάνω φορμάτ και να πετάξω τα κακά windows xp, να εμπιστευτώ τα 7, που υπόσχονται ταχύτητα, ποιότητα, αγάπη και κατανόηση. Και το δράμα ξεκινά.

Παραθέτω μια λίστα πραγμάτων που θα πιθανολογούσε κανείς ότι μπορεί να πάνε στραβά σε ένα φορμάτ. Για κάποια μπορεί και να μην πιθανολογούσε, έχετε δίκιο, είναι υπερβολικά.

1. Περνάς τα windοws 7 στο φλασάκι σου για να κάνεις από κει το φορμάτ, αλλά ανακαλύπτεις ότι ο υπολογιστής σου δέχεται φορμάτ μόνο μέσω dvd. (σημείωση, την επομένη αγοράζεις πέντε dvd για καβάτζα, γιατί let's face it, για σένα μιλάμε. Σε λένε όλοι υπερβολική αλλά σηκώνεις τον σταυρό σου με αυταπάρνηση). Περνάς τα windοws 7 σε dvd και εκεί που σε ρωτάει που θέλεις να τα εγκαταστήσεις, δεν σου δίνει καμία επιλογή. Δηλαδή δεν μπορείς να τα εγκαταστήσεις πουθενά.

2. Κατεβάζεις άλλο τόρρεντ με windοws 7 και δοκιμάζεις να το γράψεις στο 2ο dvd σου. Παρουσιάζεται σφάλμα και το dvd αχρηστεύεται.

3. Δοκιμάζεις να το γράψεις στο 3ο dvd σου. Παρουσιάζεται σφάλμα και το dvd αχρηστεύεται.

4. Δοκιμάζεις να το γράψεις στο 4ο dvd σου. Παρουσιάζεται σφάλμα και το dvd αχρηστεύεται.

5. Δοκιμάζεις να το γράψεις στο 5ο dvd σου. Παρουσιάζεται σφάλμα και το dvd αχρηστεύεται.

6. Λες τον πόνο σου στο τουίτερ, ότι δηλαδή τα windows 7 αρνούνται πεισματικά να γραφτούν σε dvd, και πετάγεται κάποιος μ@λ@κ@ς και σου λέει "μα καλά, δεν μπορείς να δοκιμάσεις και σε άλλο dvd, αυτό φταίει σίγουρα, πώς κάνεις έτσι, πφ γυναίκες".

7. Δοκιμάζεις ξανά με τα πρώτα windows 7 που κατέβασες και surprise! δεν ανοίγει η σιντιέρα. Κάπως χάνεις την ψυχραιμία σου και απελπίζεσαι.

8. Κάνεις επανεκκίνηση, η σιντιέρα ανοίγει, βάζεις μέσα το dvd, αλλά ο υπολογιστής δεν το "βλέπει", σου λέει δηλαδή ότι ο χώρος είναι κενός (εκεί που σε προτρέπει να τοποθετήσεις ένα cd ενώ έχεις ήδη τοποθετημένο το άλλο μέσα, σκέφτεσαι 1000+1 τρόπους εξόντωσης του λάπτοπ και ουρλιάζεις με την τρίχα σηκωμένη από τα νεύρα "την κατάρα του Τουταγχαμών σου εύχομαι σε σένα και σ'όλο το σόϊ σου το Toshibέϊκο).

9. Δοκιμάζεις όλα τα dvd που θα βρεις μπροστά σου αλλά ο υπολογιστής αρνείται να αναγνωρίσει το οποιοδήποτε. Κάνεις άπειρες επανεκκινήσεις και πάλι τίποτα.

10. Βγαίνεις στο μπαλκόνι να πάρεις αέρα και βλέπεις ακριβώς από κάτω δύο κενές θέσεις. Τρέχεις με τη σαγιονάρα και τις πυτζάμες, ξεπαρκάρεις από τον διπλανό δρόμο και παρκάρεις έτσι ώστε να πιάσεις και τις δύο θέσεις. There you go, τώρα νιώθεις κάπως καλύτερα (εντάξει αυτό το βήμα είναι άσχετο με το φορμάτ αλλά να που μπορεί να οδηγήσει αυτή η παράνοια τον άνθρωπο).

11. Συνεχίζεις τις προσπάθειες σου να πείσεις το λάπτοπ ότι υπάρχει dvd μέσα και τελικά τα καταφέρνεις! Αλληλούια; Δε νομίζω, το dvd που αναγνώρισε είναι από τον 2ο κύκλο του grey's anatomy (πόσο τέλειο το επεισόδιο με τη βόμβα;). Το βγάζεις και με αστραπιαίες κινήσεις τοποθετείς μέσα το dvd με τα windows 7, τώρα που γυρίζει, πριν μετανοιώσει το λάπτοπ. Είναι όμως αργά, έχει ήδη μετανιώσει, δεν βλέπει πια κανένα dvd.

12. Επιμένεις για τρεις μέρες. Τρεις. ΤΡΕΙΣ. Πετάγεσαι εκεί που τρως/κοιμάσαι/χαζεύεις και ελέγχεις, μήπως το λάπτοπ είναι πια έτοιμο ψυχολογικά να δεχτεί ότι έχει ένα dvd μέσα του και κάτι πρέπει να γίνει μ'αυτό. Και το πιάνεις στον ύπνο, και το dvd λειτουργεί, και τι καλά, τα windows 7 σου δίνουν πια την επιλογή να τα εγκαταστήσεις στον δίσκο σου. Όπερ και εγένετο.

13. Περνάς προγράμματα, drivers, φτιάχνεις τον υπολογιστή σου από την αρχή και τσουπ. Δεν έχεις δίκτυο. Επανεκκίνηση κι όλα καλά.

14. Περνάς προγράμματα, drivers, φτιάχνεις τον υπολογιστή σου από την αρχή και τσουπ. Δεν έχεις δίκτυο. Επανεκκίνηση και είσαι ακόμα χωρίς δίκτυο. Σβήνεις προγράμματα, drivers, και πάλι τίποτα. Μοιράζεις ξανά κατάρες. Περιέργως, πάλι τίποτα. Τελικά είχε κολλήσει το ρούτερ σου, για 1η φορά στην πολύμηνη ζωή του. Απόψε. Αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

15. Και εκεί που ξαναματαρχίζεις να περνάς προγράμματα, drivers και γενικά να φτιάχνεις τον υπολογιστή σου από την αρχή, σχεδόν κλαίγοντας από τα νεύρα, παγώνει το σύμπαν. Surprise-surprise, το φορμάτ δεν έλυσε κανένα πρόβλημα, είσαι και πάλι στο σημείο μηδέν.

Ναι οκέι, δε μπορούν να συμβούν όλα αυτά σε ένα άτομο και πάνω σε ένα φορμάτ. Εκτός αν το άτομο αυτό είμαι εγώ. Οι υπόλοιποι μπορείτε να συνεχίσετε να βλέπετε τα πράγματα θετικά, αλλά αν δείτε ένα λάπτοπ να εκσφεντονίζεται από ένα μπαλκόνι, δείτε το κι αυτό θετικά.

Άλμα Πίστης

2011-05-09T00:45:00.001+03:00

Περίπου πριν από δύο χρόνια, ένας τύπος που είχα γνωρίσει, μου είχε πει μια ιστορία (όχι τόσο λυρικά όσο η ντράμα κουίν μέσα μου μου επιβάλλει να σας περιγράψω, αλλά ένιγουει): "ένας άντρας περπατά σε μια παραλία, φανερά προβληματισμένος, στεναχωρημένος. Ξαφνικά, βλέπει μια όμορφη κοπέλα, που επίσης περπατά στην παραλία από την αντίθετη κατεύθυνση, με ένα γλυκόπικρο, θλιμμένο χαμόγελο. Ο καθένας κουβαλά το δικό του φορτίο, πόνο και πληγές και απογοητεύσεις που ίσως δεν φτάνει μια ζωή για να τα εξηγήσεις στον άλλον. Και τα βλέμματα τους διασταυρώνονται, και για μια στιγμή, για μια μονάχα στιγμή, τίποτα απ' όλα αυτά δεν έχει σημασία. Υπάρχει μια σύνδεση, ένα συναίσθημα που φουντώνει μέσα σου και φοβάσαι ότι θα σε πνίξει, νιώθουν ότι μπορεί και να είναι ο ένας για τον άλλον. Η στιγμή περνάει και όλα τα γνώριμα, αρνητικά συναισθήματα επιστρέφουν: φόβος, πόνος, εγκατάλειψη. Τι πιστεύεις ότι συνέβη μετά;" με είχε ρωτήσει, κι εγώ, που στα 23 μου ήμουν πιο κυνική κι από τον Πάγκαλο όταν δήλωνε ευθαρσώς "μαζί τα φάγαμε", απάντησα κοροϊδευτικά ότι ο τυπάς σκέφτηκε "καλό κομμάτι η μικρή", της την έπεσε και φύγανε μαζί στο ηλιοβασίλεμα. Κι όμως, η συνέχεια ήταν διαφορετική: τίποτα δεν συνέβη, γιατί όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα δεν τους επέτρεψαν να είναι ανοιχτοί και με διάθεση να γνωρίσουν νέο κόσμο. Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Γιατί κι οι δύο απομακρύνθηκαν με ένα ειλικρινές χαμόγελο από το σημείο που οι δρόμοι τους είχαν διασταυρωθεί, σίγουροι ότι, αν είναι γραφτό να είναι μαζί, αυτό θα γίνει.

Φυσικά όλη αυτή η ιστορία μου' χε φανεί εξωφρενική, ακόμα μου φαίνεται έτσι ώρες-ώρες, γιατί η πεισματάρικη πλευρά του εαυτού μου, αρνείται να διανοηθεί ότι μπορεί να συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου και να τον αφήσεις να φύγει με μια χαζή και ανεδαφική (σας μιλά η απαισιόδοξη πλευρά μου τώρα) ελπίδα, ότι όλα θα λυθούν από μόνα τους, μαγικά, όταν όλοι ξέρουμε ότι τίποτα δεν μας χαρίζεται σε αυτόν τον κόσμο, και ότι ακόμα και πράγματα για τα οποία παλεύουμε σκληρά, καμιά φορά χάνονται. Κάπου εκεί προσπαθώ να συγκρατήσω τις χειμαρρώδεις σκέψεις μου, που καταγράφουν χίλιους συν έναν λόγους γιατί το να μην κυνηγάς τα όνειρά σου δεν στέκει και προσπαθώ να αφυπνίσω την δομημένη σκέψη που κάποτε μου είχαν πει ότι έχω αλλά ακόμα ψάχνω, και να το σκεφτώ αλλιώς.

Έχοντας υπάρξει σε μια σχέση όπου ήμουν σίγουρη ότι αγάπη σαν και τη δική μας δεν υπάρχει στο σύμπαν και ταυτόχρονα έχοντας δει την ίδια σχέση να καταρρέει σα να ταν ό,τι πιο γελοίο και εφήμερο υπήρξε ποτέ, έχοντας προσπαθήσει, παλέψει, κλάψει, περάσει άπειρες άγρυπνες νύχτες για να καταλάβω τι πήγε στραβά, μπορώ να πω πια ότι ίσως και να υπάρχει μια λογική στην παραπάνω ιστορία. Ίσως αυτό που θέλει να πει ο ποιητής, είναι ότι μερικές φορές, όταν μια κατάσταση είναι χαώδης και πολύ άγουρη για να προχωρήσει παρακάτω, πρέπει να κάνεις ένα βήμα πίσω. Να παραδεχτείς ότι όσο και να την πιέζεις, δεν θα καταφέρεις τίποτα καλό, και ότι όση αγάπη και να υπάρχει, μερικές φορές απλά δεν είναι αρκετή. Και αν είσαι λίγο ρομαντικός, ή αισιόδοξος, ή άνθρωπος με δομημένη σκέψη, ή όπως θες πες το, το πας κι ένα βήμα παρακάτω.

Κάνεις ένα "άλμα πίστης", και επιλέγεις να πιστέψεις ότι κάποια πράγματα είναι γραμμένα στ'αστέρια, κι αν είναι να συμβούν, θα συμβούν. Κι ότι υπάρχει ένα μυστικό στο σύμπαν, που κανείς δεν μας έχει πει: ναι μεν πρέπει να κυνηγάς τα όνειρά σου, αλλά αν πιέζεις πάρα πολύ ατέρμονες καταστάσεις, μπορεί να φέρεις αντίθετα αποτελέσματα. Το σύμπαν δε συμμαχεί απαραίτητα για να σε βοηθήσει, αλλά και για να σε εμποδίσει, αν το τσαντίσεις πολύ. In your face, Coelho.

Αντίθετα, αν αφήσεις αυτές τις καταστάσεις να αναπνεύσουν και να πάρουν τον χώρο τους, ίσως έρθουν όλα στη θέση τους. Ίσως. Ίσως με τον καιρό και ίσως αν ο άνεμος, η μοίρα και η τύχη μας ξαναφέρουν μαζί, όπως μου είπε πολύ σοφός και αγαπημένος μου φίλος.

Ω τι κόσμος παιδιά

2011-05-07T21:30:00.001+03:00

Ο καλύτερος τρόπος για να ξεπεράσεις ένα τρομαχτικό θρίλερ, είναι να δεις στο καπάκι μια εκ διαμέτρου διαφορετική ταινία, προφανώς μια καλή κωμωδία, αλλά και ένα δράμα θα κάνει την δουλειά μια χαρά. Κι όχι απλά για τον προφανή λόγο, ότι θα γελάσεις ή θα στεναχωρηθείς και θα ξεχαστείς. Το κάθε είδος σε βυθίζει σε έναν κόσμο εντελώς ξεχωριστό, με άλλους κανόνες και τεχνάσματα. Θέλω να πω, τα θρίλερ μας καλωσορίζουν σε έναν κόσμο όπου το να περπατάς μόνος σου σε ένα πάρκο ή να χρησιμοποιείς κάποια δημόσια τουαλέτα ή ακόμα και να σηκώνεις το τηλέφωνο, συνοδεύεται από μουσική αγωνίας, χτυποκάρδια και φόβο για το τι θα συμβεί τώρα, ως απάντηση της προκλητικής σου συμπεριφοράς. Όλα είναι πιθανά, απ' το να σου πεταχτεί ο ψυχοπαθής δολοφόνος απ' την ντουλάπα μέχρι και να σε τραβήξει κάτω απ' το κρεβάτι ένα γκροτέσκο υβρίδιο κλόουν σε έναν μυστηριώδη, άγνωστο κόσμο. Υπάρχουν άλλες ταινίες ωστόσο, συνήθως κοινωνικές ή ευρωπαϊκά δράματα, όπου η φωτογραφία είναι σκοτεινή και υποβλητική, τα διαμερίσματα των ηρώων μικρά και μίζερα, οι διάλογοι κοφτοί και κανείς δεν σκάει ούτε ένα χαμόγελο, κι εκεί βυθίζεσαι σε έναν άλλον κόσμο, όπου όλα είναι δυστυχία και πόνος και η ζωή προβλέπεται δυσοίωνη. Όπως και να' χει, ό,τι ταινία και να βλέπεις, όσο ευχάριστος ή ενδιαφέρον κι αν είναι ο κόσμος όπου εισέρχεσαι, συνήθως χαίρεσαι στο τέλος κοιτώντας από το παράθυρο του πραγματικού σου κόσμου, όπου δεν είναι δα και ζήτημα ζωής ή θανάτου αν θα πας βόλτα στο πάρκο, και με τους φίλους σου αράζεις σε χρωματιστά δωμάτια-ευγενική χορηγία των ικεα, με γέλια και πειράγματα και ανεμελιά.

Πολλές φορές νιώθω έτσι στην καθημερινότητα μου, ακόμα κι όταν δεν βλέπω ταινίες, κι όταν δεν διαβάζω βιβλία. Πάω για καφέ με μια φίλη που η ζωή της είναι η δουλειά της, μπριζώνομαι κι εγώ και πιανόμαστε και συζητάμε για το πόσο ανησυχούμε τώρα με την κρίση, τι κακό που ο ασεπ πάγωσε τις προκηρύξεις και λοιπά ευτράπελα. Είμαι μια σοβαρή και μετρημένη κοπέλα εκείνες τις στιγμές, με πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας και απόλυτα ρεαλίστρια. Και μετά συναντιέμαι με την παιδική μου φίλη, την Δέσποινα, και θυμόμαστε που στα 12 μας αποφασίσαμε να κάνουμε έρευνα για τον Ντοστογιέφσκι και πήγαμε στη δημοτική βιβλιοθήκη και βγάζαμε τόνους φωτοτυπιών από άπειρες εγκυκλοπαίδειες. Θα ορκιζόμουν ότι η καταστροφή του περιβάλλοντος οφείλεται σε σημαντικό βαθμό σε μας. Θυμόμαστε το έργο που είχαμε γράψει για έναν μυστηριώδη πύργο όπου είναι κρυμμένος ένας θησαυρός τον οποίο ψάχνουν διάφοροι περίεργοι, και θυμόμαστε που είχα όνειρο να γυρίσω την Ευρώπη με μια χάρλεϋ πριν τα 28 μου -και μέσα μου προσεύχομαι να προλάβω- και γελάμε. Και τότε είμαι η ρομαντική και καλλιτεχνική πλευρά του εαυτού μου, η ονειροπόλα και καθόλου ρεαλίστρια Ντίντι, γιατί αυτός είναι ο κόσμος όπου έχω βυθιστεί. Και μετά πάω στη δουλειά μου και μιλάω με την πιο αγαπημένη συνάδελφο, νοσηλεύτρια και φίλη που μπορεί να'χει κανείς, που είναι μοντέρνα και διασκεδαστική και φοράει σκουλαρίκια με κουμπιά και κάνει κοροϊδευτικά πιρουέτες με τα μοβ σταράκια της, κι έτσι μετατρέπομαι κι εγώ σε μοντέρνα κοπέλα της εποχής μου, της ζητάω και μου φτιάχνει σκουλαρίκια με κουμπιά, και γελάμε όλη την ώρα. Και λίγα λεπτά αργότερα, πάω στο σαλόνι του καπή και μιλάω με κάποιο μέλος και ξαφνικά πιάνω τον εαυτό μου να ανησυχεί για τις χαμηλές συντάξεις και τα τριγλυκερίδια.

Ίσως είμαι εγώ υπερβολικά ανασφαλής ή ασταθής και αδυνατώ να κρατήσω χαρακτήρα και προστατευτικές δικλείδες ενάντια στους κόσμους που μου παρουσιάζονται, κι έτσι βυθίζομαι σε αυτούς χωρίς πολύ αντίσταση. Η καθημερινότητα μου είναι γεμάτη από κοινωνικές συμβάσεις, κανόνες και συμπεριφορές από έναν κόσμο στον οποίο δεν θέλω να αποτελώ μέρος. Δεν θέλω να είμαι η κοπέλα που ντύνεται με την τελευταία λέξη της μόδας, ούτε να ανήκω σε έναν κύκλο όπου αυτό έχει σημασία. Δεν θέλω να βγαίνω σε μπουζούκια ή ασφυκτικά γεμάτα κλαμπς, δεν θέλω να ανήκω σε ένα εργασιακό περιβάλλον που κυριαρχείται από κουτσομπολιά, ρουφιανιές και μικρότητες, δεν θέλω να είμαι με κάποιον που μου την έπεσε ενώ είχε σχέση και τον περίμενα να χωρίσει, δεν θέλω μιζέρια, πεζή πραγματικότητα, ούτε γκρίζο φόντο που βγάζει μελαγχολία όπως στα ευρωπαϊκά δράματα.

Έτσι, επιλέγω να δημιουργήσω τον δικό μου κόσμο, όπου θα ντύνομαι ακριβώς όπως μου αρέσει και με εκφράζει, θα διαβάζω βιβλία που δεν είναι της μόδας, όπως παραμύθια του Όσκαρ Ουάϊλντ και Τζέιν Ώστιν, θα φαντάζομαι ότι το κόκκινο φορντάκι μου είναι το πιο γουστόζικο αμάξι του κόσμου, θα πηγαίνω βόλτες μόνη μου χωρίς αυτό να θεωρείται αξιολύπητο, θα τραγουδάω δυνατά όταν πετυχαίνω αγαπημένο τραγούδι στο ραδιόφωνο, θα γράφω λυπητερά διηγήματα χωρίς να σκέφτομαι πόσο παρωχημένα είναι κι ότι πρακτικά δεν έχουν καμία αξία, αφού κανείς δεν θα ήθελε να τα διαβάσει, θα πειράζω και θα γελάω με τους φίλους μου και δεν θα υπάρχουν ποτέ μνησικακίες ανάμεσά μας, και θα δουλεύω σε ένα περιβάλλον όπου θα με εκφράζει χωρίς να με καταπιέζει και να καταστρέφει τις προσδοκίες και τα όνειρά μου. Ο κόσμος μου είναι χρωματιστός, γεμάτος καλές προθέσεις, κανείς δεν πληγώνει κανέναν ηθελημένα και κανείς δεν σκέφτεται πονηρά ή με κακία. Αυτός είναι ο κόσμος μου, αυτή θέλω να είμαι, και μένει να μάθω να δένομαι πάνω του σφιχτά και να μην υποχωρώ ούτε χιλιοστό, όταν κάποιος άλλος προσπαθεί να με ρουφήξει στον δικό του, άσχημο κόσμο.

Υπήρχε μια εποχή

2011-05-03T00:23:00.000+03:00

Μια εποχή στην ζωή μου, αγαπούσα να κάνω όνειρα χωρίς ψήγμα ρεαλισμού, γιατί ήξερα ότι το ωραίο είναι να τα ζεις στο μυαλό σου, μιας και τα περισσότερα όνειρα είναι άσχημα από κοντά.

Εκείνη την εποχή, 10-11 χρονών, όλα ήταν ξεκάθαρα, η ζωή έβγαζε νόημα σε όλα της τα σημεία. Ήσουν εσύ, οι φίλοι σου, το σχολείο και το παιχνίδι. Αυτοί ήταν οι παράγοντες που καθόριζαν την ευτυχία σου. Όχι ότι τα πράγματα ήταν απλουστευμένα. Προσωπικά θεωρώ ότι τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Είναι ικανά να πουν το χειρότερο πράγμα σε έναν συμμαθητή, αλλά για έναν μαγικό λόγο, την επόμενη μέρα, μπορούν και πάλι να γελούν και να παίζουν μαζί, χωρίς πίκρα. Γιατί αυτή είναι η εποχή όπου κανείς δεν σκέφτεται γιατί του είπες την τάδε κουβέντα, τι είδους απωθημένα έχεις μαζί του, ποια κρυφή ατζέντα κουβαλάς και λοιπά ευτράπελα. Μια κακή κουβέντα είναι απλά μια κακή κουβέντα κι όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν αξίζει να σταθεί εμπόδιο σε ένα καλό παιχνίδι κρυφτό. Μιλάω για την εποχή που τα κοριτσάκια νιώθαμε μαγικά όμορφες κάθε φορά που μας έβαφε τα νύχια μια μεγαλύτερη ξαδέρφη, και δεν χρειαζόμασταν άπειρα καλλυντικά, καινούρια ρούχα και παπούτσια για να αισθανθούμε ωραίες. Τότε, η γνώση ότι "ο Νίκος σ' αγαπάει", αρκούσε για να σου δίνει κίνητρο να θες να πηγαίνεις σχολείο-δεν σε ένοιαζε τι θα γίνει με το Νίκο παρακάτω και γιατί είναι κατά των δεσμεύσεων, απλά να ξέρεις ότι ο Νίκος είπε στον Ηλία κι ο Ηλίας στην Χαρούλα κι η Χαρούλα σε σένα, ότι ο Νίκος σε αγαπάει.

Μια εποχή στη ζωή μου, είχα ξεκάθαρους στόχους: να φτιάξω την καλύτερη σχολική εφημερίδα, να γράψω ένα θεατρικό για να παίξουμε με τα παιδιά στη γειτονιά, να τελειοποιήσω τις προσποιητές λιποθυμίες μου, που επιστράτευα κάθε φορά που ήθελα να περάσει το δικό μου στο σπίτι. Κινούμουν προς αυτές τις κατευθύνσεις πάση θυσία, δεν υπήρχε τίποτα άλλο στο νου μου. Δεν είναι το ξένοιαστο κομμάτι της υπόθεσης που νοσταλγώ-γιατί ας πούμε να μην έχω πια τόσο απλά προβλήματα. Θα ήθελα να είχα όμως την διαύγεια και την ηρεμία να κινούμαι προς τους στόχους μου χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τις αμφιβολίες και τις ανασφάλειες και τον φόβο που αποκτάμε αναπόφευκτα μεγαλώνοντας, όταν πια οι ψυχές μας δεν είναι καθαρές και αγρατζούνιστες. Πλέον κάθε κίνηση ζυγίζεται προσεκτικά, και καλά κάνει, αλλά να, μου λείπει να ορμάω σε καταστάσεις με όρεξη και ενθουσιασμό. Κουβαλάω όμως υπερβολική εμπειρία και λογική για κάτι τέτοιο. Μάθαμε μεγαλώνοντας πώς είναι να στερείσαι πράγματα, γονιούς, να αποτυχαίνεις, να εμπιστεύεσαι λάθος ανθρώπους, να κάνεις λάθος σχέσεις, να σε πληγώνουν, να έχεις μυστικά, να βλέπεις την ασχήμια του κόσμου με απάθεια και μοναδικό άγχος να αγγίξει εσένα όσο το δυνατό λιγότερο. Μάθαμε πως ό,τι μας είναι άγνωστο και μας φοβίζει, πρέπει να αποξενωθεί.

Κι όμως, υπήρχε μια εποχή που τα πράγματα δεν ήταν έτσι.

(σελίδα από το ημερολόγιο των εννιά μου χρόνων)

Υπήρχε εποχή που η απάντηση σε ένα από τα πιο σύνθετα, πολυτραγουδισμένα δεινά, τον χωρισμό, έμοιαζε σαφής: "ίσως απλά να μην ταιριάζανε". Και ακόμα καλύτερα, ήταν η εποχή όπου κάτι τόσο τρομερό για τα αυτιά σου, κάτι που συγκλόνιζε τον κόσμο σου και ήταν τόσο σημαντικό ώστε να το γράψεις στο ημερολόγιό σου, το ξεπερνούσες λέγοντας "δεν πειράζει", την αμέσως επόμενη στιγμή. Χωρίς επικριτική διάθεση, χωρίς κακές προθέσεις, χωρίς δεύτερη σκέψη. Γιατί η ουσία της ύπαρξής σου δεν ήταν σε κουτσομπολιά, κακίες, μυστικά και κατηγόριες, αλλά στα θεατρικά που σκηνοθετούσες, στα ποιηματάκια που σκάρωνες και στα όνειρα που αγαπούσες να κάνεις, χωρίς να σε νοιάζει πραγματικά αν θα τα συναντήσεις από κοντά.

Το ημερολόγιο μιας ντράμα κουίν

2011-04-30T14:00:00.001+03:00

Στην ερώτηση "ντράμα κουίν γεννιέσαι ή ~~γίνεσαι~~" που τόσο μα τόσο απασχόλησε την επιστημονική κοινότητα των θεωρητικών παγκοσμίως, εγώ απαντώ με -γραπτά- ντοκουμέντα. Γιατί εμείς εδώ κάνουμε ρεπορτάζ.

Το παρακάτω κείμενο είναι ακριβής μεταφορά από το ημερολόγιο που διατηρούσα στα εννιά μου χρόνια. Enjoy.

Ζ. ΑΝΟΥΪΓ, "Αντιγόνη", απόσπασμα

2011-04-18T19:59:00.000+03:00

ΚΡΕΩΝ: Τότε, λυπήσου με, ζήσε. Το πτώμα τ' αδερφού σου, που σαπίζει κάτω από τα παράθυρά μου, είναι αρκετή πληρωμή για να βασιλέψει η τάξη στη Θήβα. Ο γιος μου σ' αγαπάει. Μη μ' αναγκάσεις να πληρώσω και με σένα. Αρκετά πλήρωσα.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: Όχι. Είπατε "ναι". Δε θα πάψετε ποτέ πια να πληρώνετε.

ΚΡΕΩΝ: (Την τραντάζει απότομα, έξω φρενών). Μα για τ' όνομα του Θεού! Προσπάθησε να καταλάβεις μια στιγμή και συ, μικρή ανόητη! Πώς προσπάθησα εγώ να σε καταλάβω; Πρέπει ωστόσο να υπάρχουν και κάποιοι που να λένε "ναι". Πρέπει να υπάρξει κάποιος που να κυβερνήσει το καράβι. Κάνει νερά από παντού, είναι γεμάτο εγκλήματα, ηλιθιότητα, δυστυχία. Και το τιμόνι παραδέρνει εκεί κάτω. Το πλήρωμα δε θέλει να κάνει τίποτα, δεν έχει νου παρά πώς να γδύσει το αμπάρι, κι οι αξιωματικοί σκαρώνουν κιόλας μια βολική σχεδία μονάχα γι' αυτούς, παίρνοντας κι όλο το γλυκό νερό του καραβιού, για να γλιτώσουν τουλάχιστον το δικό τους το τομάρι.

Και το κατάρτι τρίζει, κι ο άνεμος ουρλιάζει, και τα πανιά θα ξεσκιστούν, κι όλα τούτα τα κτήνη θα ψοφήσουν όλα μαζί, επειδή δε σκέφτονται παρά το τομάρι τους, το πολύτιμο τομάρι τους και τις μικροδουλίτσες τους. Νομίζεις λοιπόν, πως τέτοιες ώρες έχεις καιρό να κάνεις τον δύσκολο, να λογαριάσεις αν πρέπει να πεις "ναι" ή "όχι", ν'αναρωτηθείς μην τυχόν και το πληρώσεις πολύ ακριβά κάποια μέρα, κι αν θα μπορείς να είσαι άνθρωπος έπειτα; Αρπάζεις το τιμόνι, ορθώνεσαι μπροστά στο θεόρατο κύμα, και πυροβολείς στο σωρό, τον πρώτο που προχωρεί. Στο σωρό! Δεν έχει ονόματα εκεί! Σαν το κύμα που έρχεται και σπάει στην γέφυρα μπροστά σου. Ο άνεμος σου χαστουκίζει το πρόσωπο, κι "αυτό" που πέφτει δεν έχει όνομα. Μπορεί και να' ταν εκείνος, που σου δώσε χτες το βράδυ, χαμογελώντας, την φωτιά του. Δεν έχει πια όνομα. Κι ούτε κι εσύ, γαντζωμένος στο τιμόνι, έχεις όνομα. Μόνο το καράβι έχει όνομα και η τρικυμία. Το καταλαβαίνεις αυτό;

ΑΝΤΙΓΟΝΗ: (Κουνάει το κεφάλι). Δε θέλω να καταλάβω. Αυτό χρειάζεται σε σας. Εγώ δε βρίσκομαι εδώ για να καταλάβω. Μόνο για να σας πω "όχι", και να πεθάνω.

Οδηγώ και το σκέφτομαι

2011-04-11T23:37:00.001+03:00

Το ότι ήμουν ένα παιδί φαντασιόπληκτο και με αυτοπεποίθηση σούπερ ήρωα το'χω ξαναπεί. Μαζί με την σπουδαία δύναμη (που ήμουν σίγουρη ότι είχα) έρχεται και σπουδαία ευθύνη, είπε ο σπάιντερμαν, και νομίζω έχει απόλυτο δίκιο- θέλω να πω, ο άνθρωπος φτιάχνει ιστούς από τους καρπούς του, κάτι παραπάνω θα ξέρει. Κάπως έτσι πρέπει να εξηγείται και το όνειρο που συνήθιζα να βλέπω από πιτσιρίκι, μέχρι και το πανεπιστήμιο νομίζω. Όλη η οικογένεια στο αυτοκίνητο, κάτι συνέβαινε στον μπαμπά και έπρεπε να οδηγήσω εγώ, για να μας βγάλω από την δύσκολη θέση, από την ερημιά που είχαμε κολλήσει. Χωρίς να ξέρω τι κάνω, έβαζα μπροστά, πήγαινα του σκοτωμού, συχνά μας κυνήγαγαν κιόλας, και κάπου εκεί ξύπναγα αγχωμένη. Στο πανεπιστήμιο, το έψαξα λίγο στα βιβλία της ψυχολογίας που έκανα, και κατέληξα ότι μάλλον είχα άγχος ότι θα χρειαστεί να πάρω την ευθύνη της οικογένειας. Κι ας είμαι η μικρότερη κόρη, όλοι ξέρουμε τι είπε ο σπάιντερμαν για εμάς με την σπουδαία δύναμη.

Πριν λίγες μέρες, πήρα το πρώτο μου αμάξι. Μέχρι πρότινος, δεν είχα οδηγήσει κανονικά, γιατί κακά τα ψέμματα, τα μαθήματα με τον δάσκαλο οδήγησης δεν πιάνονται. Φέραμε λοιπόν το αμάξι με την αδερφή μου σπίτι-οδηγούσε εκείνη, καθώς η αυτοπεποίθηση σούπερ ήρωα που με χαρακτήριζε, έχει αρχίσει και φθίνει με τα χρόνια. Κοιμήθηκα χαμογελώντας εκείνη τη νύχτα, σκεφτόμουν το όμορφο κόκκινο χρώμα του και το πόσο απαλό ένιωθα το τιμόνι του-εντάξει, καψουρεύτηκα λίγο. Την επόμενη μέρα λοιπόν, αποφάσισα να πάω βόλτα-μόνη μου, έτσι για να μπω αμέσως στα βαθιά. Έκατσα στη θέση του οδηγού, χάιδεψα το ταμπλό, του μίλησα λίγο, του εξήγησα ότι είμαστε οι δυο μας τώρα, πρέπει να μου φερθεί καλά, του υποσχέθηκα να μην είμαι υπερβολικά ατσούμπαλη μαζί του, και ξεκινήσαμε τη βόλτα μας. Στα 30 μέτρα, κάποιος μου έκανε σινιάλο με τα φώτα του. Το παραδέχομαι, η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι αυτό είναι ένα είδος καμακιού μεταξύ οδηγών με το οποίο δεν είμαι εξοικειωμένη, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι απλά είχα ξεχάσει να ανάψω τα φώτα μου. Έκανα δεξιά, έσβησα, έδεσα και άρχισα να παίρνω βαθιές ανάσες. Συνέχισα τη βόλτα μου τελικά, με την καρδιά μου να κάνει τόσο θόρυβο, όσο και το γκάζι που έδινα αφήνοντας τον συμπλέκτη για να ξεκινήσω, φοβούμενη μη μου σβήσει η μηχανή. Γύρισα στην γειτονιά μου, πάρκαρα και έμεινα στο αμάξι μία ώρα περίπου, γιατί έτρεμα και ήμουν πεπεισμένη ότι έχω συμπτώματα εγκεφαλικού-θα ορκιζόμουν ότι η αριστερή μου πλευρά είχε μουδιάσει.

Η δεύτερη βόλτα ήταν την επόμενη μέρα, όταν και γύρισα κολλητή μου στο σπίτι της, από το δικό μου. Μικρή απόσταση, 10' το πολύ, με λιγότερο τρέμουλο αυτή τη φορά, το οποίο έτσι κι αλλιώς κάλυπτα όσο μπορούσα για να μην τρομάξω την φίλη μου, η οποία χαρούμενη εξέφραζε τον ενθουσιασμό της για τις οδηγητικές μου ικανότητες (δεν οδηγεί και δεν την προβλημάτισε που πηγαίναμε επί 3' με πρώτη), "μα τι καλά που το πας, τσάμπα σε άγχωνε ο δάσκαλος οδήγησης", "το ξέρω, νιώθω πολύ άνετη και ήρ..ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΦΟΡΤΗΓΟ!" (απλά στο αντίθετο ρεύμα, δεν υπήρχε θέμα, αλλά μάλλον περνάω την φάση που δε νιώθω άνετα με το θράσος των υπολοίπων να κυκλοφορούν στον δρόμο μου). Την πήγα σπίτι της, γύρισα στο δικό μου, και αποφάσισα ότι, μιας και είμαι επιεικώς στο επίπεδο του Αλόνσο, θα παρκάρω με οπισθογωνία, δίπλα σε αμάξι γείτονα, σε αλάνα. Και ενώ είχε χώρο για τρία αμάξια χαλαρά, πήγα και κόλλησα δίπλα του λες και ήθελα να φιληθούμε ή κάτι τέτοιο. Είπα λοιπόν να το βγάλω και να ξαναδοκιμάσω, και όπως έβγαινα ακούω ένα γκαπ! και εκεί αρχίζει η επιθανάτια εμπειρία μου. Παρκάρω σε άλλο σημείο, όπως-όπως, βγαίνω και βλέπω το φτερό του αυτοκινήτου μου πεταγμένο έξω. Κι ενώ ήδη έπλαθα δικαιολογίες στο μυαλό μου, τύπου "ένα ρακούν έπεσε πάνω μου κι έκανε τη ζημιά, δεν φταίω", το έσπρωξα λίγο μέσα, και ξανακούμπωσε. Φυσικά αυτό δεν ήταν ικανό να με ηρεμήσει, όλη την ώρα σπίτι είχα κατα αγχωθεί, και έτσι αποφάσισα να κατέβω να ελέγξω εξονυχιστικά το αμάξι του γείτονα, μη τυχόν και έκανα ζημιά. Έβαλα το πρώτο πανωφόρι που βρήκα στα τυφλά και κατέβηκα. Το πανωφόρι τελικά ήταν μία μακριά καπαρντίνα, και σε συνδυασμό με την σαγιονάρα που φορούσα με καλτσάκια, την ξεχειλωμένη μου φόρμα και το αναμαλλιασμένο κεφάλι μου, φαντάζομαι ότι η όλη επιχείρηση "θα κατέβω να ελέγξω διακριτικά, χωρίς να δώσω στόχο και να τραβήξω την προσοχή", πήγε στράφι.

Πέντε λεπτά αφού γύρισα σπίτι, κάτι με έτρωγε και ξανακατέβηκα, έλεγξα πάλι, έβγαλα φωτογραφίες με το κινητό μου για να τις μελετήσω σπίτι, και γενικά μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα και να δω στο φως του ήλιου ότι όλα ήταν καλά, νομίζω άγγιξα τα όρια της ψυχαναγκαστικής νεύρωσης. Ενδεικτικά, επέστρεψα στο αμάξι στα όρια της υστερίας, για να σιγουρευτώ ότι έβαλα τον συναγερμό, ότι σήκωσα το χειρόφρενο, ότι είχα αφήσει ταχύτητα. Ψυχάκι παιδί μου. Και με αυτήν την προίκα, ξεκίνησα σήμερα να πάω στην δουλειά μου, για πρώτη φορά. Ευτυχώς όμως, δεν ήμουν μόνη μου, είχα στο διπλανό κάθισμα τον Μέρφυ, να μου μπλοκάρει το ραδιόφωνο, να ρίχνει στον δρόμο μου κάθε μηχανόβιο-καμικάζι, αποφασισμένο να αγνοήσει το "Ν" τεραστίων διαστάσεων στο πίσω τζάμι μου και το γεγονός ότι έχω τσακωθεί με τους καθρέφτες του αυτοκινήτου και αρνούμαι πεισματικά να τους ρίξω έστω και μια ματιά. Αλλά σήμερα τίποτα δεν μπορούσε να με ενοχλήσει, ούτε καν ο Μέρφυ που μου κατσικώθηκε με το έτσι θέλω, σήμερα του έκλεισα κοροϊδευτικά το μάτι, ξεμπλόκαρα το ραδιόφωνο, έβαλα δυνατά μουσική, και χαμογελούσα σε όλη τη διαδρομή. Σήμερα ντύθηκα στα κόκκινα, έβαλα το πιο κόκκινο κραγιόν μου και γιόρτασα το ότι εκπλήρωσα έναν στόχο που πάλευα χρόνια, κάτι τόσο απλό και συνηθισμένο και καθημερινό για πολλούς, αλλά μεγάλο για μένα, για πολλούς λόγους-δικό μου αμάξι με δικά μου λεφτά και δική μου ευθύνη.

Και ήταν από αυτές τις όχι και τόσο συχνές στιγμές της ενήλικης ζωής μου, που αναλογίστηκα τον παιδικό μου εαυτό και ένιωσα περήφανη που του εκπλήρωσα μια επιθυμία, και εν προκειμένω, του έδειξα ότι δεν του λείπει το θάρρος και δεν χρειάζεται να βλέπει αγχωμένα όνειρα.

Θεωρίες ερωτικών απογοητεύσεων

2011-04-05T22:47:00.002+03:00

Το ανθρώπινο σώμα έχει 206 κόκαλα, 600 μυς και περισσότερες από 1200 ενώσεις. Μαζί με κάποιες ακόμα τεχνικές λεπτομέρειες στην κατηγορία "βιολογία", νομίζω ότι εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες μεταξύ των ανθρώπων. Η μοναδικότητα στον τρόπο αντίληψης και αντίδρασης είναι καθολική. Εκτός από τους βιολογικούς παράγοντες που μας κατατάσσουν όλους σε ένα είδος, μπορώ να σκεφτώ μόνο άλλη μία ομοιότητα. Την απογοήτευση από έναν έρωτα. Σε όλη τη γη, δε πρέπει να υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην έχει νιώσει αυτό που γενικά και αόριστα ορίζεται ως απογοήτευση από έναν ανεκπλήρωτο ή αποτυχημένο έρωτα. Το έχουν νιώσει οι γονείς σου, όχι απαραίτητα ο ένας για τον άλλον, κι ας μην μπορείς να δεχτείς αυτή τη πλευρά τους, το έχει νιώσει ο κούκλος σελέμπριτι που θαυμάζεις, η ξενέρωτη, στρυφνή και ψυχρή συνάδερφος, η εφτάχρονη ανιψιά σου και πάει λέγοντας.

Αρεσκόμαστε να λέμε ότι ο άλλος μας απογοήτευσε με την κατάπτυστη συμπεριφορά του, αλλά συνήθως αυτό είναι απλά πιο εύκολο για να το πιστέψουμε. Η αλήθεια είναι ότι ο άλλος δεν ήταν ούτε ο εξαποδώ, που έβαλε στόχο της ζωής του να μας βασανίσει και να παίξει με τα τίμια συναισθήματά μας, ούτε κάποιος νέος με ευαίσθητη καρδιά που ενώ μας γουστάρει κάργα, βεβαίως-βεβαίως, δεν κάνει κάποια κίνηση για μυστηριώδεις λόγους, που εμείς δείχνουμε μεγάλη προθυμία να μαντέψουμε - είχα φίλη που πίστεψε ότι το αντικείμενο του πόθου της αντιστεκόταν πεισματικά στην πολιορκία της, γιατί είχε μια ανίατη αρρώστια και ήθελε να την προστατέψει. Και δεν της το σέρβιρε κανείς, κατέληξε μόνη της στο παραπάνω συμπέρασμα πατώντας σε ενδείξεις-φαντάσματα. Η σκληρή αλήθεια είναι ότι απλά δεν ενδιαφερόταν.

Ο,τιδήποτε σε βοηθά να δεχτείς την απόρριψη, καλό είναι, λέω εγώ. Στις περιπτώσεις των αποτυχημένων σχέσεων, νομίζω ότι τα πράγματα είναι εξίσου απλά, κι ας τα περιπλέκει ο συναισθηματισμός μας. Άμα ξεπεράσεις τις εφηβικές ονειροπολήσεις, διαποτισμένες από σαπουνοπερικές επιρροές, τύπου "σε μια σχέση πρέπει κι οι δυο να είναι ισότιμοι, με αμοιβαίο σεβασμό και κατανόηση", θα δεις ότι καμία σχέση δεν είναι απολύτως ισότιμη, πάντα θα υπάρχουν αποκλίσεις, απλά ανά περιπτώσεις θα είναι μικρότερες ή μεγαλύτερες. Θέλω να πω, σε μια σχέση πάντα υπάρχει αυτός που κυνηγά και αυτός που κυνηγιέται. Ο πρώτος πιθανόν κάπου να μειονεκτεί, να θεωρείται ίσως λιγότερο ωραίος ή κοινωνικός ή πετυχημένος, ταυτόχρονα νιώθει ότι αυτή η σχέση είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να του συμβεί, και είναι πολύ ερωτευμένος. Αντίστοιχα, υπάρχουν δύο ειδών θηράματα: αυτός που ενώ είναι εξίσου ερωτευμένος με τον σύντροφο-κυνηγό, κάπου υπερτερεί οπότε και μόνο η αυξημένη του αυτοπεποίθηση δημιουργεί χάσμα, και αυτός που δεν υπερτερεί, απλά δεν είναι το ίδιο ερωτευμένος με το έτερον του ήμισυ.

Κάπως έτσι, έρχεται και η ερωτική απογοήτευση. Έτσι, ή με άπειρους άλλους πιθανούς τρόπους, απλά νομίζω ότι σαν κανόνας τα παραπάνω ισχύουν. Δεν ξέρω γιατί είναι σημαντικό να βρει κανείς τους λόγους που οδηγούν σε μια ερωτική απογοήτευση. Ο ρομαντικός εαυτός μου μου φωνάζει να κάνω στη μπάντα και να γράψει εδώ ότι, όσο και να προσπαθήσεις να το ερμηνεύσεις και να το εκλογικεύσεις, σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα τα συναισθήματα είναι που θα επικρατούν, και καμία λογική γνώση δεν θα σε προφυλάξει από το να την πατήσεις με κάποιον. Απ'την άλλη, επειδή στον συγκεκριμένο τομέα, περνάω μια κυνική περίοδο, και η τελευταία μου θεωρία είναι ότι όλα, μα όλα είναι στο μυαλό μας, και μόνοι μας υποβάλλουμε στον εαυτό μας ότι αγαπάμε, πονάμε κλπ, κι ότι ακόμα και τα κολλήματα που τρώμε με πρώην είναι προϊόν καθαρά εγκεφαλικό (είπε η κοπέλα με τα άπαντα της Τζέιν Ώστιν στα ράφια της, και αυτά έπεσαν και την πλάκωσαν). Σημασία έχει πάντως ότι η ερωτική απογοήτευση, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, θα'ρθει να σε βρει. Μπορείς να τρέξεις, αλλά δεν μπορείς να κρυφτείς.

Και ναι, ο καθένας μας το αντιμετωπίζει διαφορετικά αλλά στο τέλος, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων, όλοι καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα: κανείς δεν πέθανε από την πολύ αγάπη. Κλαις, πονάς, χτυπιέσαι, αλλά αργά ή γρήγορα το ξεπερνάς και πας παρακάτω. Σε μια σχέση ζωής, σε κάτι με λιγότερες δεσμεύσεις ή και σε μια νέα ερωτική απογοήτευση. Πάντως προχωράς. Τα τραγούδια σας δεν σου προκαλούν σφίξιμο στο στομάχι, το τηλέφωνό του δεν το θυμάσαι πια απ'έξω και οι Σπέτσες παύουν να είναι το ευτυχισμένο σου μέρος επειδή είχατε περπατήσει μαζί εκείνα τα ιερά χώματα. Τον ρίχνεις και από το βάθρο που του είχες χτίσει, και παραδέχεσαι ότι τα αστεία επιπέδου Σεφερλή που συνήθιζε να κάνει δεν ήταν χαριτωμένα, αλλά γελοία. Και μένεις να αναρωτιέσαι, πόσο νόημα έχει πλέον να ακούς όρκους αιώνιας αγάπης και αφοσίωσης, δεδομένου ότι αυτή τη φορά ξέρεις. Ναι, μπορεί να ζήσει χωρίς εσένα, και όχι, δεν θα μαραζώσει αν σε χάσει. Άσχετα με το τι λέει σε σένα ή και στον ίδιο του τον εαυτό. Η θεωρία μου περί εγκεφαλικών συναισθημάτων, πάνω σε αυτό ακριβώς χτίστηκε, στην τόσο έντονη επιθυμία μας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, που ξεστομίζουμε αυτές τις λέξεις πριν ακόμα τις αισθανθούμε, πολλές φορές δεν προλαβαίνουμε να τις αισθανθούμε στ'αλήθεια, απλά βιαζόμαστε να ζήσουμε το χιλιοτραγουδισμένο έπος του έρωτα.

Το ξεπερνάς κι αυτό κάποια στιγμή. Η λαχτάρα του να ξαναερωτευτείς ξεπερνά κάθε λογική και εμπειρία. Ποτέ δεν γίνεσαι ακριβώς όπως την πρώτη φορά που αγάπησες βέβαια, τότε που είχες άγνοια κινδύνου, και γι'αυτό η πρώτη σου αγάπη σου μένει αξέχαστη. Προχωράς λοιπόν, γνωρίζεις νέα άτομα, ερωτεύεσαι πάλι από την αρχή και κατασκευάζεις κυνικές θεωρίες για το πόσο ρηχές είναι οι ανθρώπινες σχέσεις και πόσο επίπλαστος ο πόνος του χωρισμού. Και νιώθεις πια ώριμος, γνώστης των πραγμάτων, λιγότερο επιπόλαιος. Ρεαλιστής πλέον, αναλογίζεσαι την θεωρία του κυνηγού και του θηράματος στις σχέσεις, και δηλώνεις ότι είναι μαθηματικά βέβαιο ότι είναι καλύτερο για όλους να είναι τα θηράματα, να τους αγαπούν και να τους φροντίζουν και να μην χρειάζεται ποτέ να ανησυχούν μήπως τους πληγώσουν, να είναι σα να έχουν υπογράψει ένα αόρατο συμφωνητικό ότι δεν θα νιώσουν ερωτική απογοήτευση.

Και τότε, έρχεται ένα περίεργο βράδυ, που κάτι βράζει μέσα σου, δεν μπορείς να το εξηγήσεις, μνήμες που νόμιζες ότι είχαν χαθεί για πάντα ανασύρονται από ένα άγνωστο μέρος του μυαλού σου και σου παίζουν παιχνίδια. Και συνειδητοποιείς ότι θυμάσαι ακόμα πώς μύριζαν θάλασσα τα κοχύλια που σου είχε μαζέψει στις Σπέτσες, τα τραγούδια σας έχουν ακόμα την δύναμη να σε πληγώνουν, μέχρι και τα χαζά αστεία του απλώνουν μέσα σου μια ζεστασιά που φουντώνει και απειλεί να σε κάψει. Και σκέφτεσαι ότι αν και μάλλον υπήρξες σε μειονεκτική θέση σε αυτή τη σχέση, αν και μάλλον αγάπησες περισσότερο απ'ό,τι αγαπήθηκες, το διάστημα που έζησες μαζί του σου γέμισε την καρδιά αγάπη και έρωτα και ενθουσιασμό και πάθος και χαρά και όνειρα. Και κέρδισες κοχύλια που μυρίζουν θάλασσα, τραγούδια που έκανες δικά σου και ζεστασιά στην καρδιά, ενώ αυτός, αν όντως σε αγάπησε λιγότερο, δεν κέρδισε τίποτα απ'όλα αυτά. Ανάμεσα σε σας τους δύο, είσαι η νικήτρια.

Και τότε οι θεωρίες σου καταρρέουν.

Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας -του Όσκαρ Ουάϊλντ

2011-04-03T19:57:00.000+03:00

(Όπως είχα ξαναπεί εδώ, κατ'εμέ όλοι μας πρέπει να έχουμε διαβάσει τουλάχιστον ένα παραμύθι του Όσκαρ Ουάϊλντ).

Ψηλά στην πόλη, σε μια ψηλή στήλη, βρισκόταν το άγαλμα του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα. Ήταν στολισμένο με λεπτά φύλλα καθαρού χρυσού, για μάτια είχε δύο φωτεινά ζαφείρια, και ένα μεγάλο κόκκινο ρουμπίνι έλαμπε στη λαβή του ξίφους του. Ήταν αξιοθαύμαστος. «Είναι όμορφος σαν ανεμοδείκτης», παρατήρησε ένας από τους δημοτικούς συμβούλους, που ήθελε να αποκτήσει τη φήμη για το γούστο του στην Τέχνη, «μόνο δεν είναι και τόσο χρήσιμος», πρόσθεσε, φοβούμενος μήπως οι άνθρωποι σκέφτονταν ότι δεν ήταν πρακτικό πνεύμα, πράγμα που στ’ αλήθεια δεν ίσχυε. «Μοιάζει σαν άγγελος», αναφώνησαν κάποια παιδιά βγαίνοντας από την εκκλησία. «Πώς το ξέρετε;» Ρώτησε η καθηγήτρια των μαθηματικών, «έχετε δει ποτέ έναν άγγελο;» «Αχ, έχουμε, στα όνειρά μας!» απάντησαν τα παιδιά. Και η καθηγήτρια των μαθηματικών κατσούφιασε γιατί δεν ενέκρινε να ονειρεύονται τα παιδιά.

Ένα βράδυ πέταξε πάνω από την πόλη ένα Χελιδόνι. Οι φίλοι του είχαν φύγει για την Αίγυπτο έξι εβδομάδες πριν, αλλά αυτό είχε μείνει πίσω, γιατί ήταν ερωτευμένο με την πιο όμορφη καλαμιά. Την είχε γνωρίσει στις αρχές της άνοιξης, καθώς πετούσε πάνω από το ποτάμι μετά από ένα μεγάλο κίτρινο σκώρο, και ένιωσε να τον ελκύει τόσο η λεπτή της μέση, που είχε σταματήσει να της μιλήσει. «Να σ 'αγαπώ;" είπε το Χελιδόνι, που του άρεσε να μπαίνει αμέσως στο θέμα, και η καλαμιά έκανε ένα χαμηλό τόξο. Έτσι πέταξε γύρω της, αγγίζοντας το νερό με τα φτερά του, και κάνοντας ασημένιους κυματισμούς. Αυτό ήταν φλερτ του, και κράτησε όλο το καλοκαίρι.

«Είναι μια γελοία προσκόλληση» τιτίβιζαν τα άλλα Χελιδόνια «αυτή δεν έχει χρήματα, και είχε πάρα πολλές σχέσεις» και πράγματι το ποτάμι ήταν γεμάτο από καλαμιές. Στη συνέχεια, όταν ήρθε το φθινόπωρο, πέταξαν όλα τους μακριά. Αφού έφυγαν, το Χελιδόνι ένιωθε μοναξιά, και άρχισε να κουράζεται από την αγάπη του. «Δεν μπορεί να κουβεντιάσει», είπε, «και φοβάμαι ότι είναι μια κοκέτα, γιατί πάντα φλερτάρει με τον άνεμο». Και βεβαίως, όταν ο άνεμος φυσούσε, ο καλαμιά έκανε την πιο χαριτωμένη κίνηση.

«Παραδέχομαι ότι είναι ντόπια», συνέχισε, «αλλά αγαπώ τα ταξίδια, και η γυναίκα μου, κατά συνέπεια, θα πρέπει να αγαπά τα ταξίδια, επίσης».

«Θα έρθεις μαζί μου;» είπε, τέλος, αλλά ο καλαμιά κούνησε το κεφάλι της αρνητικά, ήταν τόσο δεμένη με το σπίτι της. «Έπαιζες μαζί μου», φώναξε. «Φεύγω για να τις Πυραμίδες. Αντίο!» και πέταξε μακριά.

Όλη τη μέρα πέταγε, και τη νύχτα έφτασε στην πόλη. «Πού θα κοιμηθώ;» αναρωτήθηκε και τότε είδε το άγαλμα στην ψηλή στήλη. «Θα κοιμηθώ εκεί πάνω», φώναξε «είναι μια ωραία θέση, με άφθονο καθαρό αέρα». Έτσι βολεύτηκε ακριβώς ανάμεσα στα πόδια του Πρίγκιπα. «Έχω μια χρυσή κρεβατοκάμαρα», είπε σιγανά στον εαυτό του όπως κοίταξε γύρω, και ήταν έτοιμος να πάει για ύπνο, αλλά καθώς έβαζε το κεφάλι του κάτω από το φτερό του, μια μεγάλη σταγόνα νερού έπεσε πάνω του. «Τι περίεργο!» φώναξε «δεν υπάρχει ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό, τα αστέρια είναι λαμπερά και όμως βρέχει. Το κλίμα στην βόρεια Ευρώπη είναι πραγματικά φοβερό. Η καλαμιά αγαπούσε τη βροχή, αλλά αυτό ήταν απλώς λόγω του εγωισμού της». Στη συνέχεια, άλλη μια σταγόνα έπεσε. «Ποια είναι η χρησιμότητα ενός αγάλματος αν δεν μπορεί να κρατήσει τη βροχή μακριά;» αναφώνησε. «Πρέπει να κοιτάξω για μια καλή καμινάδα», είπε, αποφασισμένο να πετάξει μακριά. Αλλά πριν ανοίξει τα φτερά του, μια τρίτη σταγόνα έπεσε, σήκωσε το κεφάλι του, και τότε τον είδε.

Τα μάτια του Ευτυχισμένου Πρίγκιπα ήταν γεμάτα δάκρυα, και μερικά δάκρυα έτρεχαν ήδη στα χρυσαφένια μάγουλά του. Το πρόσωπό του ήταν τόσο όμορφο στο φεγγαρόφωτο που το μικρό Χελιδόνι ένιωσε οίκτο. «Ποιος είσαι;» είπε.

«Είμαι ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας».

«Τότε γιατί κλαίς;» ρώτησε το Χελιδόνι.

«Όταν ήμουν ζωντανός και είχα ανθρώπινη καρδιά», απάντησε το άγαλμα, «δεν ήξερα τι ήταν δάκρυα, γιατί έζησα στο παλάτι του Sans-Souci, όπου η θλίψη δεν επιτρέπεται να εισέλθει. Στη διάρκεια της ημέρας έπαιζα με τους συντρόφους μου στον κήπο, και το βράδυ ήμουν επικεφαλής στον χορό στη Μεγάλη Αίθουσα. Γύρω από τον κήπο είχε πολύ ψηλούς τοίχους, αλλά ποτέ δεν φρόντισα να ρωτήσω τι υπάρχει πέρα από αυτούς, τα πάντα για μένα ήταν τόσο όμορφα. Οι αυλικοί μου με έλεγαν Ευτυχισμένο Πρίγκιπα, και ήμουν, αν η καλοπέραση θεωρείται ευτυχία. Έτσι έζησα, και έτσι πέθανα. Αλλά τώρα που είμαι νεκρός και με έχουν εναποθέσει εδώ, τόσο ψηλά ώστε να μπορώ να βλέπω όλες τις ασχήμιες και όλη τη δυστυχία στην πόλη μου, αν και η καρδιά μου είναι κατασκευασμένη από μόλυβδο, δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο παρά να κλαίω».

«Τι! Δεν είναι ότι δεν όλος από ατόφιο χρυσάφι;» είπε το Χελιδόνι στον εαυτό του. Ήταν πολύ ευγενικός για να κάνει τέτοιες προσωπικές παρατηρήσεις φωναχτά.

«Πολύ μακριά», συνέχισε το άγαλμα σε μια χαμηλή μουσική φωνή, «πολύ μακριά σε ένα μικρό δρόμο υπάρχει ένα φτωχόσπιτο. Ένα από τα παράθυρα είναι ανοιχτά, και μέσα από αυτό μπορώ να δω μια γυναίκα να κάθεται σε ένα τραπέζι. Το πρόσωπό της είναι λεπτό και κουρασμένο, και έχει σκαμμένα, κόκκινα χέρια, όλα τρυπημένα από τη βελόνα, γιατί είναι ράφτρα. Κεντάει λουλούδια του πάθους σε ένα σατέν φόρεμα για τις πιο όμορφες της υπηρέτριες της βασίλισσας για να το φορέσει στον επόμενο χορό. Σε ένα κρεβάτι στη γωνία του δωματίου το αγοράκι της κοιμάται άρρωστο. Έχει πυρετό και ζητάει πορτοκάλια. Η μητέρα του δεν έχει τίποτα να του δώσει παρά μόνο νερό του ποταμού, κι έτσι το αγοράκι κλαίει. Χελιδόνι, Χελιδονάκι , μικρό μου Χελιδόνι, δεν της πας το ρουμπίνι από το σπαθί μου; Τα πόδια μου είναι τοποθετημένα σε αυτό το βάθρο και δεν μπορώ να πάω εγώ».

«Με περιμένουν στην Αίγυπτο», είπε το Χελιδόνι. «Οι φίλοι μου πετούν πάνω και κάτω στο Νείλο, και μιλάνε στα μεγάλα άνθη λωτού. Σύντομα θα πάνε για ύπνο στον τάφο του μεγάλου Βασιλιά. Ο Βασιλιάς είναι εκεί, στο ζωγραφισμένο φέρετρό του. Είναι τυλιγμένος σε κίτρινο λινό ύφασμα, και βαλσαμωμένος με μπαχαρικά. Γύρω από το λαιμό του, έχει μια αλυσίδα από ανοιχτό πράσινο νεφρίτη, και τα χέρια του είναι σαν μαραμένα φύλλα».
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «δεν θα μείνεις μαζί μου για μια νύχτα ακόμα, για να είσαι ο αγγελιοφόρος μου; Το αγόρι είναι τόσο διψασμένο, και η μητέρα του θλιμμένη».

«Δεν νομίζω ότι συμπαθώ τα αγόρια», απάντησε το Χελιδόνι. «Το περασμένο καλοκαίρι, όταν έμενα στον ποταμό, υπήρχαν δύο αγενή αγόρια, οι γιοι του μυλωνά, οι οποίοι μου πετούσαν πάντα πέτρες Ποτέ δεν με χτύπησαν, φυσικά. Εμείς τα χελιδόνια πετάμε πολύ καλά, και εκτός αυτού, κατάγομαι από μια οικογένεια γνωστή για την ευκινησία της, αλλά και πάλι, ήταν ένα σημάδι έλλειψης σεβασμού». Αλλά ο Πρίγκιπας φαινόταν τόσο λυπημένος που το μικρό Χελιδόνι ζήτησε συγγνώμη. «Έχει πολύ κρύο εδώ», είπε, «αλλά θα μείνω μαζί σου για μια νύχτα ακόμα, και για να σου κάνω τον αγγελιοφόρο». «Σε ευχαριστώ, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο Πρίγκιπας.

Έτσι, το Χελιδόνι έβγαλε το μεγάλο ρουμπίνι από το σπαθί του Πρίγκιπα και πέταξε με αυτό στο ράμφος του, πέρα από τις στέγες της πόλης.
Πέρασε από τον καθεδρικό ναό, όπου υπήρχαν γλυπτά αγγέλων από λευκό μάρμαρο. Πέρασε από το παλάτι και άκουσε τον ήχο του χορού. Μια όμορφη κοπέλα βγήκε στο μπαλκόνι με τον αγαπημένο της. «Πόσο υπέροχα είναι τα αστέρια», της είπε, «και πόσο θαυμάσια είναι η δύναμη της αγάπης!»
«Ελπίζω το φόρεμά μου να είναι έτοιμο εγκαίρως για τον χορό», απάντησε «Έχω παραγγείλει να είναι κεντημένα πάνω του λουλούδια του πάθους, αλλά η ράφτρα είναι τόσο τεμπέλα». Πέρασε πάνω από τον ποταμό, και είδε τα φανάρια να κρέμονται στα κατάρτια των πλοίων. Πέρασε πάνω από το Γκέτο, και είδε γέρους Εβραίους να κάνουν παζάρια ο ένας στον άλλον και να ζυγίζουν τα χρήματα. Επιτέλους έφτασε στο φτωχό σπίτι και κοίταξε μέσα. Το αγόρι στριφογυρνούσε από τον πυρετό στο κρεβάτι του, και η μητέρα του είχε αποκοιμηθεί, καθώς ήταν πολύ κουρασμένη. Αυτό τουλάχιστον ήλπιζε, καθώς άφηνε το μεγάλο ρουμπίνι στο τραπέζι, δίπλα στη δαχτυλήθρα της γυναίκας. Στη συνέχεια πέταξε απαλά γύρω από το κρεβάτι, και άρχισε να αερίζει το μέτωπο του αγοριού με τα φτερά του. «Πόσο δροσερά αισθάνομαι», είπε το αγόρι, «πρέπει να πηγαίνω καλύτερα». Και βυθίστηκε σε έναν απολαυστικό ύπνο.

Στη συνέχεια το Χελιδόνι πέταξε πίσω στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα, και του είπε τι είχε κάνει. «Είναι περίεργο», τόνισε, «αλλά αισθάνομαι πολύ ζεστά τώρα, αν και έχει τόσο κρύο».
«Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι έχεις κάνει μια καλή πράξη», είπε ο Πρίγκιπας. Και το μικρό Χελιδόνι άρχισε να σκέφτεται, και στη συνέχεια το πήρε ο ύπνος. Το να σκέφτεται πάντα του έφερνε υπνηλία. Όταν ξημέρωσε, πέταξε στον ποταμό και έκανε μπάνιο. «Τι αξιοσημείωτο φαινόμενο», είπε ο καθηγητής της ορνιθολογίας, καθώς περνούσε πάνω από τη γέφυρα. «Ένα χελιδόνι το χειμώνα!» Και έγραψε μια μακρά επιστολή γι'αυτό στην τοπική εφημερίδα. «Το βράδυ θα πάω στην Αίγυπτο», είπε το Χελιδόνι, και ήταν σε μεγάλα κέφια. Επισκέφθηκε όλα τα δημόσια μνημεία, και κάθισε πολύ ώρα στην κορυφή του καμπαναριού της εκκλησίας. Όπου και να πήγαινε τα Σπουργίτια τιτίβιζαν, και έλεγαν το ένα στο άλλο: «τι διακεκριμένος ξένος!» και το ίδιο το Χελιδόνι το απολάμβανε πολύ.

Όταν το φεγγάρι βγήκε πέταξε πίσω στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα. «Έχεις τίποτα να στείλεις στην Αίγυπτο;» φώναξε, «ξεκινάω τώρα».
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «δεν θα μείνεις μαζί μου άλλη μια νύχτα;»
«Με περιμένουν στην Αίγυπτο», απάντησε το Χελιδόνι. «αύριο οι φίλοι μου θα πετάξουν μέχρι τον δεύτερο καταρράχτη. Σε έναν μεγάλο γρανιτένιο θρόνο κάθεται ο Θεός Μέμνων. Όλη τη νύχτα κοιτά τα αστέρια, και όταν έρχεται το πρωινό φως, βγάζει μία κραυγή χαράς, και μετά μένει σιωπηλός. Το μεσημέρι το κίτρινα λιοντάρια κατεβαίνουν άκρη του νερού για να πιουν νερό. Έχουν μάτια καταπράσινα και ο βρυχηθμός τους είναι πιο δυνατός από κάθε βρυχηθμό του καταρράκτη». «Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», αναστέναξε ο πρίγκιπας, «πολύ μακριά στην πόλη βλέπω ένα νεαρό άνδρα σε μια σοφίτα. Σκύβει πάνω από ένα γραφείο καλυμμένο με χαρτιά, και σε ένα ποτήρι δίπλα του, υπάρχει μια δέσμη από μαραμένες βιολέτες. Τα μαλλιά του είναι καφέ και ξερά, και τα χείλη του είναι κόκκινα σαν ρόδι, και έχει μεγάλα και ονειροπόλα μάτια. Προσπαθεί να τελειώσει ένα έργο για τον διευθυντή του Θεάτρου, αλλά κάνει πάρα πολύ κρύο για να γράψει πια. Δεν έχει φωτιά στο τζάκι και η πείνα τον έχει αποδυναμώσει. «Θα μείνω μαζί σου μια νύχτα ακόμα», είπε το Χελιδόνι, που είχε πραγματικά καλή καρδιά. «Να πάρω άλλο ρουμπίνι;»

«Δυστυχώς δεν έχω άλλο ρουμπίνι», δήλωσε ο πρίγκιπας «Τα μάτια μου είναι το μόνο που μου έχει μείνει. Είναι κατασκευασμένα από σπάνια ζαφείρια, που τα έφεραν από την Ινδία χίλια χρόνια πριν. Βγάλε το ένα από αυτά και πήγαινέ το σ 'αυτόν. Θα το πουλήσει στον κοσμηματοπώλη, και θα αγοράσει τρόφιμα και καυσόξυλα, και να τελειώσει το έργο του».
«Καλέ μου Πρίγκιπα», είπε το Χελιδόνι, "δεν μπορώ να το κάνω αυτό». Και άρχισε να κλαίει.
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «κάνε όπως σου είπα».
Έτσι, το Χελιδόνι έβγαλε το μάτι του Πρίγκιπα και πέταξε μακριά για τη σοφίτα του φοιτητή. Ήταν αρκετά εύκολο να μπει, δεδομένου ότι υπήρχε μια τρύπα στην οροφή. Ο νεαρός άνδρας είχε κρύψει το κεφάλι του μέσα στα χέρια του, οπότε δεν άκουσε το φτερούγισμα του πουλιού. Όταν το σήκωσε, βρήκε το όμορφο ζαφείρι στις μαραμένες βιολέτες.
«Αρχίζουν να με εκτιμούν», φώναξε «αυτό είναι από κάποια μεγάλη θαυμάστρια. Τώρα μπορώ να τελειώσω το έργο μου». Και έδειχνε αρκετά ευτυχής.
Την επόμενη μέρα το Χελιδόνι πέταξε κάτω στο λιμάνι. Κάθισε στο κατάρτι ενός μεγάλου σκάφους και παρακολούθησε τους ναύτες να τραβούν μερικά σχοινιά. «Πάω στην Αίγυπτο» φώναξε το Χελιδόνι, και όταν το φεγγάρι βγήκε ξανά πέταξε πίσω στον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα.
«Έρχομαι για να πω αντίο», φώναξε.

«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «δεν θα μείνεις μαζί μου μια νύχτα ακόμα;».
«Είναι χειμώνας», απάντησε το Χελιδόνι, «και το χιόνι θα είναι σύντομα εδώ. Στην Αίγυπτο ο ήλιος είναι ζεστός και έχει πράσινους φοίνικες, και κροκόδειλοι βρίσκονται στη λάσπη και τους κοιτάζουμε νωχελικά. Οι σύντροφοί μου χτίζουνε μια φωλιά στον Ναό του Μπάαλμπεκ. Καλέ μου Πρίγκιπα, πρέπει να σε αφήσω, αλλά ποτέ δεν θα σε ξεχάσω, και την επόμενη άνοιξη θα σου φέρω πίσω δύο πανέμορφα κοσμήματα στη θέση αυτών που έδωσες. Το ρουμπίνι θα είναι πιο κόκκινο από ένα κόκκινο τριαντάφυλλο και το ζαφείρι θα είναι μπλε, όπως η μεγάλη θάλασσα».
«Στην πλατεία κάτω», είπε ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας, «βρίσκεται ένα μικρό κορίτσι που πουλά σπίρτα. Της έπεσαν όμως στην λάσπη. Ο πατέρας της θα την χτυπήσει αν δεν πάει στο σπίτι χρήματα, και έτσι κλαίει. Δεν έχει παπούτσια ή κάλτσες. Βγάλε το άλλο μάτι μου, και δώστο σ’αυτήν, κι ο πατέρας της δεν θα την χτυπήσει».
«Θα μείνω μαζί σου μια νύχτα ακόμα», είπε το Χελιδόνι, «αλλά δεν μπορώ να βγάλω το μάτι σου. Θα είσαι τυφλός μετά».
«Χελιδόνι, Χελιδονάκι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο πρίγκιπας, «κάνε όπως σου λέω».
Έτσι έβγαλε και το άλλο μάτι του Πρίγκιπα και πέταξε δίπλα από το κορίτσι, και γλίστρησε το κόσμημα στην παλάμη του χεριού της. «Τι υπέροχο κομμάτι από γυαλί» φώναξε το κοριτσάκι και έτρεξε στο σπίτι, γελώντας.

Στη συνέχεια, το Χελιδόνι γύρισε στον Πρίγκιπα. «Είσαι τυφλός τώρα», είπε, «γι 'αυτό θα μείνω μαζί σου πάντα».
«Όχι, μικρό μου Χελιδόνι», είπε ο καημένος Πρίγκιπας, «πρέπει να πας μακριά, στην Αίγυπτο».
«Θα μείνω για πάντα μαζί σου», είπε το Χελιδόνι, και κοιμήθηκε στα πόδια του Πρίγκιπα.
Όλη την επόμενη μέρα κάθισε στον ώμο του Πρίγκιπα και του είπε ιστορίες για το τι είχε δει σε παράξενα εδάφη. Του είπε για τις κόκκινες θρεσκιόρνιθες, που στέκονται στη σειρά στις όχθες του Νείλου, και πιάνουν χρυσόψαρα με τα ράμφη τους, για την Σφίγγα, που είναι τόσο παλιά όσο ο ίδιος ο κόσμος, και ζει στην έρημο, και ξέρει πάντα, για τους εμπόρους, που περπατούν αργά πλάι στις καμήλες τους, και μεταφέρουν κεχριμπαρένιες χάντρες στα χέρια τους, για τον Βασιλιά των βουνών της Σελήνης, ο οποίος, μαύρος σαν τον έβενο και λατρεύει ένα μεγάλο κρύσταλλο, για το μεγάλο πράσινο φίδι που κοιμάται σε ένα φοίνικα, και έχει είκοσι ιερείς για να το ταΐζουν με κέικ μελιού, και για τους πυγμαίους που πλέουν σε μια μεγάλη λίμνη στα μεγάλα επίπεδα φύλλα, και είναι πάντα σε πόλεμο με τις πεταλούδες.
«Αγαπητό μου Χελιδονάκι», είπε ο Πρίγκιπας, «μου λες εκπληκτικά πράγματα, αλλά περισσότερο από ο,τιδήποτε, πιο εκπληκτική είναι η δυστυχία των ανδρών και των γυναικών. Δεν υπάρχει τίποτα τόσο σημαντικό όσο η δυστυχία. Πέταξε πάνω από την πόλη μου, μικρό μου Χελιδόνι, και πες μου τι βλέπεις».

Έτσι το Χελιδόνι πέταξε πάνω από τη μεγάλη πόλη, και είδε τους πλούσιους να είναι χαρούμενοι στα όμορφα σπίτια τους, ενώ οι ζητιάνοι κάθονταν στις πόρτες. Πέταξε σε σκοτεινά δρομάκια, και είδα τα λευκά πρόσωπα πεινασμένων παιδιών να κοιτούν τους μαύρους δρόμους. Κάτω από μια γέφυρα δύο μικρά αγόρια ήταν αγκαλιά για να κρατηθούν ζεστά.«Πόσο πεινασμένοι είμαστε!» είπαν. «Δεν επιτρέπεται να βρίσκεστε εδώ», φώναξε ο φρουρός, και βγήκαν στη βροχή.
Στη συνέχεια πέταξε πίσω και είπε στον Πρίγκιπα όσα είχε δει.
«Είμαι καλυμμένος με χρυσάφι», είπε ο Πρίγκιπας, «πρέπει να το βγάλεις φύλλο φύλλο, και να το δώσεις στους ανθρώπους-πάντα πίστευαν ότι ο χρυσός μπορεί να τους κάνει ευτυχισμένους».
Φύλλο φύλλο, το Χελιδόνι πήρε το χρυσάφι μακριά, μέχρι που ο Πρίγκιπας φαινόταν θαμπός και γκρίζος. Φύλλο φύλλο, πήγαινε το χρυσό στους φτωχούς, και τα πρόσωπα των παιδιών κοκκίνισαν, και γέλασαν και έπαιξαν παιχνίδια στο δρόμο. «Έχουμε ψωμί τώρα!» φώναζαν.
Στη συνέχεια, το χιόνι ήρθε, και μετά το χιόνι ήρθε ο παγετός. Οι δρόμοι φαινόταν σαν να ήταν από ασήμι, τόσο λαμπεροί και γυαλιστεροί. Το καημένο το Χελιδόνι κρύωνε όλο και πιο πολύ, αλλά δεν θα άφηνε τον Πρίγκιπα, που τον αγαπούσε πάρα πολύ. Μάζευε ψίχουλα έξω από την πόρτα του φούρναρη, όταν εκείνος δεν κοιτούσε και προσπαθούσε να κρατηθεί ζεστό με το χτύπημα των φτερών του.

Αλλά τελικά ήξερε ότι επρόκειτο να πεθάνει. Είχε μόνο δύναμη για να πετάξει μέχρι τον ώμο του Πρίγκιπα για μια ακόμη φορά. «Αντίο, αγαπητέ Πρίγκιπα!» μουρμούρισε, «θα μου επιτρέψεις να φιλήσω το χέρι σου;»
«Χαίρομαι που θα πας στην Αίγυπτο επιτέλους, μικρό μου Χελιδόνι», δήλωσε ο Πρίγκιπας, «έχεις μείνει πολύ καιρό εδώ. Μα πρέπει να με φιλήσεις στα χείλη, γιατί σ 'αγαπώ».
«Δεν θα πάω στην Αίγυπτο», είπε το Χελιδόνι. «Πάω στον οίκο του Θανάτου. Ο θάνατος είναι ο αδελφός του Ύπνου, έτσι δεν είναι;»
Και φίλησε τον Ευτυχισμένο Πρίγκιπα στα χείλη, και έπεσε νεκρός στα πόδια του.
Εκείνη τη στιγμή μια περίεργη ρωγμή ακούστηκε μέσα στο άγαλμα, σαν κάτι να είχε σπάσει. Ήταν η μαύρη, μολυβένια καρδιά που είχε σπάσει στα δύο. Σίγουρα ήταν ένας φοβερά σκληρός παγετός.

Νωρίς το επόμενο πρωί ο Δήμαρχος περπατούσε στην πλατεία, και βλέποντας το άγαλμα, είπε στους δημοτικούς συμβούλους: «πόσο άθλιος φαίνεται ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας!».
«Πόσο άθλιος πραγματικά!" φώναξε ο σύμβουλος, ο οποίος πάντα συμφώνησε με τον Δήμαρχο.
«Το ρουμπίνι έχει βγει από το σπαθί του, τα μάτια του έχουν φύγει, και δεν έχει χρυσό πια», είπε ο Δήμαρχος, «στην πραγματικότητα, είναι λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο!».
«Λίγο καλύτερος από ένα ζητιάνο», είπαν οι δημοτικοί σύμβουλοι.
«Και υπάρχει ένα νεκρό πουλί στα πόδια του!» συνέχισε ο Δήμαρχος. «Πρέπει να εκδοθεί μια διακήρυξη ότι τα πουλιά δεν επιτρέπεται να πεθαίνουν εδώ». Και η γραμματέας σημείωσε την πρόταση.
Έτσι γκρέμισαν το άγαλμα του Πρίγκιπα. «Αφού δεν είναι πλέον όμορφος δεν είναι χρήσιμος», δήλωσε ο Καθηγητής Τέχνης στο Πανεπιστήμιο.
Στη συνέχεια έλιωσαν το άγαλμα σε μια κάμινο, και ο Δήμαρχος είχε μια συνάντηση με τους συμβούλους για να αποφασίσουν τι θα γίνει με το μέταλλο. «Πρέπει να έχουμε ένα άλλο άγαλμα, φυσικά», είπε, «και πρέπει να είναι ένα άγαλμα δικό μου».
«Δικό μου», δήλωσε ο κάθε Σύμβουλος, και άρχισαν να μαλώνουν. Την τελευταία φορά που άκουσα γι’αυτούς μάλωναν ακόμα.

«Τι παράξενο πράγμα!» είπαν οι εργάτες στα χυτήρια. «Αυτή η σπασμένη καρδιά δεν λιώνει στο φούρνο. Πρέπει να την πετάξουμε». Έτσι την πέταξαν εκεί που είχαν πετάξει και το νεκρό Χελιδόνι.

«Φέρε μου τα δύο πιο πολύτιμα πράγματα της πόλης», είπε ο Θεός σε έναν από τους αγγέλους του, και ο άγγελος του έφερε τη μαύρη καρδιά και το νεκρό πουλί.
«Έχεις επιλέξει σωστά», είπε ο Θεός, «στο κήπο του Παραδείσου αυτό το μικρό πουλί θα τραγουδά για πάντα, και στην πόλη του χρυσού ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας θα με δοξάζει».

Το κορίτσι που ξέχασα να αφήσω πίσω

2011-03-27T14:27:00.005+03:00

Δεν είμαι ανώριμη. Αλήθεια, δεν είμαι. Από πολύ μικρή, θυμάμαι καθηγητές, συγγενείς, οικογενειακούς φίλους και λοιπούς παρατρεχάμενους, να λένε στους γονείς μου, πόσο ώριμη για την ηλικία μου ήμουν. Φυσικά, ήταν ένα χαρτί που ποτέ δεν κάηκε, το χρησιμοποίησα -εμμέσως κατά βάση, με δομημένα και αποφασιστικά επιχειρήματα- για να κερδίζω μάχες και έδαφος μεγαλώνοντας. Κι όμως, υπάρχουν ώρες, που νιώθω ακριβώς σαν το κοριτσάκι που ήμουν στο νηπιαγωγείο, όταν στο διάλειμμα έτρεχε να προλάβει μια από τις τρεις κούνιες της αυλής, αλλά ήταν πάντα καπαρωμένες: αβέβαιη, ανασφαλής, φοβισμένη.

Όταν μπλέκω με κάποια βασανιστική δημόσια υπηρεσία, για παράδειγμα. Στέκομαι με κάποια απόσταση από το γραφείο της στρυφνής 50αρας -είδος που κυριαρχεί στον εν λόγω τομέα-, γιατί κάποτε είχα ακούσει μια να φωνάζει σε μια κοπελίτσα ότι "σχεδόν μας καβάλησες" και από τότε φοβήθηκα. Χρησιμοποιώ το καλύτερό μου χαμόγελο, και ξεκινώ πάντα ως εξής "καλημέρα σας, μια ερώτηση θα ήθελα να σας κάνω" και συνεχίζω να χαμογελώ, κι ας έχω ως μόνη ανταπόκριση ένα βλέμμα περιφρόνησης -επιεικώς, κι ας πονάνε τα μαγουλάκια μου, κι ας νιώθω ότι έχω κοκκινίσει σαν χαζό. Ψαρώνω ρε παιδάκι μου. Αν μου πει, η δουλειά σου δε γίνεται γιατί δεν έχουμε στυλό να σου υπογράψω, θα πω ευχαριστώ και θα φύγω. Ξέρω πως είναι παρανοϊκό, αλλά η έμφυτη ντροπή μου δε λέει να φύγει-όσο και να την εκλογικεύω, όσο και να την σαρκάζω, αδυνατώ να την αποβάλλω. Και φυσικά, την ίδια συμπεριφορά έχω και όταν απευθύνομαι στον οποιοδήποτε ξένο, απ'τον εικοσάχρονο ταξιτζή που με φέρνει σπίτι ακούγοντας τέρμα Πέγκυ Ζήνα (αυτός: τι κωλόκρυο είναι αυτό, μας διέλυσε ο χειμώνας, δεν κρυώνεις μ'αυτό το ψευτοσακάκι; εγώ: δίκιο έχετε, το πρωί είχε ζέστη, τι να σας πω) μέχρι τον ντελιβερά που θα φέρει την πίτσα (αυτός: ψιλά, ψιλά κοπέλα μου δώσε, εγώ: ναι αμέσως -και να πέφτει το πορτοφόλι από τη βιασύνη μην τον καθυστερήσω). Δε λέω να μην είμαστε ευγενείς, αλλά κάτι τέτοιες ώρες νιώθω ότι είμαι ένα παιδί που το πρωτοβάλανε στην χώρα των μεγάλων, σα να παίζω ρόλο, σα να φοράω τα τακούνια της μαμάς.

Ή ας πούμε στην δουλειά, που τόσα και τόσα στραβά συμβαίνουν τον τελευταίο χρόνο. Αυτή τη στιγμή είμαι τρεις μήνες απλήρωτη, γιατί α. ο πολιτικός προϊστάμενος μας είχε ξεχάσει να βάλει μια υπογραφή και έτσι δεν είχε αποδεσμεύσει το κονδύλι απ'όπου πληρωνόμαστε, και β. τώρα που έχουμε τα λεφτά, η υπάλληλος που πάει την μισθοδοσία μας στην τράπεζα, έχει άδεια. Και δεν μπορεί να κάνει κανείς άλλος αυτή τη δουλειά των 10 λεπτών. Και φωνάζουμε, δε λέω, κάνουμε και έγγραφες διαμαρτυρίες, πιάνουμε τους υπευθύνους και απειλούμε θεούς και δαίμονες. Αλλά κατά βάθος δεν θέλω να κάνω τίποτα απ'όλα αυτά, δεν θέλω να ξέρω καν από ποιο κονδύλι πληρώνομαι, τι είναι ο ΕΣΠΑ, πώς γίνεται μια μισθοδοσία. Θέλω μόνο να μπαίνουν τα λεφτά μου στην τράπεζα. Κι είναι ακριβώς το ίδιο συναίσθημα που είχα στο γυμνάσιο, όταν ο φυσικός μας ήθελε ντε και σώνει να μου βάλει μες στο κεφάλι το πώς παράγεται το ηλεκτρικό ρεύμα, και γω ήθελα να του φωνάξω ότι μου αρκεί να πιστεύω πως πατώντας τον διακόπτη, κάποιες νεράιδες μαζί με ξωτικά που ζουν μέσα στους τοίχους, κάνουν στατικό ποδήλατο κι έτσι παράγουν ρεύμα. Θέλω να πω, δεν χρειάζεται να ξέρω κάθε βαρετή λεπτομέρεια, κι έτσι όταν στη δουλειά μου η συζήτηση σοβαρέψει κι η κατάσταση φτάσει στο αμήν, μέσα μου εύχομαι να βρεθώ το συντομότερο στο κρεβάτι μου, κουλουριασμένη κάτω από πολλά σκεπάσματα, να κλείσω τα μάτια μου σφιχτά και να μετρήσω ως το δέκα, για να φύγει το κακό, όπως όταν ήμουν μικρή. Αλλά δεν έχω αυτήν την πολυτέλεια, κι έτσι σφίγγω τα δόντια, και γράφω επιστολές διαμαρτυρίας. Αποφασιστικές και δομημένες.

Και στα προσωπικά μου, το ίδιο συμβαίνει. Μαλώνω με μια φίλη μου, ή με την αδερφή μου, και αμέσως το μυαλό μου κατακλύζεται από τις ίδιες ακριβώς σκέψεις όπως και τότε, που ήμουν πιτσιρίκι: "πώς μπορεί να μου μιλάει/φέρεται έτσι, είναι προφανές ότι δεν μ'αγαπάει καθόλου, εγώ ποτέ δεν θα της το έκανα αυτό" κλπ κλπ. Ναι ξέρω, είναι που είμαι και drama queen, έχω την υπερβολή στο αίμα μου. Αλλά συν τοις άλλοις, είναι κι αυτό το παιδιάστικο παράπονο που με πιάνει, που θέλω όλοι να μου μιλάνε πάντα καλά, να μου κάνουν κοπλιμέντα, να μην κάνουν ποτέ κάτι που δεν θα έκανα εγώ. Υποτίθεται ότι μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ότι οι προτεραιότητες αλλάζουν και δεν είναι κακό να διαφέρουν οι δικές σου με των άλλων, και εν πάση περιπτώσει οι παιδικοί σου φίλοι που σου έχουν σταθεί σε τόσα και τόσα δεν μπορεί παρά να σε αγαπάνε. Κι αν οι πράξεις τους δεν συγκλίνουν πάντα με την ιδέα που έχεις εσύ για το ιδανικό, γκιβ δεμ ε μπρέικ. Κάνουν το καλύτερο που μπορούν. Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να κάνει ο οποιοσδήποτε.

Είδες τι ωραία που λέω την θεωρία; Ξέρω κι άλλα, να στα πω; Ξέρω ας πούμε ότι είναι χαζό να μην θέλω να μάθω από που πληρώνομαι, και δεν είναι αντάξιο μιας σύγχρονης κοπέλας που θέλει να λέγεται ενεργός πολίτης, και γνωρίζει ότι πρέπει να πολεμήσει για τα εργασιακά της δικαιώματα, αλλά πάνω απ'όλα γνωρίζει, ότι και να μην χρειαζόταν αυτό, η γνώση είναι δύναμη, και δεν θες να είσαι το πρόβατο που του δίνουν λεφτά και σκάει. Ξέρω και το άλλο, ότι έχω μέσα μου αρκετή δύναμη και θάρρος και διπλωματία και αντανακλαστικά για να χειριστώ μια βαριεστημένη 50αρα δημόσια υπάλληλο. Κι έτσι σκέφτομαι, τι ωραία που θα ήταν να αφήσω πίσω μου αυτό το φοβισμένο, ανασφαλές κοριτσάκι που έκλεινε τα μάτια του για να φύγει το κακό, και να καλωσορίσω επιτέλους την γυναίκα που γράφει επιστολές διαμαρτυρίας στους προϊσταμένους της και χρησιμοποιεί τα αποφασιστικά και δομημένα επιχειρήματά της για να πετύχει αυτό που θέλει.

Άλλωστε, ήμουν εγώ το κοριτσάκι στο νηπιαγωγείο που σκέφτηκε να ανταλλάσσει σε κάθε ευκαιρία τα πατατάκια του με την μεσαία κούνια-σαφώς η καλύτερη, αντικειμενικά μιλώντας.

Η νύχτα στο νησί - του Πάμπλο Νερούδα

2011-03-25T00:37:00.000+02:00

Όλη τη νύχτα κοιμήθηκα μαζί σου

στη θάλασσα πλάι, στο νησί.

Άγρια ήσουν και γλυκιά ανάμεσα στην ηδονή και στον ύπνο,

ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό.

Ίσως πολύ αργά τα όνειρά μας ενώθηκαν

στο ύψος ή στο βάθος,

ψηλά σαν τα κλαδιά που τα κουνάει ο ίδιος άνεμος,

κάτω σαν ρίζες κόκκινες που ακουμπάνε μεταξύ τους.

Ίσως το όνειρό σου

απομακρύνθηκε από το δικό μου

και στην σκοτεινή θάλασσα με αναζητούσε

όπως πριν

όταν ακόμα δεν υπήρχες,

όταν χωρίς να σε διακρίνω έπλεα στο πλευρό σου,

και τα μάτια σου γύρευαν αυτό που τώρα

-ψωμί, κρασί, έρωτα και θυμό-

σου προσφέρω απλόχερα

γιατί είσαι το κύπελλο

που περίμενε τα δώρα της ζωής μου.

Κοιμήθηκα μαζί σου όλη τη νύχτα που η γη η σκοτεινή γυρίζει

με ζωντανούς και πεθαμένους,

κι όταν ξύπνησα στα ξαφνικά μες στο σκοτάδι

το χέρι μου είχα γύρω από την μέση σου.

Ούτε η νύχτα ούτε ο ύπνος μπόρεσαν να μας χωρίσουν.

Κοιμήθηκα μαζί σου και μόλις ξύπνησα το στόμα σου

βγαλμένο απ'το όνειρό σου

μου έδωσε τη γεύση της γης, του θαλασσινού νερού, των φυκιών,

του βυθού της ζωής σου, και δέχτηκα το φιλί σου

μουσκεμένο από την αυγή σα να μου ερχόταν

από τη θάλασσα που μας κυκλώνει.

Νιώθω θυμό

2011-03-15T23:18:00.001+02:00

Είμαι θυμωμένη όλη την ώρα. Ακόμα κι όταν ξεχνιέμαι, και γελάω και διασκεδάζω και ακούω μουσική, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ο θυμός μου κοχλάζει. Τρώγομαι με τα ρούχα μου, δε νιώθω ποτέ ηρεμία, είμαι σε ένταση και επιφυλακή ακόμα και ενώ κοιμάμαι. Και η ίδια σκέψη, επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά μέσα στο κεφάλι μου, σαν χαλασμένος δίσκος: δεν ονειρεύτηκα έτσι την ζωή μου, δεν σχεδίασα έτσι το μέλλον μου, πώς φτάσαμε ως εδώ; Η σκέψη αυτή με κατατρώει, είναι σα να έχω προσβληθεί από ένα μικρόβιο και με δηλητηριάζει, το ξέρω ότι είναι εκεί αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα περισσότερο από το να το παρακολουθώ να με ρημάζει.

Ήθελα να γίνω κοινωνική λειτουργός από 13 χρονών, από εκείνο το καλοκαίρι της πρώτης γυμνασίου που είδα την ταινία "ξυπνήματα", και πήρα σβάρνα τον χρυσό οδηγό παρακαλώντας ιδρύματα και κλινικές να με πάρουν σαν εθελόντρια, ενώ ορκιζόμουν ότι είμαι "16 στα 17" κι ότι δεν έχω καμία οικονομική απαίτηση από κανέναν. Ξέρω, ακούγεται κλισέ, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι πολύ συχνά το επάγγελμα μας μας διαλέγει, πριν το διαλέξουμε εμείς. Δεκατρία χρόνια αργότερα, δεν έχω μετανιώσει ή έστω σκεφτεί δεύτερη φορά για το αν ακολούθησα τον σωστό για μένα δρόμο. Αφενός μεν γιατί είναι ίσως το μόνο πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρη στη ζωή μου, και μου έρχεται τόσο φυσικά όσο κι η αναπνοή, αφετέρου επειδή δεν έχω αυτήν την πολυτέλεια. Ούτε εγώ, ούτε οι πλειοψηφία της γενιάς μου έχουμε την πολυτέλεια να μετανιώσουμε για τις επαγγελματικές μας επιλογές και να κάνουμε ένα βήμα πίσω, ίσως ένα διάλειμμα, ίσως και να ξανασπουδάσουμε κάτι που θα επιλέξουμε πιο κατασταλαγμένα απ'ότι όταν ήμασταν 17 και με την δαμόκλειο σπάθη των πανελληνίων να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας. Όχι, δεν έχουμε αυτήν την επιλογή, γιατί βρεθήκαμε να ζούμε σε μια χώρα που -αν δεν έχεις μαμά και μπαμπά να σε πληρώνουν- είναι αδύνατον να αυτοσυντηρηθείς αξιοπρεπώς, πόσο μάλλον σπουδάζοντας ταυτόχρονα. Προσωπικά, έχω ακόμα το παιδικό μου ημερολόγιο που αναφέρω λεπτομερώς το πώς θα διακοσμούσα το σπίτι των ονείρων μου στα 22, αφού θα'χα τελειώσει το πανεπιστήμιο, και θα είχα πιάσει δουλειά. Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω τώρα πια με εκείνες τις φαντασιώσεις, πάντως το ημερολόγιο είναι θαμμένο σε ένα συρτάρι, γιατί απλά και μόνο η θέα του εντείνει τον θυμό μου.

Δεν μπορεί να με πει κανείς τεμπέλα- τελείωσα το πανεπιστήμιο στα 21 μου, με καλό βαθμό, συστατικές επιστολές από καθηγητές και επόπτες και την αμέσως επόμενη μέρα της ορκωμοσίας, ξεχύθηκα στην Αττική -και όχι μόνο- να βρω δουλειά. Το καλύτερο που βρήκα, κι αυτό μέσω γνωστού, ήταν stage στον Δήμο μου, δηλαδή εργασία των 500 ευρώ και κάτω, χωρίς ένσημα και αναγνώριση προϋπηρεσίας σαν κοινωνική λειτουργός. Και φυσικά έγινα μπαλάκι-σε 5 μήνες πρόλαβα και πέρασα από το πολιτιστικό κέντρο, τα δημοτικά ιατρεία, το τμήμα αλλοδαπών, και τα τρία καπή του Δήμου, και το δημαρχείο. Δεν το έβαλα κάτω, και για να μην τα πολυλογώ άλλαξα τρεις δουλειές σε οκτώ μήνες -και πάλι το καλύτερο που μπόρεσα να βρω ήταν υπάλληλος ορισμένου χρόνου σε δημοτική επιχείρηση. Πέρσι ήμουν απλήρωτη έξι μήνες, φέτος δύο και συνεχίζουμε. Τα όνειρα για δικό μου σπίτι έχουν εξανεμιστεί προ πολλού, τώρα παλεύω να διατηρήσω ζωντανό το όνειρο ενός μεταχειρισμένου αμαξιού. Δεκαετίας, μη φανταστείς. Δεν είμαι όμως αισιόδοξη, γιατί δεν προβλέπεται να πληρωθώ άμεσα. Και έτσι, θυμώνω ακόμα πιο πολύ.

Δεν ήμουν από τα παιδιά που τα συντηρούσαν οι γονείς τους και τους στήριζαν σε κάθε καπρίτσιο. Δεν μπορούσαν οι άνθρωποι και φυσικά δεν τους κατηγορώ. Λόγω οικονομικών δυσκολιών, φρόντισα να πάρω το πτυχίο μου το συντομότερο δυνατόν και να ψάξω για δουλειά, για να αποκτήσω, όχι πλούτη ή πολυτέλειες, αλλά ένα επίπεδο ζωής που άλλοι βρήκαν ως δεδομένο. Πήρα τον πρώτο μου υπολογιστή στα 23 μου, με τα δικά μου χρήματα, το proficiency επίσης τότε, και έκανα το πρώτο τρελό shopping μόνο όταν είχα τον δικό μου μισθό πια. Δίπλωμα οδήγησης έβγαλα μόλις, κι αυτό με μεγάλες στερήσεις, καθώς στην δουλειά μου έχουμε ξεχάσει πλέον τι θα πει να πληρώνεσαι κάθε πρώτη του μήνα. Κι όμως, δεν με πειράζει τόσο αυτό, δεν με πειράζει που χρειάστηκε να παλέψω για να αποκτήσω όσα άλλοι συνομήλικοί μου είχαν ως αυτονόητα. Καταβάθος είμαι και λίγο περήφανη, μη σου πω. Και δεν θα με πείραζε να συνέχιζα να παλεύω για να τα βγάλω πέρα, η σκέψη μου σε ένα μικροσκοπικό σπιτάκι να κάνω υπολογισμούς για ορθή κατανομή του μισθού, μην και δεν βγω, μου προκαλεί χαμόγελο και κάτι σαν μούδιασμα. Μάλλον γιατί αυτό έγινε το όνειρό μου πια. Και αυτό είναι που με θυμώνει ακόμα περισσότερο.

Με ποιο δικαίωμα, κάποιοι κύριοι -που πολλοί ποτέ δεν ψηφίσαμε- καταδίκασαν μια ολόκληρη γενιά -ή μάλλον χώρα- σε κατάθλιψη και μιζέρια; Με ποιο δικαίωμα κλέψανε όχι μόνο λεφτά και περιουσίες, αλλά και τα όνειρά μου; Κι όχι απλά τα κλέψανε, τα μείωσαν, τα υποβίβασαν, με καταδίκασαν σε μια ποιότητα ζωής που δεν επέλεξα, που δεν αξίζω, που πολέμησα με νύχια και με δόντια να αποφύγω, στερήθηκα πράγματα, έκανα θυσίες, πέτυχα, και σε κάθε φυσιολογική χώρα του πολιτισμένου κόσμου, θα είχα την ευκαιρία να ζήσω φυσιολογικά, με μια δουλειά, ένα σπίτι, ένα αυτοκινητάκι. Δεν ζητώ ουτοπικά πράγματα, και άλλωστε προσπάθησα πολύ, πολύ περισσότερο από μερικούς από αυτούς που μας κλέψανε. Και τα κατάφερα, διάολε, κι όμως με το έτσι θέλω, κάποιοι μου στερούν τη χαρά να απολαύσω τους καρπούς των κόπων μου, και ακόμα χειρότερα, μου στερούν κάθε όπλο να πολεμήσω για να βγω από αυτήν την κατάσταση. Γιατί έτσι όπως έχουν τα πράγματα σήμερα στην χώρα, όσο και να σπουδάσεις, όσο και να ψάξεις για δουλειά, στην καλύτερη περίπτωση θα έχεις απλά έναν μισθό πείνας.

Και αυτό το τελευταίο θα είναι, κατ'εμέ, αυτό που θα ξεχειλίσει το ποτάμι του θυμού: η στέρηση του δικαιώματος να ονειρευτείς.

Υπήρξα αναποφάσιστη. Τώρα δεν είμαι σίγουρη.

2011-03-11T00:01:00.001+02:00

"Υδροχόοι: Εύστροφοι και δραστήριοι, ζείτε έντονα την κάθε στιγμή. Είστε αρκετά εκκεντρικοί και παράτολμοι, γνωρίζοντας εμπειρίες συναρπαστικές στη ζωή σας. Είστε λίγο κυκλοθυμικοί". Χα! Δεν έχεις ιδέα φίλη μου αστρολόγα. Το να είσαι κυκλοθυμικός είναι μια κατάρα, ένα βαρύ φορτίο που η μοίρα σου επιφύλαξε να σηκώνεις εφ'όρου ζωής. Ή μήπως όχι; Ουφ, δε μπορώ να αποφασίσω.

Τις μεγαλύτερες δόξες μου σαν κυκλοθυμικό άτομο τις έχω ζήσει σε βίντεοκλαμπς. Οι παθόντες σίγουρα κατάλαβαν αμέσως τι εννοώ: ώρες ατελείωτες μπροστά στα σταντς με τα ντιβιντι, να περνάω τις ίδιες ταινίες ξανά και ξανά, να διαβάζω απ'την αρχή την κάθε υπόθεση, λες και ως δια μαγείας θα ξεπηδήσει από το πουθενά μια πιο συναρπαστική τροπή. Να ξεκινάς για θρίλερ, να τα απορρίπτεις όλα ως αδιάφορα, να χαζεύεις τα κοινωνικά, τις κωμωδίες, τα καρτούνς και τελικά να καταλήγεις σπίτι με κάποιο δράμα. Έπειτα, είναι οι έξοδοι με φίλους: παίρνεις άπειρα τηλέφωνα, στέλνεις ένα σωρό μηνύματα και κανονίζεις μια καλή έξοδο, γιατί όπως λες σε όλους "αν μείνεις μέσα θα πεθάνεις". Βρίσκεις λύσεις στα προβλήματα όλης της παρέας, κάνεις όλα τα τηλέφωνα από την αρχή για να αλλάξεις την ώρα όταν ένας δεν βολεύεται ("πρέπει ο π ω σ δ ή π ο τ ε να έρθεις, δε γίνεται να το χάσεις αυτό") και τελικά φτάνει η ώρα να ετοιμαστείς και συ κοιτάς με πληγωμένα μάτια κουταβιού το κρεβάτι και η ντράμα κουίν μέσα σου αρχίζει το ρεσιτάλ "που με σέρνουνε βραδιάτικο, αφού Σάββατα δε λέει να βγαίνεις, όλοι το ξέρουν αυτό, και σιγά μη βρούμε τραπέζι, θα'μαστε και τσούρμο, η σάρα και η μάρα μαζεύτηκε, αχ κρεβατάκι μου, τι καλά που θα'ταν να αράξω εδώ, με ποπ κορν και ταινία, ιδανικό σενάριο" κλπ κλπ. Αν τελικά πας, το μετανιώνεις κάνοντας παρόμοιες σκέψεις, αν δεν πας, πάλι το μετανιώνεις, η ταινία σου φαίνεται χαζή, δεν την απολαμβάνεις μόνη σου, τα ποπ κορν κολλάνε στα δόντια, ιου, οι άλλοι έξω τέλεια θα περνάνε, τι καλά που θα ήταν να ήσουν κι εσύ και να ξενυχτούσατε λέει, ίσως να πηγαίνατε να χαζέψετε και θάλασσα.

Πας για ψώνια με την κολλητή σου. Με το ζόρι. Αρνείται πεισματικά να σε συνοδέψει και χρειάζεται να βάλεις τα μεγάλα μέσα για να κάμψεις τις αντιρρήσεις της "μα ξέρεις ότι μόνο το δικό σου γούστο εμπιστεύομαι". Δυο τινά συμβαίνουν: ή που θα έχεις λεφτά για πέταμα -χλωμό- και θα πάρεις σχεδόν ό,τι δοκίμασες γιατί δεν μπορείς να επιλέξεις, ή θα έχεις περιορισμένο μπάτζετ -το πιθανότερο- και θα καταλήξεις να διχάζεσαι και να αδυνατείς να απαντήσεις στο ερώτημα "την μπλούζα ή το φόρεμα" σα να πρόκειται για την απόφαση που θα καθορίσει το μέλλον της ανθρωπότητας. Το καλό είναι ότι η φίλη σου κάποια στιγμή θα κάνει το ψυχικό και θα επέμβει δυναμικά, θα σου κολλήσει το φόρεμα στη μούρη "αυτό θα πάρεις, πάμε στο ταμείο, τώρα" και συ θα κατεβάσεις το πιγούνι και θα την ακολουθήσεις πειθήνια, αν και στη διαδρομή θα αλλάξεις γνώμη, η μπλούζα θα σου φαίνεται θείο δώρο που σου παίρνουν απ'τα χέρια, πάντα θα σκέφτεσαι αυτή τη μπλούζα, είναι ίσως η πιο...ωχ, κοίτα μια τέλεια ζακετούλα! Πρέπει να την δοκιμάσεις.

Και στις σχέσεις σου, τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Μαλώνεις με τον φίλο σου και του λες τέρμα, ξέχασέ με. Και το εννοείς, απόλυτα, αμετάκλητα, τελειωτικά. Για περίπου μισή ώρα. Μετά οι γνώριμες αμφιβολίες ξεπηδούν. Ας ακούσεις λίγο μουσική. Τι είναι αυτό, σπαραξιάρικο σουξεδάκι; Πωωω, για σας γράφτηκε, μια τέτοια αγάπη δε μπορεί να χαθεί, ΠΡΕΠΕΙ να τα ξαναβρείτε, ας πάρεις τηλέφωνο. "Μα μου είπες τέλος" διαμαρτύρεται ο άλλος, ε ναι αλλά άλλαξα γνώμη, και συ πώς το δένεις και κόμπο ρε φίλε, μια κουβέντα είπαμε. "Μα μου είπες πως σου έφαγα τους καλύτερους μήνες της ζωής σου και ότι προτιμάς να πιεις χλωρίνη απ'το να ξανακούσεις την βλακώδη φωνή μου" ναι, αλλά τώρα σ'αγαπώ ξανά, μην είσαι παιδί, ξεπέρασέ το. "Άντε καλά". Δυο μήνες μετά εκεί που πίνετε καφέ θυμάσαι ξαφνικά πόσο απότομα σου είχε μιλήσει, και ενώ εσύ υποχώρησες, στο έπαιζε και δύσκολος! Κι αρχίζεις και του φωνάζεις στη μέση του δρόμου, τον κοιτάς με δυσπιστία, αναρωτιέσαι πώς μπόρεσες να σκεφτείς ότι αυτό το ρομπότ, ο χιονάνθρωπος, με την παντελή έλλειψη ευαισθησίας είναι ο άνθρωπος σου. Δες πώς σε κοιτάει, σαν χάνος, θέλει και να του εξηγήσεις τι έπαθες "στα καλά καθούμενα". Και του απαντάς με τον μόνο λογικό τρόπο: αν δεν καταλαβαίνεις μόνος σου, τι να σου πω *βλέμμα περιφρόνησης*.

Είναι κουραστικό να μην μπορείς να αποφασίσεις σε τι διάθεση είσαι, και σίγουρα είναι βαρετό να περνάς ώρες σε σούπερ μάρκετ, βίντεοκλαμπ, βιβλιοπωλεία. Είναι επίσης δύσκολο να μετανιώνεις συνεχώς για αποφάσεις που πήρες, αναλογιζόμενος τι θα γινόταν αν είχες επιλέξει διαφορετικό δρόμο. Τέλος, είναι και κάπως αγχωτικό να βλέπεις τα ανήσυχα βλέμματα των συναδέρφων κατά καιρούς -κάτι περιόδους που την μια μέρα σκας χλωμή/άβαφη/άυπνη με νεύρα τεντωμένα σαν σκοινί μπουγάδας και συναισθηματική κατάσταση εύθραυστη, επιεικώς, ωστόσο την αμέσως επόμενη μέρα εμφανίζεσαι με μαλλί κομμωτηρίου, προσεγμένο μακιγιάζ, καινούρια κοσμήματα και το χαμόγελο ως τα αυτιά. Και την μεθεπόμενη μέρα, πάλι απ'την αρχή. Πολλοί θα έλεγαν ότι το χαρακτηριστικό της κυκλοθυμίας είναι δείγμα ανωριμότητας, εγώ νομίζω ότι είναι απλά θέμα χαρακτήρα, κι ο μόνος τρόπος να του επιβληθείς, είναι να γελάσεις μαζί του.

Έτσι λοιπόν κι εγώ, γράφοντας για τις δραματικές αλλαγές της διάθεσης μου, απάντησα στο δίλημμα, ποιο από τα άλλα δύο θέματα που είχα ξεκινήσει να γράφω, θα ποστάρω. Κανένα. Τι καλά. Κάτσε, μήπως έκανα βλακεία; το πρώτο ήταν πραγματικά καλό. Ουφ.